Girls Trip

162 min.

Well, never a dull moment. Not that I expected anything else, the trailer was already filled with peeing in public, sexual innuendos (and just plain comments), yelling, laughing and loud messes. You saw it with The Hangover and the dozens of similar girls-trip-postermovies, now it’s the turn of the girls.

As in every buddy-on-the-road movie there’s familiar types for everyone to recognise themselves in. The loud one, the disillusioned one, the boring one, the one (seemingly) complete in control. They haven’t seen each other in years because of some disgruntlement(s), served up whenever the speed needs to be picked up again.

Sometimes it’s a bit too loud and too crass, but the majority of the time it’s the silly fun that’s almost always welcome. Also; try to catch it in the cinema (or a large(r) group), the crowd definitely completes the experience.

Girls Trip, Universal Pictures 2017

The Dark Tower

95 min.

Tsja. Het had heel veel kunnen zijn, een film over de fantasy scifi van-alles boekenserie van Stephen King. In plaats daarvan probeerde het vooral even van alles aan te stippen, zonder al te veel op te letten op wat het bronmateriaal aanbood.

the dark tower movie posterDus wordt er een jongen toegevoegd, en details van zo’n zes boeken rond gesprenkeld. Hij heeft visioenen van een andere wereld met daarin een donkere toren, maar dan blijkt hij nodig voor de doelen van de slechterik, dus mag hij ook die andere wereld in. Gelukkig is er een held, de laatste van zijn soort, en daardoor emotioneel op de standaard Remi-manier.

Idris Elba (de held) doet nog wel zijn best, en je gunt hem een spin off of op zijn minst een mini-serie waarin we meer van zijn achtergrond leren. De slechterik lijkt vooral een donkere outfit genoeg motivatie te vinden om slecht te zijn. Er wordt niet genoeg gedeeld, en moeten we ons echt wel zorgen maken als de toren valt?

Men zou bezig zijn met een televisieserie voor de boeken. Geef Elba nog een keer een kans, en laten we de rest vergeten.

The Dark Tower, Sony 2017

 

 

The Big Sick

124 min.

Hallelujah, another romcom. With some coming-of-age elements. And fish-out-of-water, because this romantic comedy largely involves an immigrant family in the USA. Which means there’s people of colour involved as well, score! I know this could be read as sarcastic, but I feel like romantic stories are even more often super white than other The-Big-Sick-postermovie genres.

Kumail and Emily meet when he’s doing a standup show, both decide that this meet up is going to be an one time thing.  Good thing we know there’s way too much chemistry between the two of them to believe that.

Romantic gestures, fights, breaks ups and make ups are (mostly) thrown aside for a much bigger game changer: Emily becomes seriously ill. How does a relationship work with/around that?

Kumail goes through some Life Lessons, while Emily is (more) fleshed out through the presence of her parents. It’s their chemistry that doesn’t make you ask too much questions, just look at the darn cute of them. The other characters are everything you need in a romantic comedy.

The Big Sick, FilmNation Entertainment 2017

Commandant Konijn

De kogel van een MI6 maakt geen grote gaten: 5.56 millimeter in doorsnee, minder dan een pink, maar eenmaal binnen in je lijf verandert hij in een dodelijk klein monster dat door je ingewanden ploegt.

Alles went, ook oorlog. Van alles kan verslavend worden, ook oorlog. Auteur en journalist Michel Maas maakte verschillende mee, en schreef daarover.

Maas zit vooral op de Balkan, maar volgt oorlog, potentiële oorlog, ook naar Thailand. Het dagelijks leven is de juiste bron vinden om op de juiste plek te komen: in het belegerde dorp, naast het mijnenveld, bij de begrafenis van een kind. De journalisten en fotografen worden ook voor van alles uitgenodigd door de lokale bevolking; als zij er zijn geweest, als er over geschreven wordt, dan zal iets veranderen. Als de wereld het nu maar weet, ziet, hoort, dan moet de oorlog snel voorbij zijn.

Wij weten wel beter. Maas schrijft het allemaal op, gebruikt dit ook als een excuus om achter te blijven, niet terug te hoeven naar vrouw en kinderen. Welk verschil het heeft gemaakt? Op het moment suprême  beneemt de NAVO hem zijn high en doel. Hoe te functioneren zonder oorlog?

Dit is een boek voor de (toekomstige) journalist, maar zeker ook voor ieder die meer moet leren over de Balkanoorlog(en) en hoe ongeluk in kolommen wordt verpakt.

Commandant Konijn, Michel Maas, De Bezige Bij 2017

Dear White People

10 x 30 min.

Ik kreeg het niet voor elkaar om de film te kijken, maar gelukkig hielp Netflix (weer eens): nu is er ook een serie.

dear-white-people-netflixMet hetzelfde gegeven: zwarte studenten op overmatig witte campus die in mindere en meerdere mate tegen racisme ingaan. Hoofdpersoon is misschien wel Sam met radioshow Dear White People, maar – heel fijn – anderen krijgen elk ook een aflevering. Iets met ‘verschillende, nodige invalshoeken’ en zo.
Zo leer je waarom sommigen “zo min mogelijk zwart” willen zijn, of hoe het is om waarheid te ontkennen voor je eigen veiligheid.

En door het evenwicht van continu activisme en ‘ik wil gewoon leven, hoe dan ook’ wordt Dear White People geen eenzijdig pamflet. Hoeft ook niet; de ervaring van met de neus op de bittere feiten gedrukt worden gebeurt toch wel.

Dear White People, Netflix 2017

King Arthur: Legend of the Sword

126 min.

Voor een Guy Ritchie film vond ik het nogal mild, voor een Koning Arthur-vertelling vond ik het nogal ..Indiana Jones-achtig?

king arthur poster

Weinig gewaden en oud(klinkend) Engels in deze versie, het is meer lammy coats en een hoeveelheid aan “mate”. Geen zorgen, aan het verhaal is weinig veranderd, alleen heeft Arthur er deze keer wel érg weinig zin in.

Gelukkig zijn er gigantische olifanten, magie, bijdehante bad guys en een boel (trippy) actiescènes om Arthur van gedachten te veranderen. Mate.

Als je een avonturenfilm zonder enige coherentie nodig hebt, is King Arthur: Legend of the Sword een heel redelijk aanbod. Neem wel verlichting mee: de film bestaat alleen uit tinten grijs, groen en donkerblauw.

King Arthur: Legend of the Sword, Warners Brothers 2017

Readathon: live

14:00 hours life happens when you’re busy making readathon plans: we’re leaving two hours earlier than expected. Read? Newspaper. I’m taking my book with me, but not great at reading in the car. This might turn out to be a eight hour readathon.

16:00 hours

22:00 hours back home, read about forty pages. Book is weird enough and versatile enough to probably easily get me through the next hours. Going to read until I reach the last fifty pages: I need something left for work – traffic transport this week.

24:00 hours I started reading at 14.15: page 45. Now, at 23:45, I’m at page 149. Little over a hundred pages in ten hours is nothing in my book, but as I might have been reading less than two hours in those ten hours ..not that bad. I’m taking the book to bed, in case I wake up somewhere during the night. I wonder if I will dream of art deco movies on Venus because of it.

10:00 hours Page 175, good morning. It’s been ages since I read in bed, instead of just grabbing my tablet to check on ONTD. I guess this readathon – although I’m participating on the amateur kiddie level – helps you move your focus back to reading. And I say this as someone reading up to eight books  a month.
I underestimated my book keeping skills. No, not administration-wise (though I don’t think I do those too badly either), but books kept to read. I realised I still have Zen & The Art of Motorcycle Maintenance lying around. It doesn’t call to me at all, but it takes the brake off of my reading of Radiance. Approx. four hours for 260 pages, let’s see how this goes.

12:00 hours Now my stubborn streak strikes. Page 260 and I want to be done with it, finish this book in the next two hours so I don’t have to look at it again. The randomness of it (collected stories, scripts, interviews) make it both easier and harder. I don’t have to follow one plot line, but that means there might not be one satisfying conclusion either. I read on.

14:00 hours And that’s it. Done. In the end there was kind of a conclusion, just maybe not the one I thought of to be a possibility. Reviewing Radiance is going to be a challenge. The readathon, even though I felt like I participated in the smallest way (no challenges, friends, donations added), was fun. A throw back to the time of staying up late, waking up early, walking into the restroom with your book – all because reading had to be done. So yes, I’ll probably be around for the October edition.