The Nutcracker and the Four Realms

100 min.

Ik vond dit een fijnere film dan ik eerder had verwacht. Misschien was het omdat Disney eindelijk iets minder heeft geleund op CGI-gebruik en iets meer op de acteurs. De 3D-optie in de bioscoop is dan zeker ook niet nodig.

nutcracker-posterHet gebruikte verhaal is van het sprookje, van het ballet, en ook hier verrast Disney een beetje door het niet zo op te kuisen dat er nooit een moment van spanning in zit. Ik zou te ver gaan met dit een acteursfilm te noemen, maar iedereen lijkt wel z’n best te doen/op z’n minst er lol in te hebben (in tegenstelling tot ander recent uitgebrachte films). Ook fijn daarin is het evenwicht tussen man en vrouw netjes verdeeld is, en het merendeel van de mannen eigenlijk een stelletje lapzwansen is.

Natuurlijk, het zou allemaal wat korter en kordater kunnen, en zullen de meeste mensen de twist van verre al zien aankomen, maar het is allemaal wel warm en charmant. Grootste vraag is eigenlijk waarom dit niet dichterbij kerstmis is uitgebracht is.

The Nutcracker and the Four Realms, Disney 2018

 

Robin Hood

116 min.

Want het was natuurlijk al een hele vijf minuten geleden sinds er een mediaproduct van het Robin Hood-verhaal werd gemaakt. Deze blog zal mogelijk enigszins sarcastisch overkomen.

Robin Hood 2018Als je op zoek bent naar plotloos vermaak met wat redelijk aantrekkelijke scènes, is dit best een redelijke film voor je. De leidende acteur is van tijd tot tijd best charmant en probeert het in ieder geval met de af en toe compleet onzinnige opmerkingen. Dan is er een kleiner karakter (Huck) die in zijn eentje full time zijn best lijkt te doen, en och – de montage van diefstallen is voor het oog ook wat.

Maar de film is te lang, zo’n vijftien – twintig minuten. Niemand van de acteurs schijnen er erg enthousiast over te zijn, behalve de enige vrouwelijke – maar die krijgt dan weer niets te doen. Zelfs bekende slechterik acteur Ben Mendelsohn dobbert maar een beetje rond.

Dus ondanks de introductie van ‘Oh wow, dit is echt niet het verhaal dat je denkt te kennen’ en het super voor de hand liggende open einde met de hoop op een sequel is het dus allemaal vooral (net) niet(s).  Ga dan voor Guy Ritchie’s King Arthur van een paar jaar geleden: zelfde onzinnige toontje, maar zonder die zinloze poging om zichzelf serieus te nemen.

Robin Hood, Summit Entertainment 2018

The Mars Room

Chain Night happens once a week on Thursdays.

I changed my mind about this novel pretty much every other chapter. Probably because I expected one person’s story and got several, with almost all of those not being interesting to me. I don’t care about the male prisoner when the book is marketed as being about a woman in a female prison.

Anyway. Every chapter is a facet of the story, some just muddier than others. It is about Romy, a female prisoner. It doesn’t just show her story, but the circumstances that got her there and life in prison. And neither of those things are pretty.

With every chapter there is a slight shift in style, which could be a compliment to the author, but again adds to the feeling of ‘Am I here for this?’. Quickly, the story turns out to be another version of life in prison: you slog through and there is no light at the end of the tunnel.

The Mars Room, Rachel Kushner, Scribner 2018

The Girl in the Spider’s Web

117 min.

I don’t really know what this movie wanted to be. Is it about Lisbeth and how trauma makes for dysfunctional people? A hacker thriller? Family saga? Complaint about evil authorities?  Because it might have been all of that, but the movie as it was, didn’t even manage to dip below the surface of any of it.

The-Girl-in-the-Spiders-WebThis is my first Lisbeth Salander-experience, so I can’t say how it works in comparison with the books or the other movies. I know a bit about the character, but only saw the flaws people have written about. She’s one-dimensional, and even when emotions are finally shown, it’s the soundtrack and close ups that show the importance of it. And why is she half naked so much?

This time a job of hers goes wrong, making her hunted by authorities and hardened criminals and maybe also by someone from her past as well. Lisbeth only seems to work with men, and except for ‘the American’ they’re all white as well. Will her name be cleared and the criminals get what they deserve? Will we care?

If Sony wanted to use this as an introduction, there should have been more introductions. If they want to James Bond this thing (who cares who plays Lisbeth), they should have trusted the character and not add extra fibs to round her out (and fail).

It’s just not all that, and a bit too long as well.

The Girl in the Spider’s Web, Sony 2018

Bad Times at The El Royale

141 min.

Wat is het toch met films die niet weten wanneer ze moeten stoppen? Bad Times at The El Royale is heel lang vermakelijk (op een vervreemdende en absurde manier, verwacht geen haha-comedy), maar dan blijven scènes naar het einde toe ineens maar duren en duren. Zet die schaar er toch eens in.

Bad Times at the El RoyaleEen hotel in de jaren zestig met wat vreemde trekjes en nog vreemdere gasten. Klinkt als horror en is het ook een klein beetje, maar doordat elke gast zijn/haar moment krijgt, is het te fragmentarisch om echt spanning op te bouwen. En wanneer de slechterik er is, duurt het dus allemaal net iets te lang (zie vorige alinea).

Had de film iets meer verschoven naar de achtergrond van het hotel dan naar de kartonnen slechterik die te weinig verbinding heeft met de andere gasten. Gaat dit over de onschuldigen die hoe dan ook gewond zullen raken? Hoe ziek de wereld is? Of was er helemaal geen les, en alleen de six pack van Chris Hemsworth?

Bad Times at The El Royale, Twentieth Century Fox 2018

A Place for Us

As Amar watched the hall fill with guests arriving for his sister’s wedding, he promised himself he would stay.

Finally, a story that grabbed me again. One of those that makes you ache for the characters involved, making you wish that you could reach out to them and shake some sense into them.

At first, I got a bit frustrated by the lack of chronology; a story line is never finished before a memory (from another character) intervenes. It took me until much later that this is how humans work: our bodies might follow a chronology, our minds are always connecting things to thoughts past and future dreams. You learn so much about this family because of all the things they remember, worry about and wish for. But gosh darn it, why don’t they just TALK to each other?

Maybe it’s because it’s a Muslim family that uses their traditions as a wall, a shield and a safety net. Maybe it’s because they’re immigrants in the USA, some of them growing up during and after 9/11. Maybe it’s culture and surroundings and character and fears.

But gosh darn it, do you root for them. Do you wish for more pages to set things right, because surely a happy ending is in order here. Until then, you’re stuck with a lump in your throat.

A Place for Us, Fatima Farheen Mirza, Penguin Random House 2018

A Simple Favor

119 min.

Batshit crazy, pretty much the entire story and the people involved. But in such a stupidly entertaining way.

a simple favor posterBesides that, there’s jealousy-inducing wardrobes involved, Anna Kendrick showing that she can act and that Blake Lively can’t play anything other than the Serena Woodsen – good thing her character isn’t the emotional type.

Super mom Stephanie befriends super cool aloof power woman (whom happens to be a mom as well) Emily. Emily has some weird habits, but look at the house and the outfits and the martinis! And then she goes missing.

During what follows, pretty much everyone is a suspect, red herrings and embellishments are thrown out left and right, and the women are well dressed (and Henry Young’s character as well).

Could all this have been cut down to a brighter Gone Girl? Very probably, but the two hours would have been far too much then. Better to just keep it as a sugar rush roller-coaster.

A Simple Favor, Lionsgate 2018