Where the Crawdads Sing

Marsh is not swamp.

Subconsciously I picked out two books about protagonists who are –  by their surroundings – viewed as dangerously different. This one plays out in the (recent) past, but both Kya and Evan suffer from living in a small town.

Kya’s family is very, very poor, living in the marshes (or on the edge of it) and there’s not enough happiness around for anyone. Her family members leave her, and she falls back onto her familiar surroundings instead of the judgmental villagers.

This goes on for years, and might have gone on longer – Kya turning into something of a Tarzan, except with gulls and other birds – if a murder mystery wasn’t added to the equation. And what happens when disaster strikes? People look at the stranger.

This isn’t as greasy and damp as Midnight in the Garden of Good and Evil, but Owens does create a colourful, sometimes feverish world in which every human is a misfit – except for Kya. Yes, there could be more background about certain things, and the murder mystery is tied up not completely satisfying, but it’s a book with a feeling. And quite a few ornithology lessons.

Where the Crawdads Sing, Delia Owens, G.P. Putnam’s Sons 2018

The dangerous art of blending in

I should have guessed something was up when I was walking home.

Somehow I expected a softer story: the title, the subject (teenager doesn’t dare to come out), the surroundings (a small American town). But the author doesn’t hold his punches, like the mother of the protagonist doesn’t. I know that’s considered a spoiler, but I feel like that subject should come with a warning.

Evan’s life isn’t an easy one. His mother views him as lazy and evil, and his father almost never steps in when she gets aggressive. He doesn’t dare to come out to anyone, and all his energy goes to keeping all his different worlds (home, church, school, friends) apart.

Things change when his good friend starts to change, and when someone from Bible-camp shows up. Collision happens, and Evan can’t stop it.

The language used is clean and honest. Sometimes the tone feels a little bit too much like that from an after school program, but one has to remember that first of all these are a teenager’s feelings, and second of all, this is all too often someone’s reality. Besides that, you just want better. And possibly push his mother into the Grand Canyon.

The dangerous art of blending in, Angelo Surmelis, HarperCollins 2018

There There

There was an Indian head, the head of an Indian, the drawing of the head of a headdressed, long-haired Indian depicted, drawn by an unknown artist in 1939, broadcast until the late 1970s to American TVs everywhere after all the shows ran out.

Disclaimer: even more () than usual; I don’t want my ignorance about other’s people culture to show too badly.

I feel like I can share how I’m discerning a certain kind of mood, element in books written by different contemporary Native (north) American authors. It’s not just in the style they use (non-chronological without clear pointers of time, multiple character points of view), also the subject. Life as a native in North America doesn’t seem to be very good a lot of the time.

After doing a bit of research on this story, it turns out that the conscious stream of thoughts around the same things, connecting every character in passing, was on purpose. There’s a focus on oral tradition with (some) Native people and this book should feel like that. Which changes things a bit.

With that, you get not just a people’s history, but the huge amount of weariness, pain and discomfort that comes with it. Plenty of minorities stories are slowly shared and heard more often, but what about the people that were first on the North American continent? So yes, maybe there’s a recurring element, but maybe that’s because that’s just something essential that has to be shared before anything else can.

There There, Tommy Orange, Penguin Random House 2018

Titans

11 x 45 min.

Alweer een DC tv-serie. Heel lang vond ik dat DC vooral Batman was, en Batman vond ik niet zo spannend (ik weet nu beter, excuses). Maar tegenwoordig, met Black Lightning, Gotham, Legends of Tomorrow, en nu dus Titans verander ik straks nog in een DC-fan.

titans netflixTitans zit redelijk tussen de laatste twee: het donkere van Gotham (zowel als in gebruikte kleuren als onderwerpen) als het (licht-)idiote en kleurrijke van Legends of Tomorrow. Ook deze keer zijn er weer jonge mensen met bijzondere krachten, maar hun omgeving lijkt daar al redelijk aan gewend te zijn. Totdat één van de jongelingen wel een zeer destructief talent lijkt te hebben, en ander een alien blijkt. Je maakt wat mee.

Er zitten plotlijnen en hele afleveringen tussen die het tempo uit de serie halen; maar het viertal dat als hoofdpersonen telt, houdt de boel heel redelijk overeind. Voordeel is dat je geen achtergrondsinformatie hoeft te hebben: dat wordt hier en daar toegevoegd zonder dat je het gevoel krijgt dat er wéér iets uitgelegd moet worden.

Voor men die van het soort superhelden-zonder-maillots houdt, en een niet al te gevoelige maag heeft.

Titans, DC/Netflix 2018

 

Amal Unbound

I watched from the window as the boys tumbled out of the brick schoolhouse across the field from us.

This story sometimes feels a bit too much like those introductions to subjects in school books, but is enticing enough to not be bothered by that.

It’s a short story as well: I checked twice if I didn’t happen to download just the first book, or even an incomplete version (I’m so sorry library, it’s me that has the mistrust, not you that deserve it). In 166 pages Amal’s story is told.

She is a young teenager that lives in a small Pakistani village and dreams of becoming a teacher. Her entire life is turned upside down when she says no to a (blackmailing) landlord, moving her from future potential teacher to indentured servant.

This story is inspired by Malala Yousafzai, and as mentioned before, sometimes it shows. Through hardship this young girl learns things and acquires a new view of the world. For that second part (unless you come from a small Pakistani village as well), you should have a look at the novella.

Amal Unbound, Aisha Saeed, Penguin Books 2018

The Favourite

121 min.

Ik zou er niet heen gaan als onderdeel van een geschiedenisles, maar een les in satire, slapstick en valsewijverij (niet alleen van de vrouwen) is wel uit deze film te halen.

Fox Searchlight PicturesEr worden namelijk wat historische elementen gebruikt (de Engelse koningin Anne, vooral), maar we weten vrij zeker dat alle relaties en hysterie … niet zo in realiteit zijn gestoeld. Moet ook wel, met die producer. Die staat bekend om het zenuwmakend-absurde; gelukkig hebben anderen hem nu aan de riem gehouden. Absurd is het allemaal nog steeds, je moet er alleen vaker om lachen dan het ‘oh god, de wereld is miserabel’-gevoel een plek geven.

Kortgezegd zijn er twee vrouwen die allebei de favoriet van de koningin willen zijn, en de koningin kan hun acties en gekonkel wel waarderen want die heeft ook meerdere klappen van de molen gekregen. Of is dat ook allemaal maar toneel? Maakt niks uit, ze zijn allemaal zo vermakelijk om te volgen. Combineer dat met een overdadigheid aan decor, pruiken en kleding (de twee laatste vooral voor de mannen) en het is alsof je een barokke kapsalon naar binnen aan het werken bent: het is allemaal te veel en vet aangezet, maar verdomde smakelijk.

The Favourite, Fox Searchlight Pictures 2018

The Hook-up Plan

8 x 27 min.

Wat kunnen die Fransen soms toch verdomd schattig beeld leveren. Zou het een stroming zijn, Franse comedy, dat zoete met een randje? Ik zoek ik er gewoon mijn film en televisie op uit?

imdbThe Hook-up Plan (Plan coeur) is een korte serie over een Parisienne die niet verder met haar leven gaat/kan/wil na het einde van haar relatie. Haar vriendinnen (beiden zalige karakters) besluiten dat op te lossen door een escort in te schakelen. Zonder haar dat te laten weten (natuurlijk). En het is niet alsof ze daarvoor al uitblaken in het maken van geweldige beslissingen.

Chaos alom dus, maar altijd net op het randje van slapstick, voordat het vervelend en karikaturistisch wordt. En verdorie, zo romantisch af en toe dat de meest zure pruim iets zachter er van zult worden.

Ja, voor hen die geen vloeiend Frans spreken, betekent dit kijken vooral ondertiteling lezen. Maar als dat het enige is dat je tegen houdt, was je al bij de eerste alinea afgehaakt. Dan kan de rest gewoon van warmte, romantiek en die rare jongens van Parijs genieten.

The Hook-up Plan, Netflix 2018