Duckbutter

93 min.

Vraag ik nu echt om zoveel als ik eens een film wil zien waarin het lesbische/biseksuele stel lief en vrolijk is en een happy ending krijgt? Er zijn duizenden, zo niet miljoenen romantische comedies met een heteroseksueel stel, maar bij vrouwen die van vrouwen Duck-Butter-posterhouden … moet het schijnbaar altijd weer experimenteel, onaangenaam en bloot.

In Duckbutter (zoek het maar niet op), ontmoeten twee vrouwen elkaar en besluiten een nacht samen door te brengen zonder beloftes en verwachtingen, en met veel seks. De ene is een muzikante en toont al trekjes die drama beloven, maar waarom eens niet ruimte voor een karakter dat high highs en low lows heeft en geen witte man is?

Het ‘vrije liefde’ deel van het experiment slaat dan al gauw om in beschuldigingen en verwachtingen, onderbroken door veel naakt en gescheld. Geen van de karakters hebben enige gunfactor, maar vraag is vooral waarom ze het zichzelf zo aandoen.

Zo wordt Duckbutter een demonstratie van (zelf)vernietiging en mag je je er daarna afvragen of er wel liefhebbende, blije lesbische/biseksuele stellen bestaan. Veel te weinig op film, in ieder geval.

Duckbutter,

 

Fire and Blood

The maesters of the Citadel who keep the histories of Westeros have used Aegon’s conquest as their touchstone for the past three hundred years.

Are you in need of more Westeros now the TV-show is so close to ending and the book series it might be based on might never finish? Do you love dragons and politics in your fantasy? Boy, do I’ve got a recommendation for you. For those that are looking for fantasy and just grabbed the newest book your library had on offer? Hm-mweh.

George R.R. Martin has always been a bit Tolkien-light when it comes to his descriptions over show-don’t-tell. Fire & Blood is Martin gathering all those descriptions he probably ever used to spend time on one Westeros family: Targaryen (yes, I know we can discuss if they’re a Westeros family). Remember from the Bible those family trees lists that went on forever? That’s Fire & Blood, just with more descriptions added of how people look and from time to time how people (brutally) died in one of the many fights and wars.

Is that a bad thing? That depends on what you want from this book. This isn’t an epic telling; it’s closer to an encyclopedia with some prose added (and repetitive at that; there really couldn’t have been more side steps to other countries and families instead of hearing how another sibling-pair marries each other?). Do you just want more of Martin’s Westeros (I did)? This will work for you, as long as you don’t read it too much in one go – mentioned repetitions will really start to show.  And those dragons? Well, they’re … pretty?

Fire & Blood, George R.R. Martin, Penguin Random House 2018

La casa de las flores

13 x 30 min.

Nog niet genoeg drama in je leven? Zeker niet als het in de vorm van een telenovela is? Ik werk me langzaam door het Spaanstalige aanbod van Netflix, en na Las Chicas del Cable kwam ik terecht bij La Casa de las flores oftewel Het huis van bloemen/The House of Flowers. U raadt het misschien al: deze keer speelt het drama zich af in een bloemenwinkel.

la_casa_de_las_flores_posterDeze keer volg je een familie die op het eerste oog traditioneel, hecht en gelukkig is. Dat eerste oog houdt het niet lang vol, maar het imago van zowel de familie als de winkel is heel belangrijk, dus er wordt in allerlei bochten gedraaid en gevouwen om alles binnenhuis te houden. Dat lukt sommige familieleden íets beter dan anderen.

Dit is gemaakt voor (leed)vermaak; geen van de karakters hebben veel ruimte om zich te bewijzen als iets anders dan een karikatuur, en de ontwikkelingen volgen zich zo snel op dat je bijna een rooster bij moet houden om te zien waar wie nu weer in vastgeraakt is. Maar niets mis met vermaak, en dit is zo af en toe van het niveau kakelen. De boeketten steken er af en toe bleekjes bij af.

La casa de las flores, Netflix 2018

 

Bad Blood

November 17, 2006

I’m fond of the sentence ‘truth is stranger than fiction’, but this time the truth is so recognisable that the fictional version of it would have been waved away for being too boring. Ignorant people sticking to ignorance because it can possibly make them money? Sounds familiar.

This time there’s health involved though, which makes the schadenfreude slightly less because you know people might suffer more than a hurt ego and an empty savings account. Main villain is a young woman that decides she wants to be the next Steve Jobs, and as soon as possible. This leads to material that never works, a very tense work atmosphere and so much lies and threats towards both supporters and criticisers that you wonder if anyone involved has energy for daily life left.

So while you can laugh about all the dumb rich people that keep throwing more money at this company which is basically just a collection of shams, you’re confronted with the reality that this isn’t new. That companies work like this, that people out there will work harder for fame then for bettering society.

Yes, it’s a wild ride, but not an uplifting one. Just another argument for knowing that it’s truth: no clear cut happy ending in which everyone deserving of it get their comeuppance.

Bad Blood, John Carreyrou, Borzoi

Derry Girls

6 x 25 min.

Ik weet dat ik recent nog iets heb aangeraden waarvan ik hoopte dat jongens/mannen het zouden kijken, maar ik denk dat dit echt té meisjesachtig is.

Derry GirlsTerwijl het niet eens een show is waarvan ik zou zeggen dat het alleen maar over meisjesachtige dingen gaat. De vier meiden gaan naar een nonnenschool, proberen onder huiswerk, vervelende klusjes en straf uit te komen (op creatieve manieren), gaan naar feestjes, hebben ruzie, allerlei tienermateriaal. Het aanhangsel van de groep is zelfs een tienerjongen (arme jongen, hij is Engels tussen al de Ieren).

Het fijne is dat er geen moment excuses worden gegeven voor hun (vrouwelijke) acties. De vier zijn een stelletje tieners met verschillende motivaties, soms gruwelijk irritant, maar nooit “omdat het meiden zijn”. Combineer dat met de setting (tijdens de Ierse Troubles) en je kunt het bijna een antropologisch-geschiedkundig project noemen.

Maar eigenlijk is het vooral gewoon hartverwarmend en opvrolijkend, zelfs als ze irritant zijn. En met zo’n klein aantal afleveringen ben je er doorheen voordat je door hebt dat je ze allemaal lief vindt, zelfs Erin.

Derry Girls, Netflix 2018

 

Can You Ever Forgive Me?

109 min.

I understand why this is quite award-friendly. I also understand why it didn’t win a lot. With these vague comments out of the way, let’s get to the story.

CYEFM posterLee Israel is an author that writes biographies not a lot of people – and definitely not her agent – care about. Instead of trying to find a job that will make her enough money to take care of her bills and sick cat, Israel digs in and tries to continue with making money from her writing. She’s complimented on completely disappearing behind the person’s voice she writes a biography about so that’s what she does: disappear. With her research and writing skills, she starts a very profitable business of embezzling letters from dead celebrities. With her lack of people skills and restraint … let’s just go with ‘it doesn’t end well for many people involved’.

The entire movie looks and feels a bit grubby, stubborn and unwilling to get out of the rut Lee Israel put it in. Israel herself isn’t a likeable character, but she isn’t exactly unlikable either. That’s probably largely due to neither Melissa McCarthy and the writing worrying about showing her ugliness. This is a sad creature, and her friend/fellow criminal isn’t much better off. Maybe you don’t completely root for them, but the ending will leave you tender.

Can You Ever Forgive Me? Fox Searchlight Pictures 2018

The library book

Even in Los Angeles, where is no shortage of remarkable hairdos, Harry Peak attracted attention.

You had me at libraries, you from time to time lost me about the focus on not just the Los Angeles Public Library (so okay, it’s one of the main plots), but especially the background of the possible culprit and fluffy descriptions of ever person involved in any way. I would rather have seen book covers, if Susan Orlean felt like she needed to add some visuals.

But still: there is so much love for books and libraries and librarians that you almost feel yourself slip into that world that is more than only centered on books. Libraries are miniature societies, and Orlean shows it well.

So, if you’re about books, architecture, and American history through librarians – this is the book of your dreams. If just any of these categories do it for you: consider it as a bit of an encyclopedia; read a few chapters from time to time. That way, you’ll always have some time left to visit your own library.

The library book, Susan Orlean, Simon & Schuster 2018

Number One Chinese Restaurant

The waiters were singing “Happy Birthday” in Chinese.

One main disappointment about this story: not enough descriptions of food. In some ways, this one felt like an international version of De zoetzure smaak van dromen; also the (immigrant) family in and around a Chinese restaurant. Except this one has a lot more infighting and drama. And as I said before – less descriptions of food.

So, what does happen in this novel? No-one seems to be very happy with their place in society. All are connected to a Chinese restaurant, but some (feel like it’s) in the wrong way, and some want to cut all ties. There’s the son of the owner, employees that have been there for decades, and those at the fringes of their lives. A fire doesn’t make things easier, even though it was slightly expected to.

It’s not the most accessible of novels; there are very few people to like and sometimes side plot lines take a bit too much space. On the other hand: it’s mostly the male characters that are the annoying ones, and all of it shows humanity. With a title and subject like this, it could have easily become a collection of stereotypes about Asian Americans: instead you’re shown that family and finances issues work the same in every (sub)culture.

Number One Chinese Restaurant, Lilian Li, Macmillan Publishing 2018

Hannah Gadsby: Nanette

69 min.

Wow. Ik loop weer eens achter met iets kijken dat een poos geleden helemaal gehypet is/was, maar genoeg mensen zeiden ook dat je er echt wel de tijd voor moest nemen. Dat het emotioneel nogal pittig was, en dat is niet iets dat ik even voor de lol/uit verveling er doorheen jas.

Gadsby NetflixIk weet niet of ik het zou aanraden als ’emotioneel pittig’, Hannah Gadsby is gewoon heel erg eerlijk en geeft daar geen excuses voor. Ze vertelt over hoe ze dat gewend is, iets persoonlijks en ongemakkelijk vertellen om vervolgens er snel een grap van te maken want stel je voor dat iemand anders door haar niet comfortabel is. Ze vertelt ook hoe slopend het is om dat steeds weer te doen.

Ze vertelt over haar homoseksualiteit, haar jeugd, Vincent van Gogh en mentale ziektes. Ze doet het gortdroog en met emoties, en altijd onderbouwd. Er zijn zoveel opmerkingen en momenten waarbij je ofwel een ‘oh ja’- of een ‘oh shit’-gevoel ervaart. En dat hebben we allemaal wel eens nodig.

Dus ja, het is de hype waard, wanneer je ‘t ook kijkt. Maar serieus Netflix, waarom in vredesnaam Ellen hierna suggereren? Kon je echt geen andere link vinden dan “ach, het zijn allebei lesbiennes”?

Hannah Gadsby: Nanette, Netflix 2018

 

Where the Crawdads Sing

Marsh is not swamp.

Subconsciously I picked out two books about protagonists who are –  by their surroundings – viewed as dangerously different. This one plays out in the (recent) past, but both Kya and Evan suffer from living in a small town.

Kya’s family is very, very poor, living in the marshes (or on the edge of it) and there’s not enough happiness around for anyone. Her family members leave her, and she falls back onto her familiar surroundings instead of the judgmental villagers.

This goes on for years, and might have gone on longer – Kya turning into something of a Tarzan, except with gulls and other birds – if a murder mystery wasn’t added to the equation. And what happens when disaster strikes? People look at the stranger.

This isn’t as greasy and damp as Midnight in the Garden of Good and Evil, but Owens does create a colourful, sometimes feverish world in which every human is a misfit – except for Kya. Yes, there could be more background about certain things, and the murder mystery is tied up not completely satisfying, but it’s a book with a feeling. And quite a few ornithology lessons.

Where the Crawdads Sing, Delia Owens, G.P. Putnam’s Sons 2018