The Hook-up Plan

8 x 27 min.

Wat kunnen die Fransen soms toch verdomd schattig beeld leveren. Zou het een stroming zijn, Franse comedy, dat zoete met een randje? Ik zoek ik er gewoon mijn film en televisie op uit?

imdbThe Hook-up Plan (Plan coeur) is een korte serie over een Parisienne die niet verder met haar leven gaat/kan/wil na het einde van haar relatie. Haar vriendinnen (beiden zalige karakters) besluiten dat op te lossen door een escort in te schakelen. Zonder haar dat te laten weten (natuurlijk). En het is niet alsof ze daarvoor al uitblaken in het maken van geweldige beslissingen.

Chaos alom dus, maar altijd net op het randje van slapstick, voordat het vervelend en karikaturistisch wordt. En verdorie, zo romantisch af en toe dat de meest zure pruim iets zachter er van zult worden.

Ja, voor hen die geen vloeiend Frans spreken, betekent dit kijken vooral ondertiteling lezen. Maar als dat het enige is dat je tegen houdt, was je al bij de eerste alinea afgehaakt. Dan kan de rest gewoon van warmte, romantiek en die rare jongens van Parijs genieten.

The Hook-up Plan, Netflix 2018

My Year of Rest and Relaxation

Whenever I woke up, night or day, I’d shuffle through the bright marble foyer of my building and go up the block and around the corner where there was a bodega that never closed.

This novel is an one woman on the ledge balancing act. The ledge here being ‘Is she terribly annoying or horribly sad?’. If it would have been a male protagonist, I would have given up on the book, but it’s not very often that women are allowed to be all of the above.

So what’s going on? The main character decides to sleep a year away, aided by a bucket load of medicine freely provided from possibly the worst psychiatrist in recent history. She seemingly has it all (money, looks), but none of it seem to satisfy or fill her in any way. There’s an ugly relationship with a so called friend, a permanent neglect from a man, orphan-hood. Basically, there’s no positivity and very little light in this life.

So, why read it? Because women can be absolute trash/go through periods of being absolute trash as well, and it’s not shown often enough. Because it’s an almost surreal trip through someone’s mind, and when there’s someone around living through worse things than you do, it definitely lights up your situation. Because it’s just kind of weird in an enthralling way, and that doesn’t happen (to me) often enough.

My Year of Rest and Relaxation, Ottessa Moshfegh, Penguin Press 2018

Patricia

Ik trok de deur van het huis dicht.

Meestal heb ik het gevoel dat verhalen te lang zijn, maar deze had net wel iets langer kunnen zijn. Niet zo zeer omdat het zo aangrijpend of betoverend was, maar vooral door het gevoel dat de auteur er een beetje klaar mee was en het hier maar bij liet.

Patricia gaat over Astrid, die op een dag van huis weg loopt en vervolgens niet meer terug durft. Deel twee gaat over net iemand anders, maar meer vertellen is hier vooral verklappen. Astrid ontsnapt naar de armere kant van de stad, en de ontwikkeling van haar leven en haar omgeving speelt zich dan vooral ook in haar gedachten af. Vragen worden weinig beantwoord, er is alleen Astrid’s ongemak over haar beslissingen (zowel van voor als na haar weglopen).

Met Vlaamse invloeden, wordt het verhaal net iets zachter en tegelijkertijd exotischer dan een Nederlands acteur had kunnen bieden. Je kunt bedenken dat de arme, met migrant-gevulde kant, wel als heel feeëriek wordt afgebeeld, maar als je verder leest, kun je ook wel begrijpen dat dit Astrid is, en misschien niet eens helemaal Astrid(‘s gedachten).

Het is allemaal moeilijk uit te leggen, maar ik zou de novelle toch aanraden voor dat licht koortselijke, onzekere dat Peter Terrin volhoudt tot bijna-het-einde.

Patricia, Peter Terrin, De Bezige Bij 2018

Widows

130 min.

Soms is enige voorkennis heel handig, puur om de verwachtingen (zonder spoilers!) bij te stellen. Ik verwachtte namelijk iets Ocean’s 8-achtig, een heist film zoals die waar de jaren negentig mee vol zat. Het bleek meer een (politiek) drama over ras, ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en corruptie.

widows posterGelukkig is er de vrouwelijke cast – met vooral Viola Davis en Elizabeth Debicki – om dat overeind te houden. De eerste is altijd fijn en makkelijk om naar te kijken, de ander houdt een rol overeind die best makkelijk met niet meer dan ‘jankerig’ omschreven kan worden.

De mannen van de vrouwelijke cast zijn criminelen die een inbraak niet overleven. Degene waarvan ze gestolen hebben, willen de buit terug, en dat mogen de vrouwen oplossen.  En in plaats van alleen maar een montage van hoe ze zich daarop voorbereiden, dus ook uitstapjes naar ras, emancipatie en corruptie. Dat je het weet.

Het tempo dat je hierdoor mogelijk mist, wordt vergoed met de cinematografie; elke shot is een gestileerd plaatje (dat in het geval van interieurs en make up in verschillende catalogussen terecht kan).

Dus als je stiekem een acteursfilm wilt zien die er stoer uit ziet, zit met Widows helemaal goed.

Widows, Twentieth Century Fox 2018

 

The Nutcracker and the Four Realms

100 min.

Ik vond dit een fijnere film dan ik eerder had verwacht. Misschien was het omdat Disney eindelijk iets minder heeft geleund op CGI-gebruik en iets meer op de acteurs. De 3D-optie in de bioscoop is dan zeker ook niet nodig.

nutcracker-posterHet gebruikte verhaal is van het sprookje, van het ballet, en ook hier verrast Disney een beetje door het niet zo op te kuisen dat er nooit een moment van spanning in zit. Ik zou te ver gaan met dit een acteursfilm te noemen, maar iedereen lijkt wel z’n best te doen/op z’n minst er lol in te hebben (in tegenstelling tot ander recent uitgebrachte films). Ook fijn daarin is het evenwicht tussen man en vrouw netjes verdeeld is, en het merendeel van de mannen eigenlijk een stelletje lapzwansen is.

Natuurlijk, het zou allemaal wat korter en kordater kunnen, en zullen de meeste mensen de twist van verre al zien aankomen, maar het is allemaal wel warm en charmant. Grootste vraag is eigenlijk waarom dit niet dichterbij kerstmis is uitgebracht is.

The Nutcracker and the Four Realms, Disney 2018

 

Robin Hood

116 min.

Want het was natuurlijk al een hele vijf minuten geleden sinds er een mediaproduct van het Robin Hood-verhaal werd gemaakt. Deze blog zal mogelijk enigszins sarcastisch overkomen.

Robin Hood 2018Als je op zoek bent naar plotloos vermaak met wat redelijk aantrekkelijke scènes, is dit best een redelijke film voor je. De leidende acteur is van tijd tot tijd best charmant en probeert het in ieder geval met de af en toe compleet onzinnige opmerkingen. Dan is er een kleiner karakter (Huck) die in zijn eentje full time zijn best lijkt te doen, en och – de montage van diefstallen is voor het oog ook wat.

Maar de film is te lang, zo’n vijftien – twintig minuten. Niemand van de acteurs schijnen er erg enthousiast over te zijn, behalve de enige vrouwelijke – maar die krijgt dan weer niets te doen. Zelfs bekende slechterik acteur Ben Mendelsohn dobbert maar een beetje rond.

Dus ondanks de introductie van ‘Oh wow, dit is echt niet het verhaal dat je denkt te kennen’ en het super voor de hand liggende open einde met de hoop op een sequel is het dus allemaal vooral (net) niet(s).  Ga dan voor Guy Ritchie’s King Arthur van een paar jaar geleden: zelfde onzinnige toontje, maar zonder die zinloze poging om zichzelf serieus te nemen.

Robin Hood, Summit Entertainment 2018

The Mars Room

Chain Night happens once a week on Thursdays.

I changed my mind about this novel pretty much every other chapter. Probably because I expected one person’s story and got several, with almost all of those not being interesting to me. I don’t care about the male prisoner when the book is marketed as being about a woman in a female prison.

Anyway. Every chapter is a facet of the story, some just muddier than others. It is about Romy, a female prisoner. It doesn’t just show her story, but the circumstances that got her there and life in prison. And neither of those things are pretty.

With every chapter there is a slight shift in style, which could be a compliment to the author, but again adds to the feeling of ‘Am I here for this?’. Quickly, the story turns out to be another version of life in prison: you slog through and there is no light at the end of the tunnel.

The Mars Room, Rachel Kushner, Scribner 2018

The Girl in the Spider’s Web

117 min.

I don’t really know what this movie wanted to be. Is it about Lisbeth and how trauma makes for dysfunctional people? A hacker thriller? Family saga? Complaint about evil authorities?  Because it might have been all of that, but the movie as it was, didn’t even manage to dip below the surface of any of it.

The-Girl-in-the-Spiders-WebThis is my first Lisbeth Salander-experience, so I can’t say how it works in comparison with the books or the other movies. I know a bit about the character, but only saw the flaws people have written about. She’s one-dimensional, and even when emotions are finally shown, it’s the soundtrack and close ups that show the importance of it. And why is she half naked so much?

This time a job of hers goes wrong, making her hunted by authorities and hardened criminals and maybe also by someone from her past as well. Lisbeth only seems to work with men, and except for ‘the American’ they’re all white as well. Will her name be cleared and the criminals get what they deserve? Will we care?

If Sony wanted to use this as an introduction, there should have been more introductions. If they want to James Bond this thing (who cares who plays Lisbeth), they should have trusted the character and not add extra fibs to round her out (and fail).

It’s just not all that, and a bit too long as well.

The Girl in the Spider’s Web, Sony 2018

Bad Times at The El Royale

141 min.

Wat is het toch met films die niet weten wanneer ze moeten stoppen? Bad Times at The El Royale is heel lang vermakelijk (op een vervreemdende en absurde manier, verwacht geen haha-comedy), maar dan blijven scènes naar het einde toe ineens maar duren en duren. Zet die schaar er toch eens in.

Bad Times at the El RoyaleEen hotel in de jaren zestig met wat vreemde trekjes en nog vreemdere gasten. Klinkt als horror en is het ook een klein beetje, maar doordat elke gast zijn/haar moment krijgt, is het te fragmentarisch om echt spanning op te bouwen. En wanneer de slechterik er is, duurt het dus allemaal net iets te lang (zie vorige alinea).

Had de film iets meer verschoven naar de achtergrond van het hotel dan naar de kartonnen slechterik die te weinig verbinding heeft met de andere gasten. Gaat dit over de onschuldigen die hoe dan ook gewond zullen raken? Hoe ziek de wereld is? Of was er helemaal geen les, en alleen de six pack van Chris Hemsworth?

Bad Times at The El Royale, Twentieth Century Fox 2018

A Place for Us

As Amar watched the hall fill with guests arriving for his sister’s wedding, he promised himself he would stay.

Finally, a story that grabbed me again. One of those that makes you ache for the characters involved, making you wish that you could reach out to them and shake some sense into them.

At first, I got a bit frustrated by the lack of chronology; a story line is never finished before a memory (from another character) intervenes. It took me until much later that this is how humans work: our bodies might follow a chronology, our minds are always connecting things to thoughts past and future dreams. You learn so much about this family because of all the things they remember, worry about and wish for. But gosh darn it, why don’t they just TALK to each other?

Maybe it’s because it’s a Muslim family that uses their traditions as a wall, a shield and a safety net. Maybe it’s because they’re immigrants in the USA, some of them growing up during and after 9/11. Maybe it’s culture and surroundings and character and fears.

But gosh darn it, do you root for them. Do you wish for more pages to set things right, because surely a happy ending is in order here. Until then, you’re stuck with a lump in your throat.

A Place for Us, Fatima Farheen Mirza, Penguin Random House 2018