Een bedroefde God

Toen hij door de Veverístraat liep, moest hij denken aan tante Hrbácková.

Extra tekens niet toegevoegd, excuses aan de Tsjechische taal. Na Het achtste leven (voor Brilka) had ik een honger voor meer Oost-Europese verhalen; natuurlijk is dat een grote paraplu maar het is een nieuwe invalshoek die ik graag invul.

Niks tegen Kratochvil, maar dit was niet de volgende Het achtste leven. Ten eerste was het verhaal stukken korter en waren er minder personages: soort van twee, maar eigenlijk maar eentje. Het draait om familie, maar de familie is vooral een tegenstander; geen onderdeel van het verhaal.

Buitenom het plot van (licht-)criminele familie die de hoofdpersoon vooral wilt ontwijken, is er ruimte voor de stad waar het verhaal zich grotendeels in afspeelt: Brno. Parijs – voor een uitstapje – wordt ook op zo’n manier weggezet dat ze bijna meer de aandacht vragen dan het plot.

De schrijfstijl is stug en de hoofdpersoon lijkt ook niet enthousiast om zijn leven en gedachtes te delen. Hierdoor kreeg ik het gevoel dat het een koud boekje is, een kort verhaal uit een bundel die alle Tsjechische verhalen bevat, maar ik die net kwijt ben geraakt.

De begeleidende tekst vertelt dat de auteur graag op verschillende niveaus verwart. Dat is hem in ieder geval gelukt.

Een bedroefde God, Jirí Kratochvil, Uitgeverij Kleine Uil 2019

Charlie’s Angels

119 min.

Soms werkt de mond-tot-mond de verkeerde kant op: men was zo luid over hoe stom en saai en onnodig deze film was, dat ik er heen ging met ‘Moh, het is toch gratis en ik heb al popcorn gekocht’. Verdikkeme, bleek mijn mening af te wijken van hen die er zo luid over waren geweest!

poster Charlie AngelsSowieso, wanneer is een film ‘nodig’? Waarom zijn er straks wel acht Mission: Impossible-films maar mag Charlie’s Angels maar vier keer (dit getal schud ik zo uit m’n mouw)? Als je weet waar ik graag op let in films, weet je het antwoord wel.

Charlie’s Angels in 2019 heeft iets meer diversiteit in de cast en laat duidelijk zien hoe de organisatie werkt. Er zijn gadgets maar niet ongeloofwaardige, de actie is stoer maar niet overdreven en bijna altijd geloofwaardig, een paar twistjes zorgen dat het tempo hoog blijft en de drie hoofdpersonen werken leuk samen. Eigenlijk is dit een actiefilm zoals ik ze miste: niet te veel van alles en makkelijk te verwerken.

Natuurlijk – het had grappiger, scherper, iets korter en iets verdiepender gekund: wat weten we nu echt van deze drie. Maar het is een actiefilm. Ik voelde al opluchting dat er eindelijk eentje is die niet de ‘hoe lang kan een actiescène duren en hoeveel bloed kunnen we er in kwijt’-uitdaging aannam.

Kortgezegd: best lekker voor als je wel de actie, maar niet het hypergeweldadige en zeer ongeloofwaardige wilt.

Charlie’s Angels, Columbia Pictures 2019

Otherhood

100 min.

Depending on when you read this: just in time for Mother’s Day. It’s very loosely tied around that day: mothers feel neglected by their sons because of a lack of Mother’s Day attention and therefore decide to go find them. The so-called hijinks follow.

otherhood film posterWith one of the mothers mentioned being played by Angela Bassett the game is immediately upped: when’s the last time her presence pulled a project down? So okay, Patricia Arquette is here to play a young Frankie-rip off and Felicity Huffman still thought she could buy universities, but they’ve got Angela Bassett.

With such a title and these actresses involved it of course isn’t about the sons in this story, but they do manage to keep up.

New York city gets to be the city where it all happens and everyone has room for personal development – including the small-town-mums who I guess stayed at home for so long that they need a city to remember that they’re individuals whom had been young once.

You could just watch this for the make-over Angela Bassett gets, but it might leave you with some appreciation for both your mother and your personal space as well.

Otherhood, Netflix 2019

Moord op de moestuin

De hele geschiedenis begon toen mijn zuster en zwager een pan soep kwamen brengen.

Misschien wel vreemdste en meest-vermakelijke niet-detective van het jaar. Ik bedoel: meerdere verdwijningen en schedels, maar toch vooral focus op volkstuintjes en wat je daar allemaal in tegenkomt, inclusief de vreemde vogels (menselijke versie).

Judith is een pasgetrouwde auteur waarvan haar schrijven verdwenen is en haar man recent aan zijn hart geopereerd. Haar zus nodigt hen uit voor een zomer weg, naar blijkt bij jeugdvriendinnen, en met daar zeer dichtbij in de buurt tuinen/tuintjes.

Zo kabbelt het allemaal rustig door tot een ‘gruwelijke vondst’ (quote van de flaptekst) voorzichtig een tipje van de sluier die over de gezapige tuintjes hangt oplicht. Maar zelfs dan verandert het tempo van het verhaal niet, wat voor enige vervreemding zorgt. Een vervreemding die ikzelf zeer kon waarderen: de detective met urgentie, flash-backs en eendimensionale monologen zijn er genoeg.

Daarnaast levert Nicolien Mizee in een niet al te dik boek een verhaal dat indikt op verschillende menselijke verhalen op een manier die bijna mythologisch aandoet. Misschien is de moestuin wel een hel, of op zijn minst een limbo. Het zorgt in ieder geval voor een goed verhaal.

Moord op de moestuin, Nicolien Mizee, Nijgh & Van Ditmar 2019

Falling Inn Love

98 min.

Well done, New Zealand Tourism Bureau. I mean, how else did Netflix international come up with a story in which an American woman from San Francisco (plenty of scenery there!) ends up in a small town in New Zealand, where she doesn’t just find a defunct inn but also love (now you understand the title as well!)?

falling inn love posterI was ready to be disappointed. Even though romance projects are pretty much allowed to be a collection of clichés, it doesn’t mean that the clichés are used correctly or too often. As a born kiwi I was ready to support the language and surroundings shown and zone out for the rest of it.

Was I pleasantly surprised! Yes, both characters and plot are made of cardboard, and maybe it’s solely the accent that makes things sound more heartfelt and less superficial. But Christina Milan is adorable without going overboard into Manic Pixie Quirky Girl, while her love-interest has enough appeal to make him believable as one (opposed to some romances Netflix tries to sell).

So no, nothing life-saving here, but quite right for your short, dark day-needs without feeling nauseous about saccharine sweetness.

Falling Inn Love, Netflix 2019

Albatross

“Would you mind if I measured your extremities?”

Never thought that I’d be disgruntled by a happy ever after, but here we are.

The nice things about this story: a love for fountain pens, writing, language and for the majority of the time a very grounded few of oneself of the protagonist. It starts out as a fun, coming-of-age story with a weird quirk. No, I don’t give a toss about golf, but thankfully the protagonist recognises that and doesn’t bother the reader too long with descriptions of the game. One of the side-characters is completely annoying and would never get the function he has in real life with such behaviour, but soit. Fiction.

The albatross of the story is Adam. His teacher takes his measurements and – by calculating them through a random study by annoying side-character – discovers that he is a golf talent. Golf success follows, even though Adam doesn’t care about the game at all. The money doesn’t hurt though, and that’s largely his motivation for making the decisions he makes.

At first Adam is baffled by all of it, but he all too soon and smoothly takes it all in, and from that part on – there’s just not much to the story. He gets everything he wants, life moves in the direction he wants, his love story finishes the way he wants to … it’s all quite dull.

And this is just partially coming from a place of jealousy.

Albatross, Terry Fallis, McClelland & Stewart 2019

Shaft

112 min.

This was honestly more fun than I had expected. When you want dumb action-y entertainment, it usually comes with a lot of misogyny, a couple of -isms, and much too long fight scenes.

shaft film 2019It’s not like Shaft (I think this is the second one?) goes completely without these issues: there’s two women with speaking roles and they’re firmly set in the roles of mother and/or love interest. There’s not that many fight scenes but I still zoned out during the ones that are ‘serious’ (opposed to one-sided to show how Shaft Shaft is). And Shaft being black doesn’t prevent him from saying quite some ‘yikes’ things about the villains: people with a Middle-Eastern background.

But. It’s more than the music and the tempo and the lack of ten minute long fight scenes. It’s all very smooth and cool enough to not notice the issues mentioned. It’s Samuel Jackson and Jessie T. Usher smarming and charming. It’s the right vibe without looking dated.

And it doesn’t all that long, so you don’t get too much time to find (more) complaints about it.

Shaft, Newline Cinema 2019

Parasite

132 min.

As is known by now; I’m not that impressed by lyrical reviews. If the words ‘needs an Oscar!’ pass by, I roll with my eyes. There’s two reasons I still went to go see Parasite in theaters: I was curious, and I had a free ticket.

parasite posterNow I’ve watched it and don’t know how to review it without giving the story away. But honestly, wow. Parasite moves through different genres and scores with every one of them. It doesn’t have to be a commentary about rich versus poor, about housing and loans; the images are there and clear enough.

So yes, it’s a story about a poor family that worms its way into the heart of a very rich family. Yes, you’re very probably going to have to read subtitles as well (unless you know Korean). But holy heck, what did I just watch?

It’s beautiful and sharp and cheeky, until it isn’t. It’s daunting, until it turns into something worse. It’s over two hours and only very few times that I felt like checking the time remaining, because you have to pay attention. Or rather, you want to. And in some way I feel like watching it again already – let me go back to the family.

Parasite, Neon 2019

 

 

I Am Mother

113 min.

When you first critique lands about ten minutes in, it’s hard to not view a film without bias. Why is everyone involved white, even the people in the ‘old-timey’ videos the main character views?

I Am Mother posterThen there’s the non-nuanced use of the soundtrack. A good soundtrack builds upon the scene, sharpens the emotions you are already feeling. In this case we got THINGS ARE SCARY pressed upon you while things weren’t all that scary. Or emotional. And lights flickering with no reason don’t mean that we’re worried either, just that we want an explanation about wiring suddenly being faulty when we’re looking for someone.

Is there anything nice to be said about this film? Not really – maybe that with small tweaks it could at least be a commentary on sovereign AI and its relationship with humanity, but that’s been done before – and better – as well. Even the explanation of the things happening is extremely unclear – did I nod off somewhere along the almost two hour ride?

So all in all, it’s just not much of anything. If someone’s mid-parting is the thing I’m irked about most, it doesn’t say any good about the plot. You can’t replace it with music bits either, nor flickering lights.

Good thing about all this is that at least it’s an utterly disbelieving dystopia: more sensible humans would have given up before any AI could get involved.

I Am Mother, Netflix 2019

 

Fleishman is in Trouble

Toby Fleishman awoke one morning inside the city he’d lived in all his adult life and which was suddenly somehow now crawling with women who wanted him.

Good gravy, there is a lot going on here. One of those stories that pulls the rug under your feet and even while it happens, you are a bit disbelieving of the fact. I don’t even know if I liked this.

I am still thinking about it, though. About the people involved, and how important it is to have the right angle on any subject.

Which Fleishman is in trouble? Toby Fleishman is the main character – at least for a very long time. He’s divorcing his wife Rachel, and the narrator follows him in every part of his life (neatly compartmentalised): at work, as a father, as a(n almost) single man. It’s that last part that could well get on your nerves quite fast: Toby describes in detail how he feels like a kid in the candy store; the candy here being women of every shape, size and age.

But is this a story about a man’s middle life crisis, or a lament for the softer kind of man that chose children over endless riches and career promotions, and who managed to end up with a woman that did the complete opposite?

You can’t say too much about Fleishman is in Trouble without showing too much of the story, nor do I exactly know how to put its appeal into words. Maybe it’s disaster-tourism: maybe the unpleasant surprise of bad judgement.

Fleishman is in Trouble, Taffy Brodesser-Akner, Penguin Random House 2019