Coisa Mais Linda

7 x 45 min.

Also known as Most Beautiful Thing, and it definitely is pretty to look at. With it being centered around a musical café it’s not bad to listen to either.

most beautiful thing posterBut what’s going on? A Brazilian housewife in the fifties follows her husband from Sao Paulo to Rio de Janeiro only to discover he disappeared with all her money, leaving her indebted and without direction. Now what? Her image destroyed, her bank account empty, time to find a new husband!

Except she doesn’t want to. They had dreams of starting a restaurant, now she decides on starting a jazz club. As a naive little housewife there are plenty of things she has to learn while working against sexism, the previous mentioned debts and her parents. Good thing there are female friends that suffer (in other ways) along with her.

And all that in beautiful, bright surroundings (are so many shows and films so dark these days or is it just my screen settings?) that add a little bit extra to the trope of ‘woman recognises her worth and comes into her own’. Oh and yes, it’s in Portuguese, so you might have to get used to the idea of reading subtitles.

Coisa Mais Linda, Netflix 2019

Dora the Explorer and the Lost City of Gold

102 min.

Now why would I go to the Dora the Explorer movie? Because offerings are sparse right now, my theatre pass is unlimited and it kind of looked like a kiddie Indiana Jones, and I enjoy adventure movies that don’t just revolve around white people. That’s why.

Dora the Explorer and the lost city of gold posterI wasn’t wrong about the kiddie Indiana Jones part; there’s just a give-or-take twenty minute long fish-out-of-water introduction before we get there. Dora grew up in the jungle (for those that don’t know the original material), has to move to a big city in the States and adjust to high school before she is catapulted back into the jungle again. Where she can show her worth.

What saves this film from firmly being for age group 9 – 14 only are the winks. Small moments in which the film gets a little bit meta, breaking the fourth wall (except not completely) and second guessing Dora’s behaviour because boy – there’s a lot of chipper energy in there.

All that makes Dora the Explorer and The Last City of Gold a wholesome combination of Mean Girls and Indiana Jones: except with more people of colour. Will it blow you away because of its cinematography, plot and dialogue? Very probably not. Will it entertain you? I believe it might.

Dora the Explorer and the Lost City of Gold,

Yesterday

116 min.

How much better would this movie have been with a female main character, and are there are well-known singers that have covered The Beatles?

Yesterday film posterOf course, it’s considerate that they didn’t make the entire cast of this film about one guy bringing The Beatles music to the masses white. The Beatles were white, after all. All this playing out in England, with a large immigrant population – why not have the protagonist be of Indian descent? Is it sad that we have to applaud this happening? Yeah.

Anyway, the plot. After a strange occurrence is Jack the only one that recognises The Beatles and their impact on music and pop culture. Having struggled as an artist before, he decides on bringing their music into the world again, working hard to remember all those lyrics. And getting incredibly famous on the way because wow – what music!

Along the way there are some Life Lessons and sometimes you wonder why Jack makes the decisions he does, but in a world where every other movie is a sequel or a reboot, it’s a slight fresh breath of air in the theatre. Or on any streaming service it will soon hit, no doubt.

Yesterday, Working Title 2019

These Witches Don’t Burn

They say there’s a fine line between love and hate.

Queer teenage witches! And it shows, in this YA, littering the story with some bad decisions and Very Emotional Moments. Because: teenagers.

Main character Hannah is a real witch, living in Salem, and trying to keep her and her family’s magic a secret from those that are ordinary humans. It gets harder when attacks start to happen, her ex-girlfriend attempts to get her back while at the same time moving on with someone else, a cute new girl arrives and her coven puts down the law on magic use. Basically ordinary teenage life, indeed.

It might be testament to Isabel Sterling’s writing that sometimes it’s all very teenager, making everyone and their decisions a bit too annoying and young for this reader. This is balanced out by Hannah’s sweet thoughts and emotions about her sexuality and crush(es), and honestly – hasn’t anyone had their Teenage Moments.

As is my usual complaint; more world building would have been welcome, but for those that are always on the look out for more queer YA: These Witches Don’t Burn is a proper one.

These Witches Don’t Burn, Isabel Sterling, Penguin Random House 2019

Le chant du loup

115 min.

Het was een poos geleden sinds ik laatst een Franse film zag, met Franse televisie niet veel korter daarna. Deze film wordt onder het Engelse The Wolf’s Call in de Nederlandse bioscopen gezet, dus de verwarring was kortstondig tijdens de introductie van de film.

poster le chant du loupDie introductie is ook zo’n beetje het enige moment dat de kijker in deze twee uur rust krijgt, en niet het gevoel dat er ademnood dreigt. De film speelt zich bijna compleet af op een onderzeeër, en ik raad de zeer claustrofobische lezer de film dan ook af.

Tijdens deze thriller wordt een team gevolgd tijdens maritieme acties, met nadruk op de jongeman die met absoluut gehoor de sonar en dreigingen in de gaten moet houden. Hij krijgt een klein beetje invulling naast zijn functie in de onderzeeër, de andere personages moeten het alleen met een naam en functie doen.

Voor een film van twee uur is het knap hoe het tempo wordt vastgehouden: zelfs als er een licht-absurde twist komt opdagen, is er weinig tijd om er te lang bij stil te staan. Door dit jakkerige is het bijna een opluchting wanneer je de aftiteling bereikt: dit heb je toch overleefd.

Mocht je zin hebben in een ‘ouderwetse’ thriller die niet vol CGI, ontploffingen en een luide soundtrack zit, kan je heel goed terecht bij Le chant du loup. Nog eventjes in de bioscoop te vinden.

Le chant du loup, Canal+ 2019

Booksmart

102 min.

What a surprise: female teenagers can be shortsighted, crude and bad decision makers as well! With this film coming from the people behind Superbad and similar material, I was honestly a bit surprised that there weren’t more nudity, body-parts, and/or poop related jokes.

Booksmart posterIn Booksmart two very devoted school-going and study-religious female teenagers and best friends are shocked when they discover that you don’t need to deny yourself a life to achieve the best grades and highest accolades. Even students that *party* turn out to have great grades, which means that the two feel like they’ve wasted their high school years and need to correct it before university. Luckily there are plenty end-of-the-year parties, and a party is what will change everything (they’re still teens, after all).

What follows are American Mr. Bean-like situations that sometimes go on too long, but at the very least gives the young women involved (and one man) room to show that they’re people with flaws and ups and downs and that sometimes you have to do something to discover if it’s someone you are/want to be or not.

That’s also what gives the film its charm: stereotypes are (slightly) dismantled and there are enough believable situations and actions that won’t make you wonder how far away writers are distanced from teenagers and high school.

Booksmart, Annapurna Pictures 2019

Ananas

In mijn herinnering ging het als volgt.

Een non-fictie boek over ananas omdat de auteur liefdesverdriet heeft. Het is dat de recensies zo positief waren.

Want wat weet je nu eigenlijk van ananas en wat zou je willen weten? Hoe vul je er een paar honderd pagina’s mee? Vrij eenvoudig, blijkt. Lex Boon besluit door een ananasplant de wereld rond te gaan reizen, en zo leer je niet alleen over de plant maar ook over verschillende culturen en werkomstandigheden.

Daarnaast passeren zijn romantische avonturen, die enigszins het tempo uit zijn reisverhalen halen. Misschien was de auteur te grondig, en heeft hij alles verteld over ananassen dat er te vertellen is. Dit doet hij wel op een aantrekkelijke manier; er is amper het gevoel van ‘studieboek’ dat nog wel eens met non-fictie kan begonnen.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand echt heel graag alles wilt weten over ananassen, maar voor hen – zoals ikzelf – die van tijd tot tijd graag een toegankelijk non-fictie boek leest, is Ananas een frisse optie.

Ananas, Lex Boon, Meulenhoff 2019

Aladdin

128 min.

Tsja, Disney lijkt nu helemaal enige originaliteit te hebben opgegeven en is nu gewoon haar eigen animatiefilms op een andere manier aan het aanbieden: ‘live action’. In het geval van Aladdin (vrij veel mensen) is dat nog redelijk makkelijk te accepteren: ik ben benieuwd naar de ‘echte dieren’ van Lion King straks.

Aladdin posterAnyway, wie kent het verhaal niet? Met de remake was er meer discussie over de casting (moest dat compleet Midden-Oosters zijn), de aankleding (een combinatie van Midden-Oosten en Aziatisch, kon dat wel gemixt?), de liedjes (moest dat wel?), Will Smith als Genie (waarom probeerde hij het sowieso?) en simpelweg de luiheid van Disney (in de vorige alinea genoemd). En trouwens, de stoere Guy Ritchie voor het keurslijf van Disney?

Dat is ook wel te merken: zelfs voor een Disney-film is Aladdin wel héél licht en luchtig. De slechterik is geen moment indrukwekkend en/of eng, er is geen ruimte voor zielige momenten, en zelfs de meegalmliedjes worden afgekapt of zijn zo bewerkt dat de kracht er uit is. En de romantiek? Nou ja, omdat we het verhaal kennen dan maar. De drie hoofdrolspelers kloppen wel in deze zachtzoete omgeving, en het is duidelijk dat Will Smith er plezier in heeft. En dat is – met de muziek erbij – toch wel aanstekelijk.

Aladdin, Disney 2019

 

Internment

I strain to listen for boots on the pavement.

Looking back after having finished this novel I realise how naive and privileged it is of me to have thought “well sometimes she’s exaggerating a bit”. Something about how we are doomed to repeat history if we don’t learn from it, etc.

In this case the lesson is ‘Do not imprison innocent people for the sole reason that their religion, skin colour and/or ancestral background is different from yours’. Shown in the Second World War, the States did it with Japanese Americans, and Samira Ahmed does it a few decades later with American Muslims. Because in Internment a president – very alike of the one the USA has right now – comes in power, and he’s much more effective in getting his racist ideas turned into actions. American Muslims are put into camps on American soil.

And just like before, there are plenty euphemisms going around. None can cover up that the camp is surrounded by barb wire, that every guard has a weapon and that any sign or sound of protest is violently taken down. Here comes my conclusion from the first paragraph in: isn’t this put down all a bit too extremely? I should know better. We all should.

It’s good that the novel is less than 300 pages, because there’s no escaping the terror the characters are put through. Not just the mental and physical torture; also the shock of seeing how fast people get used to it. Again, as we should know.

All this makes for a bitter pill that as many as possible of us should swallow.

Internment, Samira Ahmed, Little, Brown & Company 2019

Jinn

5 x 30 min.

Licht vermaak nodig in een omgeving waar het hoe dan ook altijd warmer is dan hier, zelfs tijdens een hittegolf? Open voor een mythologie die eens niet Noors is? Met net tweeëneenhalf uur in totaal is Jinn waarschijnlijk de zomersnack voor u!

Jinn posterNou ja, er zijn ook argumenten tegen. De tieners hebben zeer tienerige problemen en het acteerwerk daarin is niet van je van het. De folklore komt er een beetje bekaaid van af, en het tempo ligt zo hoog dat er geen ruimte of zin is om zowel folklore als de karakters die er onder lijden, enige diepgang te geven. Ik noem het een snack voor een reden.

Jordaanse tieners (jawel, de voertaal van deze serie is Arabisch) gaan op schoolreisje naar Petra, maar daar gaan dingen Mis. Goede en kwade jinn beginnen zich met hen te bemoeien, en natuurlijk moet dat recht getrokken worden. Of het de leeftijd of de origine is, maar dit wordt redelijk horror-vrij gedaan, waardoor de show nog makkelijker (door) te kijken is.

Wel eindigt ze met een cliffhanger – was het budget op of wilt men zo graag een tweede seizoen? Hopelijk wordt daarin de folklore verder uitgediept: anders is er weinig om de aandacht vast te houden voor nog tweeëneenhalf uur.

Jinn, Netflix 2019