De mannen van Maria

We gingen om te baren, verscheept op bestelling van de heren ginds, zeven meisjes die vaak niet eens waren gekust.

Het verhaal van hoe ik aan dit boek ben gekomen is bijna net zo’n bevalling als alle reizen binnen dit boek – en het speelt zich af in de zeventiende eeuw ten tijde van de VOC. Dus nee, niet bepaald soepeltjes en vlot.

Was het de moeite waard? Nu lijkt het net alsof ik alle Nederlandse auteurs over één kam scheer, maar ook dit boek gaf mij weer het Hasse Simonsdochter-gevoel. Avontuur, en er zijn niet genoeg avontuurboeken voor volwassenen zonder dat er gelijk met kennis wordt gepatst of er meerdere wijze Levenslessen doorheen zijn gevlochten.

De mannen van Maria laat dat allemaal lekker links liggen. Natuurlijk, er is ongetwijfeld veel research gegaan in het verhaal van Maria van Aelst, de VOC, Batavia en de andere koloniën, maar het valt niet op. Het is allemaal een soepeltjes weggewerkt onderdeel van het verhaal: het opgroeien van een vrouw die in deze tijd op de Forbes-cover zou staan en wereldwijd bekend zou staan als self-made influencer.

Het verhaal moet even opwarmen, meerdere wegwerpopmerkingen á la “maar dat is niet belangrijk”/”dat is niet mijn verhaal”/”daar kan ik niets over zeggen” storen in het creëren van het plaatje van een niet al zo nette VOC-geschiedenis. Maar net zoals Maria zichzelf steeds verder ontwikkelt, vindt het verhaal haar weg ook op den duur.

De mannen van Maria, Anneloes Timmerije, Querido 2019

Nothing to See Here

In the late spring of 1995, just a few weeks after I’d turned twenty-eight, I got a letter from my friend Madison Roberts.

I don’t mind unlikable protagonists, but in this case I very much wondered if the dislike was from knowing that a male author was writing a female character, that this female character just was too spineless, or that I just can’t handle aggressive passivity. Maybe all of the above. This, combined with the shortness of this novel, made my final amount of stars (the ones I don’t use) end up much lower than I expected when I read the summary of Nothing to See Here.

What is that summary, you ask? Well – screw up is asked to nanny two children that start burning at random moments. Bodies turning into flames without the kids hurting in any way. She is asked this by an old acquaintance she herself calls a friend and it all has to be on the down-low because the children are a politician’s.

This could have turned into scientific sci-fi, something with (a whiff off) magic realism or have this fire turn into something metaphorical, and make the entire story a commentary on class and the gap between haves and have-nots. Instead, there’s just ..situations. If Kevin Wilson solely wanted to communicate how sabotaging poverty and being directionless is, he succeeded. If he wanted me curious about his characters and the world they move around in – not so much.

Nothing to see here, Kevin Wilson, Ecco 2019

Pastorale

Oscar liet de woorden van de leraar los – hij wist alles al.

Ja, tsja, ja, wat is dit nu precies? Ook al zitten er een paar eeuwen tussen, deed Pastorale mij soms aan Hasse Simonsdochter denken. Misschien dezelfde omgeving plus dat typische ‘Ha, lekker Nederlands’-gevoel? Het is in ieder geval niet dat er veel meer overeenkomsten zijn.

In Pastorale gaat het om een kleine gereformeerde gemeenschap waar in/tegenaan Molukkers gedumpt zijn ten tijde van KNIL. Het woord segregatie valt maar een paar keer, maar alle acties spreken duidelijk genoeg: zowel de Molukse Nederlandsers als de inboorlingen beschouwen het als een tijdelijke situatie.

Daarnaast is er Louise. Zij gelooft niet meer. Ze is terug thuis, maar een compleet buitenstaander. Hoe ze daar mee omgaat, en vindt dat ze daarmee om moet gaat, wisselt nog al.

Oscar zweeft tussen dat alles door, of is hij juist zo passief dat zijn complete zijn bewegingloos is? Hij komt in contact met de Molukse inwoners en leert er meer dan hij op school voorgeschoteld krijgt.

Nergens wordt nadrukkelijk genoemd in welke tijd dit speelt, en omdat dit kleine dorp al zo stil in de geschiedenis ligt, wordt het verhaal en haar karakters nog een tikje meer vervreemdend. Dit is een geschiedenisboek, maar net alsof het de geschiedenis van een andere versie van Nederland geeft.

Dus, wat is het? Je tijd waard.

Pastorale, Stephan Enter, Uitgeverij van Oorschot 2019

Niemand vertelt je hier ooit wat

Ze gaan me opereren vandaag.

Het was een situatie waarin vijf sterren een realiteit waren, en die situatie maak ik niet vaak mee als veel-lezende zeur en extra kritisch persoon op Nederlandse auteurs. Maar verdorie: Erik Nieuwenhuis was mijn intense hekel aan open eindes vergeten. Lap, het boek had zelfs langer gemogen wat mij betreft!

Spoiler. Misschien is het niet eens een echt open einde, het verhaal kan best als afgesloten beschouwd worden. Maar er gebeuren vreemde dingen in het verzorgtehuis waarvan Michiel zich niet eens kan herinneren hoe hij er is gekomen en waarom hij er is. En er wordt steeds meer lucht gepompt in de ballon van ‘WAT DAN?’ maar de ballon ontploft maar niet.

Mensen die wel beter los kunnen laten, of het niet erg vinden om zelf de gaten in te vullen, zullen zeker genieten van het lachwekkende want langzaam in unheimlich verandert.

Is dit nu al het tweede Nederlandse boek dit jaar waar ik positief over ben?

Niemand vertelt je hier ooit wat, Erik Nieuwenhuis, Brooklyn 2019

Russian Doll

8 x 26 min.

In the case of some shows you feel bad about not experiencing at the same time others did it. With some, the experience is just enhanced by going “Ooooh sh-!” to someone else.

Russian Doll posterAnd there’s plenty of moments like that in this TV-show about a woman who just keeps dying and doesn’t know why and can’t get out of this Groundhog day-situation. It being a woman played and written by Natasha Lyonne (you might remember her from Orange is the New Black) this groundhog is more like Final Destination when it comes to dying creatively.

With less than thirty minutes of runtime and eight episodes there’s not enough room for this element to get old: there’s just enough glimmers of clues to feel like you’re onto something just a bit before Nadia does.

The one con is that there’s going to be a second season: this could have been resolved, even in a possibly unsatisfying way in the last two episodes – easily. Now there’s the risk of things becoming stale.

Although Nadia’s back-to-life soundtrack might just be good enough to prevent that.

Russian Doll, Netflix 2019

Wanda Sykes: Not Normal

66 min.

I’m not a fan of comedians and their shows. Usually it’s too long, and there’s too much secondhand embarrassment to balance out the funny parts. I rejected several of the recommended shows on Netflix: some I couldn’t even handle for ten minutes. But I was cleaning up my list, this was the last remaining one – okay, I’ll try it.

Wanda SykesThe last comedian show I watched on Netflix was Hannah Gadsby’s. There’s barely no comparing here, which is good for both parties involved.

Wanda Sykes is about American politics and her personal life as a wife, a mother and a woman going through menopause. It’s stone cold sober with a large amount of questions: not very strange considering the subjects.

My biggest relief was that she doesn’t do the thing most male comedians do: wait for laughter. Sykes doesn’t go out with the aim of Being Hilarious – it’s her story telling and her subjects that make you snort.

And talking about length? I only checked how much time I had left once.

Wanda Sykes: Not Normal, Netflix 2019

Giri/Haji

8 x 60 min.

So many detectives, so many ways to be disappointed by them because they’re all the same. Moody unlikely hero, bitter and/or cheerful sidekick and a case that Might Be Connected to their past. You know them.

giri hajiWell, everyone is pretty moody in Giri/Haji, that’s something that’s hard to ignore. And except for the lack of che- wait, let me start again.

Giri/Haji is a Japanese/English production which mixes yakuza with London gangs, international police teams, family connections and men unable to share their emotions. Some of them are cops, some of them are criminals. There’s victims of bad personal decisions all across the board.

And all of it just so_damn_cool. Of course, it’s impressive story lines and colourful characters, but just the COOLNESS of it all. No murky colours or badly lit scenes, not the same buildings in London always shown, but above and beyond, gutter and higher.

A show that leaves you behind satisfied, even though you may not agree with the proceedings.

Giri/Haji, Netflix 2019

 

The Dutch House

The first time our father brought Andrea to the Dutch House, Sandy, our housekeeper, came to my sister’s room and told us to come downstairs.

I changed my mind on this book maybe three – four times. Pretty cover -> meh summary -> positive reviews -> where is this story going? -> Oh. Oh wow.

Wasn’t that an exciting trip to go on?

This book is the house it’s about, but at the same time its story never gets as bright and colourful as the interior of the house. Even before the big thing that changes everything happens, there’s a thick gray layer over not just the people of this story, but the story itself.

It doesn’t make the story less appealing, but it did make me long towards that version of the story: if Ann Patchett would halfway flip to the owners under whom the house prospered, I wouldn’t even have minded and this coming from the woman who despises different times – same houses stories.

Still, the story as it is found its way under my skin. On family, on bitterness, on deciding what you need for yourself instead of for someone else. And in the end – yes: oh wow.

The Dutch House, Ann Patchett, HarperCollins 2019

The Dark Crystal: Age of Resistance

10 x 50 min.

Some things you have to give a second chance, I guess. Even a bit of a third. Worse was that I didn’t like how I didn’t straight away love this. Original fantasy! Puppetry! Diverse world-building! Meanwhile I could only notice how the puppets didn’t completely move the way they should, while plot barely seemed to move at all.

dark crystal posterI felt this frustration for 2 – 3 episodes, when episode 4 suddenly clicked (episode 7 is still the best, though). I stopped watching the artistry of it all. Maybe it’s because several plot lines come together, or because you start to catch on to the world these stories move through. The writers hold no punches, making stakes high and losses real and touching. The comedy is cute and cheeky, the terrors legitimately scary.

It’s enthralling and adventurous but I think my biggest argument for watching is how much heart it has.

So yes, it might take some time to adjust to what you’re watching. But try!

The Dark Crystal: Age of Resistance, Netflix 2019

Empire of Wild

Old medicine has a way of being remembered, of haunting the land where it was laid.

I like the work of this author – all two books I’ve read by her. Not just because she writes about Canada and a Canada I know little about (of indigenous people), but there is something lush about her writing style. Organic, flowing. And yes, using those clichés makes me feel a little bit iffy.

Empire of Wild uses indigenous stories and mythology again, again in a contemporary (bit less apocalyptic) setting. A lost man is found again, but doesn’t recognise his wife nor their life together. Something wolf-like skulks around. White people threaten the land.

You could call it magic-realistic, but somehow it feels too down to earth for it. These people are so used to living the way they do with the stories they know, that adding whispering winds or lounging ghosts would make things silly instead of magical.

Honestly, I’m just curious to what Cherie Dimaline does next. We’ve had post-apocalyptic and contemporary. Something from the (distant) past?

Empire of Wild, Cherie Dimaline, Random House Canada 2019