Mannen, ik haat ze

Op een dag schreef ik op mijn blog dat ik de apathie en het algemene gebrek aan interesse van mannen voor de vrouwenzaak moe was.

Mannen, ik haat ze, Pauline Harmange, atlas contract 2021

Kort maar krachtig. Pauline Harmange stipt aan dat mannen vrouwen geen enkele reden geven om ze niet te wantrouwen en te haten en dat is een fijn inzicht. Excuses om mannen te haten zijn dan ook niet nodig want de complete samenleving is er een verzameling van. Bondig essay, lekker duidelijk, ik ga zo door.

De onmisbaren

Als je studeert en hard genoeg werkt, dan kun je alles worden wat je wilt.

De onmisbaren – een ode aan mijn sociale klasse, Ron Meyer, Prometheus 2021

Sommige mensen zijn bang voor alles dat (mentaal) schuurt. Niet dat ik doelbewust op zoek ga naar oncomfortabele situaties, maar als je wilt leren, moet je confronteren. En nu we al jaren ervaren hoe “Ad en Ria” worden misbruikt door populisten, is het misschien eens tijd om bij hén achter de deur gaan kijken.

Dat wordt soms nogal melodramatisch gedaan, maar Ron Meyer verbindt wel het recente nieuws en (politieke) ontwikkelingen soepeltjes aan de (nieuwe) realiteit. Ik wist al een boel, maar nog niet alles. Voor hen die nog minder weten, zou dit verplichte kost moeten zijn.

Honingeter

Dit hier is een plaats waar mensen smelten als kaarsvet.

Honingeter, Tülin Erkan, Pelckmans 2021

Tsja. Je moet deze sowieso niet lezen als je graag een duidelijke conclusie hebt en pointers naar wat er op zijn minst aan de hand is.

Is het sowieso wel echt, Sibel die doelbewust op het vliegveld van Istanboel verblijft en dat bijna niemand opvalt? Zijn de mensen die haar op den duur ‘ontdekken’ wel echt? En waarom heeft ze een stethoscoop bij zich?

Voor zij die wat vreemde, donkere-kanten-van-het-brein narigheid wel kunnen hebben of zelfs waarderen, en men die het niet erg vindt kop noch staart te hebben; Honingeter heeft wel iets.

Infinite Country

It was her idea to tie up the nun.

Infinite Country, Patricia Engel, Simon & Schuster 2021

Less than 160 pages and I still walk around with it a couple days after finishing it. I don’t know if I consciously gravitate towards migrant stories and the generations after, but once again it doesn’t disappoint.

What Infinite Country adds is the clear question of “What’s so great about the USA anyway?”. It’s not the pot of gold at the end of the rainbow for anyone involved, and the place the family comes from (Colombia) isn’t viewed as a crap shoot essential to escape from.

Combine this with a family literally ripped apart based on their place of birth and there’s something fresh and uncanny about this short story.

Harlem Shuffle

His cousin Freddie brought him on the heist one hot night in early June.

Harlem Shuffle, Colson Whitehead, Bond Street Books 2021

I like Colson Whitehead’s work, previously read novels were quick reads I could appreciate for what they were. I don’t know why Harlem Shuffle didn’t click in the same way.

Maybe it’s because protagonist Carney doesn’t seem to be connected to anything or anyone, even though he has a family he risks because of his illegal actions. Maybe it’s because of the time jumps, or the lack of distress. Carney does only legal things – o, he does illegal things now as well. Okay.

Whitehead’s writing still delivers, it just took me a very long time to focus on following the plot.

Accidentally Engaged

For most urban dwellers, Sundays were a day of rest and relaxation.

Accidentally Engaged, Farah Heron, Hachette Book Group 2021

First of all: where was the editor? Within two pages letters missing, names being spelled differently? Oof.

Anyway, the best part these days about romantic novels is the build-up and characterisation. After the two get together, especially when it’s a heterosexual couple – my interest fades.

In this case it’s (surprise) food. Reena stress-bakes and cooks, and the descriptions are good albeit overly detailed after a certain amount of pages. Faking an engagement is a fun trope as well, but because we’re only told what Reena isn’t, there’s very little investment or even emotion when things implode (because of course they do).

Maybe I should just stop trying reading romance with the aim of being satisfied.

The Island of Missing Trees

Once upon a memory, at the far end of the Mediterranean Sea, there lay an island so beautiful and blue that the many travelers, pilgrims, crusaders and merchants who fell in love with it either wanted never to leave or tried to tow it with hemp ropes all the way back to their own countries.

The Island of Missing Trees, Elif Shafak, Penguin Random House 2021

There’s just something about Shafak’s writing that turns the big into small and the small into world-impacting. I liked her previous one better – or well, was more stunned and impressed by it, but this one also makes you think and makes you feel.

Because Ada isn’t the first child to lose a parent and having to deal with feeling alienated by the living one, but add Cyprus and suddenly it’s the first story ever told.

I want the best for Ada, eat fresh figs and I want to visit the island.

She Who Became the Sun

Zhongli village lay flattened under the sun like a defeated dog that has given up on finding shade.

She Who Became the Sun, Shelley Parker-Chan, Tor 2021

Mulan but not exactly (there is cross-dressing to survive, but it goes much further and Zhu doesn’t need any man/romance, thank you very much). She takes her brother’s fate and decides to do whatever necessary to get to what he’s promised: greatness.

The language used is a bit purple and blown up from time to time, adding the feeling that we’re really deep into ancient texts instead of one just a year old. It means that you might have to invest a little, but if you want a whole different (Asian) myth, it’ll be worth it.

Papyrus

Mysterieuze groepen mannen te paard trekken over de wegen van Griekenland.

Papyrus: Een geschiedenis van de wereld in boeken, Irene Vallejo, Meulenhoff 2021

De geschiedenis van boeken, de geschiedenis van de wereld aan de hand van boeken. Irene Vallejo heeft een lijvig boek geschreven en het merendeel ervan heeft niet eens de Middeleeuwen bereikt: moet je nagaan hoeveel er te vertellen is en hoe diep Vallejo is gegaan.

Omdat ze dit doet op een fijne, lichte toon waarin haar interesse en devotie hoorbaar is (complimenten voor de vertaler, aangezien het origineel in het Spaans is), wordt het geen moment een naslagwerk waar je doorheen moet ploegen. De auteur is duidelijk ‘van de taal’ en kan bij andere taligen het enthousiasme vergroten maar zaait zeker ook bij beginners het zaadje.

Light Perpetual

The light is grey and sullen, a smoulder, a flare choking on the soot of its own burning, and leaking only a little of its power into the visible spectrum.

Light Perpetual, Francis Spufford, Faber 2021

Sounds pretty dystopian, doesn’t it?

What if four children – who died in a WW2 bombardment – didn’t? The children aren’t extraordinary, they’re simply ‘allowed to’ play out their lives. What follows are slices of life of post-war England.

The characters make the novel, especially when the writing lacks a bit. It’s a history novel as history should be looked at: through the eyes of regular humans.