Undermajordomo Minor

Lucien Minor’s mother had not wept, had not come close to weeping at their parting.

Uh, well, erm, what kind of book was this? Pretty early into it I already tweeted “This book is going to be awesome-weird or how-what-why-frustration-fueled-weird” and it landed largely on the side of the last option.

The blurbs call it darkly comedic, a fairy tale, a commentary. I only recognised the fairy tale part. There’s an unlikely hero (soft on the hero part), a strange village with a stranger castle with even stranger people inhabiting it. Mysteries happen as well, but somehow, along the way, the author seemingly decided to start unveiling them.

This turns things from a-bit-out-there to too neatly wrapped up, and with an unsatisfying end to boot. I don’t know why it was on my To Read list, but I’m not going to pass it on.

Undermajordomo Minor, Patrick DeWitt, Anansi 2015

Mr Selden’s Map of China

In the summer of 1976 I left China through Friendship pass.

Meer non-fictie, en ik had het amper door!

Als geografie- en atlasliefhebber was ik al enthousiast over dit boek, maar Timothy Brook haalt ook de VOC en EIC er bij op een manier die niet in nationale schoolboeken te vinden is. Vuiger, eerlijker.

Het is niet alsof Brook agressief oordeelt, hij is gewoon stukken nuchterder (tot aan de epiloog toe, maar zijn lofzang daar is voor de kaartenmaker, niet de kolonisten)  dan verhalen over de VOC vaak zijn.

Gaat dit boek dan echt alleen over één kaart en de periode van zijn creatie? Neen, het is de wereld waar in het geschapen is en de manieren en beweegredenen van de makers. Het is een academische, geschiedkundige reis met liefde voor de topografie. En die liefde en Brook’s enthousiasme zijn aanstekelijk genoeg om door instructies over (Aziatisch) kompas lezen te worstelen.

Mr Selden’s Map of China: Decoding the secrets of a vanished cartographer, Timothy Brook, Anansi 2013