65 x 24 min.

Yes, I know, I’m surprised as well. This animated TV-show definitely took me a while to warm up to, and during the first two season (there’s five of them) I wouldn’t even have considered writing a blog about it. Somewhere near the end of season two, and/or the start of season three, it grabbed me. It grabbed me good.

She-RaBefore starting this show, I knew little about the previous incarnations of it and therefore didn’t feel the need to complain about how She-Ra isn’t a full-grown woman this time, nor about the lack of butt and boob shots (in an animated show, yes I know). It also means that I didn’t have any connection to it, and had to invest some time and energy to feel the connection.

She-Ra is fantasy, people with magic, bad guys that want to take it, colourful stuff, talking horses, but also teenagers, queer love, building your own family and views on power and the (ab)use of it. Especially when watching several episodes in a row you might notice some repetition, but as someone who skipped a few (there’s a character I could barely handle) I can say that you can still follow the main plot without confusion.

It’s also fun and bright and there’s so much heart in it, even though the shows of it sometimes made me feel a bit outside of the target audience/too old. Oh, and the animation is nice, instead of that try-hard, ugly as possible “adult” animation we have to suffer all too often.

She-Ra and the Princesses of Power, Netflix 2018

The Death of Superman

81 min.

When you realise that you already watched this story, just not animated, five minutes before the end of the film.

the death of supermanI like the animated stuff DC Comics provides. Their style (usually) works, the voice acting works and because I’m not familiar with the majority of the stories, I can’t get frustrated over a film or series “getting it wrong”.

So, yes, this isn’t just a comic but large parts of the plot were used for one of the recent DCEU films as well (Superman? Superman 2?). Yet that one didn’t make enough impact on me to remember the name of, so just stick around for the animation and better dialogue.

I think the thing about DC animation is what gets me is that it reminds me of the excitement you felt as a child: when animation styles were still appealing and the plots exciting. It gives me that Wednesday-afternoon feeling, opposed to the dumbed down stuff that’s around now way too often.

Yes, the comic did it first. But moving pictures and hearing voices add a lot.

Oh, and what it’s about? Superheroes, and villains. Duh.

The Death of Superman, DC 2018

Spider-Man: Into the Spider-Verse

116 min.

Holy shit, those 116 minutes are stuffed to the brink with an amusement park for your eyes. I don’t think 3D has ever been more fitting (I never finished Avatar), nor has the use of and swapping between different styles looked so seamless. Damn, do believe the hype.

Marvel SonyBecause it’s another Marvel, isn’t it? Especially, another Spider-Man, isn’t? Like there aren’t enough movies about the guy? Especially especially because they always use the same guy (Peter Parker), even though there are so many Spider-People to pick from.

Guess what this movie does.

Of course everyone knows the story of Spider-Man, so they turn it into a joke (a slightly too long one, but I’ll excuse it). There’s parallel dimensions and just a few life lessons and fun and so many visual stunners. My eyes honestly had to get used to all the attention, detail and movements. And the soundtrack! I believe that the last time I left a superhero-showing this pumped and satisfied to be Black Panther. Come to think of it, is there a Black Panther-Verse?

With the one slightly too long ongoing joke being the only minor fault I can find, I’d definitely recommend you to go watch this. And yes, in 3D as well.

Spider-Man: Into the Spider-Verse, Sony 2018

The Hollow

10 x 24 min.

Ja, wat is dit dan nu weer? Om de zoveel tijd probeer ik een geanimeerde serie, omdat ik daar mee ben opgegroeid en fijne herinneringen aan heb terwijl ik tegelijkertijd niet die nostalgische meut met ‘vroeger was alles beter’ wil zijn. Om die reden is veel anime niet the hollow netflixaan mij besteed, maar er is meer animatie dan anime.

Onderdeel daarvan is The Hollow, een Canadese serie die nu op Netflix te vinden is. Het zijn dan wel tieners die in een vreemde wereld wakker worden zonder dat ze weten wie en waar ze zijn, het is zeker geen kinderachtige serie. Na een ietwat log begin, ontvouwt de serie in iets dat Dali-light genoemd zou kunnen worden; minotaurussen, poorten naar andere werelden, het zieke paard van de Dood en zo verder. Het is vreemd en soms een beetje eng, tot één van de hoofdrolspelers weer zijn rol als comedic relief invult.

Het unheimliche gevoel verdwijnt snel wanneer de clue bereikt is, en de serie wordt weer standaard zaterdagochtend-kindertelevisiemateriaal. Misschien hoef je de laatste aflevering niet eens te bekijken. Maar daarvoor … daarvoor is het best allemaal vermakelijk met een vreemd randje.

The Hollow, Netflix 2018

The Book of Life

95 min.

There’s two points of critique from me, for this movie. One: why wasn’t it entirely drawn like some scenes and the credits. Two: if this is a Mexican based story, why were the voice actors of the main characters not Mexican?

book of life poster 20th century foxBut if you want a shot of colour, life and love on a gray (winter’s) day, The Book of Life is definitely for you. Sometimes it feels like an animated version of Moulin Rouge, with the use of pop songs and references. It once again shows that how you dress a story, any story, is a large part of the appeal.

Two boys and one girl are the best of friends, they grow up together. But both are in love with the girl, and supernatural creatures use them as pawns for their entertainment. What will happen, who will survive, who will she choose? And why does the Land of the Remembered look so awesome?

Visit for the looks of things, stay for the happy feeling it will leave you with.

The Book of Life, Twenty Century Fox Animation 2014

Rise of the Guardians

97 min.

Toen Rise of the Guardians nog draaide, hoorde ik al veel positieve recensies. Natuurlijk waren er de twijfelachtige (“de hoofdpersoon is zo knap!”) maar ook genoeg waardoor ik enthousiast werd. Dan gaat tijd voorbij en realiseer je dat je weer een film in de bioscoop gemist hebt. Gelukkig zijn er andere manieren om een film te kijken.


Met een verhaal waarin de Paashaas, de Kerstman, Klaasvaak en de Tandjesfee (dit voelt vreemd, ik bedoel gewoon de Tooth Fairy natuurlijk) superhelden zijn, is het makkelijk te bedenken dat deze film alleen voor de kleinsten is. Animatie wordt tenslotte al snel als synoniem voor kinderfilm gezien (in Westerse culturen). Maak die fout nu maar niet, want Rise of the Guardians is vreselijk stoer. En lief en spannend, zo af en toe.

Hoofdpersoon is Jack Frost, de jongen die voor sneeuw en kou zorgt. Hij doet dit alleen, veel mensen weten niet van zijn bestaan af waardoor hij onzichtbaar is en zelf weet hij ook weinig van zijn eigen geschiedenis af.
Omdat bad guy Pitch Black weer actief is (hij wil dat iedereen bang is, altijd), vragen de Guardians Jack er bij. De onwaarschijnlijke held is gevonden.

Natuurlijk zijn er duidelijke boodschappen over jezelf vinden en dat niet altijd degene die het sterkst lijkt ook het sterkst is, maar deze worden bijna ondergesneeuwd (ha!) door het flinke tempo, grappen en actie.

Rise of the Guardians, Dreamworks 2012