Duchess By Night

“I didn’t mean to marry both of them!”

Saaie weduwe verkleedt zich als man en vertrekt naar een ‘Sodom en Gomorra’ om een spannender leven te krijgen. Dat krijgt ze, natuurlijk, en ook wordt ze verliefd op de Mysterieuze, Knappe man die de eigenaar van het Sodom is. Het heeft veel elementen weg van de nu helemaal overhypete Fifty Shades of Grey (en een groot deel van alle historische romances die ooit zijn geschreven), maar Duchess By Night is tenminste goed geschreven, steunt niet het idee dat een ongelijke relatie sexy is en heeft een hoofdpersoon die wel een ruggegraat heeft. En zo recenseerde ik onbewust twee boeken in één recensie.

Natuurlijk is Duchess By Night vreselijk voorspelbaar. Niet erg geloofwaardig en de romantische scènes veranderen soms wel erg snel in sekscènes.  Maar het is allemaal zo vermakelijk en ‘guilty pleasure’ (mocht je je schuldig voelen over het lezen van zulke boeken) dat dat minpunten zijn die niet veel bijdragen aan het eindcijfer.

Prima zomerlectuur. Ook te lezen in andere seizoenen.

Duchess By Night, Eloisa James (pseudoniem), Avon 2008

Clicking her heels

Saturday, early morning, and twenty-four-year-old Amy Marsh was running through her checklist, trying to keep a lid on her mounting excitement.

Man denkt dat schoenverslaafde vriendin vreemdgaat en verkoopt daarom al haar schoenen op eBay. Vriendin reist vervolgens de wereld over om haar schoenen terug te krijgen. Het is tenslotte chicklit.

De reis hangt aan elkaar van onwaarschijnlijkheden en plaatsvervangende schaamte. Sta vooral niet stil bij logica en de realiteit. Daarentegen zijn de karakters allemaal redelijk makkelijk leuk te vinden, de kleding en locaties gedetailleerd beschreven maar niet tot het irritant wordt en kan de lezer gelukzalig zuchten bij het einde.

Meer is er ook niet te vertellen.  In de categorie van chicklits: zeker een zeven.

Clicking her heels, Lucy Hepburn, Avon 2007

Don’t let it be true

Every woman in Texas has a dirty little secret.

Don’t let it be true is een ‘dag uit het leven van een gewone vrouw’ verhaal. Alleen komt deze vrouw uit een oud geld familie (maar heeft ze, in geheim, geen geld) en bestrijkt het boek verschillende weken. De lezer mag toch meekijken.

Hoofdpersoon Kathleen probeert een kinderziekenhuis overeind te houden, haar society vrienden voor te liegen dat ze rijk is en haar vriend tevreden te houden ondanks Dat Andere Geheim. Natuurlijk gaat dat een paar keer fout, want de genresticker geeft tenslotte chick lit aan. Daarom zijn de  bijpersonen ook tweedimensionaal en de details van kleding en interieurs zeer aanwezig.

Barett schrijft vlot en zonder de tierelantijntjes die slechtere chick lit vaak de nek omdraaien. Het is allemaal een tikje absurd, maar nooit op een irriterende manier. Dat en het feit dat het maar 298 pagina’s, maakt DLIBT een kleurrijk maar toch smakelijk petit fourtje.

 Don’t let it be true, Jo Barrett, Avon 2009