Trouble is a Friend of Mine

Of course I didn’t like Digby when I first met him.

I never read a Nancy Drew novel (I think), but I’m pretty sure this could be the more reluctant, twenty-first century version of one. Protagonist Zoe mentions it as well, so I’m definitely onto something.

After the divorce of her parents, Zoe moves to a small town where’s she pretty quickly adopted by the town’s outcast, Digby. He wants/needs her for his research regarding missing girls. His lack of metaphorical bed manner doesn’t enthuse Zoe a lot at first, but plenty of shenanigans happen for her to slowly come round to his hypotheses.

He’s a weird but appealing fellow, and it’s not like Zoe is surrounded by new friends and an understanding mother. So instead of a high school story, the reader gets a small town detective with character descriptions that Celeste Ng would appreciate.

It’s a quick, smart read. The only thing I’m still unsure about is the ending; this novel is one of the very few cases in which there could have been a few more chapters to round things up a bit more completely.

Trouble is a Friend of Mine, Stephanie Tromly, Penguin Random House Company 2015

The Bear and the Nightingale

It was late winter in Northern Rus’, the air sullen with wet that was neither rain nor snow.

Just like The Hundred Thousand Kingdoms an enthralling, easily accessible fantasy novel, with plenty of room for a cool (literally, in this case) female protagonist. Yay!

With my discovery of the CloudLibrary app (I’m not paid for this), I found a new way to more books. These are Express, so you can only borrow them for a week, meaning I just have to read faster. Alas.

As mentioned before, The Bear and the Nightingale is such an easy read, with only 300+ pages as well, that that time limit wasn’t an issue. It’s a (Russian) fairy tale about fairy tale elements being part of daily life. The young protagonist is too wild and strange for her family, and supports the ‘old’ gods and creatures besides Christianity. When the super religious join her house, things start rolling (into chaos).

I’m fond of reading stories set in Russia, and even though this is a romanticised version of history, it still gives an interesting look at early Moscow and its surroundings. But mostly it’s just a tasty morsel of a fairy tale that – even though it already got a sequel – can definitely stand on its own.

The Bear and the Nightingale, Katherine Arden, Penguin Random Publishing 2017

Little Fires Everywhere

Everyone in Shaker Heights was talking about it that summer: how Isabelle, the last of the Richardson children, had finally gone round the bend and burned the house down.

Writing this review made me feel like reading the book for the second time, consider me a fan of Celeste Ng’s (you pronounce it as ‘ing’) work.

Again it’s a seemingly lovely, decent family of which the image (they project) slowly starts to show cracks. This time it’s literally and figuratively a small town story, and even though something quite big happens, there’s such a subdued, rosy-tinted tone to everything that even the moment when it all boils over, you don’t feel more like a soft ‘huh’. Because it wasn’t inevitable, but mostly because Ng writes in such a way that you’re swaddled, embedded into these lives and can almost feel the possibilities pass left and right. Maybe Izzy (Isabelle) will find her way sooner than later, maybe Mia and daughter Pearl will air out the secrets between them and for once put roots down somewhere. Maybe Mrs. Richardson can become a person again, instead of a connection between others.

So you wait, and hope while things crash and literally burn, while still ending on a high note. Because Celeste Ng is good like that.

Little Fires Everywhere, Celeste Ng, Penguin Publishing 2017

Clariel

Old Marral the fisherman lived in one of the oddest parts of Belisaere, the ancient capital of the Old Kingdom.

I’m pretty sure that Garth Nix is my favourite male fantasy author. Even when I’m a bit ‘hmm’ about some of his stories (for a younger audience), I’ll always appreciate his style and world building. This time it wasn’t any different.

Clariel is part of the The Old Kingdom series, but doesn’t fit into it chronologically. Not having read any of the series for a long while, this was kind of convenient for me. Just remember the necromancy, anything else can be new knowledge.

It being a (kind of) prequel also means that there’s not complete freedom to move and develop. Because of this the reader gets the slice-of-life option, things ending up before the (more) exciting and terrifying.

But I am a Garth Nix fan. I’ll read all of it.

Clariel, Garth Nix, Harper Collins 2014

Caterpillars Can’t Swim

“Go!”

So I discovered something new (NetGalley), and now I’m sure I’ll never want for something to read ever again. If the subscriptions to two international libraries and Overdrive weren’t going to take care of that, of course.

To the book. Young Adult with the main character having cerebral palsy, living in a very small town and saving another male teen that might not want to be saved. But still, pulling someone out of the water creates a connection.

Ryan feels responsible for Jack after that, even though Jack and Ryan’s best friend Cody try to stop making him feel so. Jack’s not the best, most social, fun loving guy around, while Cody is the pretty stereotypical jock.

What Liane Shaw does – and very nicely so – isn’t hurry either of them into a corner. Yes, someone’s disabled, but not his disability. Yes, someone’s gay, but not his sexuality. And yes, the jock can learn. All characters get room for development, and that doesn’t happen often enough.

It makes for a sweet, soft story, and a nice start of my Netgalley experience.

Caterpillars Can’t Swim, Liane Shaw, Second Story Press 2017

Hotel Transylvania 2

89 min.

Hotel_Transylvania_2_Theatrical_PosterIk weet het, waarom kijk je nou niet zo’n film met oogkleppen op? Sorry, dat gaat steeds lastiger. Trouwt de vrouwelijke hoofdrolspeler nu echt op haar achttiende? Is ze zwanger en moeder op haar negentiende/twintigste? Waarom heeft ze nog steeds hetzelfde aan als toen ze een tiener was? Waarom heeft de love interest/echtgenoot helemaal geen aantrekkelijke kwaliteiten en gedraagt hij zich als volwassene nog als tiener? Waarom kan vader/grootvader niet eerlijk zijn tegen zijn dochter, in plaats van liegen en zijn kleinzoon in gevaar brengen door zijn ouderwetse ideeën?

Maar hé, de vrouwelijke karakters zijn deze keer niet alleen vrouw/vriendin van, er is één stoer skate-meisje.

Het blijft een vermakelijk element, dat wel. Hotel vol monsters dat mensen moet dulden, flauwe grapjes over clichés over die monsters. Jammer dat er niet net iets meer aandacht besteed kon worden aan de vrouwelijke kant van het verhaal. En had sowieso die tijdsprong groter gemaakt; welke vampier wil nu zwanger zijn als tiener?

Hotel Transylvania 2, Columbia Pictures 2015

De Graces

Iedereen zei dat het heksen waren.

Ik weet verdorie niet meer wie dit me had aangeraden, want daar wil ik graag even een hartig woordje mee spreken. Brr, YA volgens het cliché boekje. En werd het op de achterkant ook nog aangeraden voor fans van Twilight en Beautiful Creatures. Had ik nu maar van te voren het boek opgegeven.

De echte naam van de hoofdpersoon leren we niet eens; zij besluit zichzelf eens River te noemen en daar doet iedereen aan mee. River dus, en ze is nieuw in een kleine stad en al snel wordt ze net zo betoverd en/of obsessief met de mysterieuze familie die al tijden daar woont. En mysterieus is.

Maar met River is er ook Iets Aan De Hand. Daarvoor wordt de lezer zo’n tweehonderd pagina’s aan het lijntje gehouden, terwijl de mysterieuze familie al snel gewoon wat eleganter dan de rest lijkt. De andere karakters mogen tweedimensionaal blijven, River krijgt alle ruimte om onduidelijk en chagrijnig te zijn.

Is er dan misschien nog iets van een uitsmijter, een diamantje in de modder? Neuh. Zelfs als River eindelijk de boel uitlegt, wordt het lauwwarm geserveerd met een duidelijke opening voor boek twee. Ze mag het doen zonder mij.

De Graces, Laure Eve, Van Goor 2016

Chappie

120 min.

Vaak genoeg proberen actiefilms de Gevoelige Momenten de kijker door de strot te duwen: “hier, kijk, we zijn meer dan explosies en geweld!” Chappie doet dat beter, maar maakt er op andere gebieden weer een onherleidbaar zooitje van. Is dit een science fiction film, een buddy movie, avontuur? En waren de artiesten van Die Antwoord echt essentieel?
Chappie filmposterNu is ‘essentieel’ bij een film als deze natuurlijk een woord dat heel los gebruikt kan worden. Een verhaal over politierobots en artificiële intelligentie en nature versus nurture had op een niveau terecht gekomen waardoor je er nog een maand over doorpraat. Het werd Chappie. Een Johannesburg waarin de politie gesteund wordt door robots en zo (eindelijk) flinke successen tegenover misdaad kan behalen. De slechterik is de jaloerse meneer die liever zijn robot gebruikt ziet, terwijl de ingenieur van de robots liever nog wat menselijkheid aan ze toevoegt. De mislukte criminelen (Die Antwoord plus één) zijn de katalysator die het bij elkaar brengen. Zij willen namelijk ook wel zo’n robot, maar door het experimenteren van de ingenieur krijgen ze eentje met zoveel AI dat ze ‘m helemaal moeten opvoeden.
Zo zijn er gecharmeerde glimlachjes door Chappie‘s acties, maar vooral een boel vragen. Hoe lang is dit al bezig, waarom communiceert dit bedrijf zo slecht (intern), ALLEMENSEN hoeveel criminaliteit is er wel niet in deze stad? Is dit iets hoopvols, een aanklacht, en zo ja, waartoe precies? En moeten we nu wel of niet bang zijn voor AI?
Het zwabbert door tot het einde, om af te sluiten wanneer het interessant wordt. Lap, weer geen District 9 van Neil Blomkamp.
Chappie, Kinberg Genre 2015

Girls on Fire

See them in their golden hour, a flood of girls high on the ecstasy of the final bell, tumbling onto the city bus, all gawky limbs and Wonderbra cleavage, chewed nails picking at eruptive zits, lips nibbling and eyes scrunching in a doomed attempt not to cry.

I’m both angry at and feeling supportive towards this book. I didn’t like it.

Books like these – underlining how they realistically show what it is like to grow up as a girl, to have female relationships, always set my teeth on edge. Not just because it’s so easy to make it look like this is a world-wide experience versus a personal one, but also because it can easily turn into sexist material: “dumb, jealous, hormonal, pitiful creatures, these girls”.

It’s humanity and society that’s tackling these two main characters. Hannah and Lacey barely need anything or anyone else but each other for (self-)sabotage. A small American town as their stage doesn’t help either.

So there are too many recognisable things, too much hurt and frustration to come out of this story light and happy. Because gosh darn it, why didn’t we know then what we know now, and where did the fire go?

Girls on Fire, Robin Wasserman, Little Brown 2016

Lair of Dreams

Every city is a ghost.

Oh man, sometimes I’m just lucky to have a book. The first book of the series blew me away, this one -the second- easily caught up.

There’s a few new characters, a new creep and new surroundings added. But the fun, speed and adventure is still here, and I breezed through the pages once more. It’s the roaring twenties and thirties, the eye for detail without having it drag down the story.

This time there is a mysterious sleeping sickness, Diviners (and imposters) popping up around the place and terrifying metro stations. But with fun, different kind of female characters, and pizazz. I just hope I can repeat myself for the third book.

The Diviners: Lair of Dreams, Libba Bray, Little, Brown and Company 2015