A Simple Favor

119 min.

Batshit crazy, pretty much the entire story and the people involved. But in such a stupidly entertaining way.

a simple favor posterBesides that, there’s jealousy-inducing wardrobes involved, Anna Kendrick showing that she can act and that Blake Lively can’t play anything other than the Serena Woodsen – good thing her character isn’t the emotional type.

Super mom Stephanie befriends super cool aloof power woman (whom happens to be a mom as well) Emily. Emily has some weird habits, but look at the house and the outfits and the martinis! And then she goes missing.

During what follows, pretty much everyone is a suspect, red herrings and embellishments are thrown out left and right, and the women are well dressed (and Henry Young’s character as well).

Could all this have been cut down to a brighter Gone Girl? Very probably, but the two hours would have been far too much then. Better to just keep it as a sugar rush roller-coaster.

A Simple Favor, Lionsgate 2018

Crazy Rich Asians

121 min.

So much fun, so sparkly, so cute, so many beautiful people. What do you mean, you’re going to need more than that to go watch it? Or go read it? The Crazy Rich trilogy got a movie, and most of the first book has been used for this movie.

crazy rich asians posterAnyway, this is a romantic comedy about a woman who discovers that her boyfriend is just about a couple of million times richer than she knew. And she discovers this because he invites her over to his family home.

This story line is literally and figuratively brightened up with a lot of beautiful mansions, houses, cars, outfits and colourful side characters. The majority of the cast is lovely to look at as well.

Is any of it groundbreaking? Possibly how the complete cast has an Asian background, but this movie will satisfy your romcom-need all the same. And if you can’t wait for the sequel: there’s the books.

Crazy Rich Asians, Warner Brothers 2018

 

Suicide Squad

137 min.

In de categorie recente DCEU films keek ik zowel Wonder Woman als Suicide Squad. Omdat de eerste voor mij zo tegenvallend mat was, schrijf ik alleen een blog over deze. In Suicide Squad gebeurt er in ieder geval meer, in meerdere kleuren.

suicide-squad-posterDat van die kleuren is bijzonder, omdat een groot deel van de DCEU films iets te maken hebben met Zack Snyder, en Zack Snyder heeft het niet zo op kleuren buiten zestig tinten blauw. Bij Suicide Squad is het nog steeds mat, maar wel in enkele primaire kleuren. Misschien omdat het onderwerp deze keer bad guys zijn.

Als tegenhanger van Superman en dergelijke, wilt een gruizige organisatie graag een team met supersterke, bijzondere mensen; gewone wapens doen niets tegen machtige aliens tenslotte. Hiervoor wordt een stel criminelen verzameld, en om zich te laten gedragen, krijgen ze een explosieve chip geïnjecteerd.

Het vermakelijke zit in hoe enkele acteurs hun rollen invullen. Will Smith is altijd makkelijk om naar te kijken, en zo zijn er nog een paar die je er aan herinneren dat je niet te veel op het plot of de speelomgeving hoeft te letten. De rest zit helaas vast in stereotypes of slecht acteerwerk.

De soundtrack is ook wel leuk, en als je de te lange vechtscènes doorzapt (wat is dat toch voor vervelende trend?), ben je net zo snel door de film als je bak popcorn. Allebei hebben hetzelfde niveau van voedzaamheid.

Suicide Squad, Atlas Entertainment 2016

 

Little Women

115 min.

I don’t know if this one is considered a classic, but I watched it over the holidays and at the very least I’d call it a holiday classic. Not just because parts play out during Christmas, but simply because it’s a comfortable movie á la Beethoven, Home Alone and the likes. Also known as movies from the nineties that weren’t so polished that you could see yourself in its reflection. little women poster

Now that the humbug part is out of the way; Little Women is based on a book, has been turned into a television and film project before, and is again (this year even). It’s about a family mostly made up out of women, and they go through things, in the nineteenth century.

It’s the characters and actresses (and a young Christian Bale) that make all this so very charming. Yes, a lot of it all looks to be in a different shade of brown or green, and sometimes the decisions made aren’t the sharpest, but gosh darn it, aren’t you rooting for everyone’s happiness soon.

Little Women, Columbia Pictures 1994

Child 44

Since Maria had decided to die, her cat would have to fend for itself.

I was too late to watch the movie. I think I made the right decision reading the book (first).

No-one in the Soviet is safe from the system, not even those enforcing it. It all starts with the murder of a child. But murder is a crime, and crimes only happen in capitalist societies, so the protagonist has to deny it happening, naming it an accident to make it easier and safer for everyone. Of course that safety doesn’t last long.

How do you prove a crime if every authority wants it not to be one? Main character Leo and his wife quickly discover that it’s a brutal path, the communist society being another player in this detective story. The story itself is fiction, but every insane government rule or fear mongering is bizarre enough to be believed by the rule of truth being stranger than fiction.

For those interested in the Soviet and okay with pretty visual violence imagery, definitely a recommendation.

Child 44,  Tom Rob Smith, Simon & Schuster 2008

Submarine

It is Sunday morning.

I put this book back into the library stands for ..I think three times. I’m still unsure if I liked it, mainly because the protagonist is a bit of a brat. Yes, his life is turning on his axis, but he always manages to make him the center of (other people’s) problems. Maybe I didn’t like it, but I did enjoy it.

Oliver is a bit of a drifter, but likes to think he can influence everything and everyone around him. His parents’ marriage looks a bit in trouble, so he intervenes. His girlfriend is suffering, so he changes his attitude, giving her something to be distracted by. A co-student is bullied and even though he belongs to the pack of bullies, he writes her a pamphlet on how not to be a victim any more. It’s very possibly not out of spite, but he only creates bigger messes – and afterwards doesn’t seem to understand where it went wrong.

Oliver is also very definitely a recognizable teenager. There is a thin line between big ideas, big thoughts and plans and the unsure reality of growing up. And the line is being crossed regularly, which doesn’t help nor provide any answers. Sometimes he’s delusional in a sweet way, sometimes you want to sit him down and scream at him. And sometimes the only thing you can do is laugh.

Submarine, Joe Dunthorne, Hamilton 2008

The Wolverine

125 min.

Dit voelde niet echt als een Marvel film. Mensen die stripheldmoe zijn, maar wel hun shot actie willen, kunnen dus zonder problemen naar The Wolverine. Als het geen punt is om te kijken naar een man die klauwen tussen zijn knokkels heeft en zichzelf kan genezen, natuurlijk.

Wolverine
Twentieth Century Fox

In The Wolverine zit Logan in een existentiële crisis. De vrouw waar hij van hield is dood, de X-Men zijn een zooi, hij heeft geen doel in zijn leven en zelfs al zou hij er een einde aan willen maken, dat lukt niet. Yukio, een Japanse jonge vrouw (eigenwijs en een supervechter) komt hem halen omdat een oude vriend afscheid wilt nemen en daar beginnen de problemen.

Het was een opluchting dat de aanwezige Japanners geen moment in de karikatuurhoek worden gezet (zeg ik als Europeaan), de actie was mooi en afwisselend (vooral de scènes van Yukio) en vooruit, er was vast wel een reden voor de romance (een flinterdunne). Het jammerste vond ik wel dat de slechteriken compleet uit de lucht kwamen vallen. Er is geen enkele motivatie en indrukwekkend of spannend zijn ze ook niet.

The Wolverine loopt lekkerder dan zijn voorganger, maar blijft ver uit de buurt van Marvel’s X-Men en X2. Ze zullen het toch wel blijven proberen.

The Wolverine, Twentieth Century Fox, 2013

The Great Gatsby

143 min.

Regisseur Baz Luhrmann maakt geen films voor iedereen. Neutraal, ingetogen en bescheiden komen vast niet in zijn vocabulaire voor. Het is groot, luid, lang, dramatisch. Ik ben er fan van. Van Moulin Rouge (al jaren in de top 5 favoriete films) en Romeo + Juliet (waarom zou ik nog ander verfilmd werk van dit verhaal willen zien?) tot Australia (wel érg lang, maar zo mooi! en met Hugh Jackman).
Ik wilde The Great Gatsby voor het Luhrmann spektakel zien. Het verhaal kende ik toch al.

Warner Brothers 2013
Warner Brothers 2013

Het spektakel was er. In 3D zelfs (natuurlijk). De soundtrack bevestigde Luhrmann’s lust voor het mooie plaatje. Het probleem zat in de momenten wanneer er geen spektakel was om de aandacht vast te houden. Beige dialogen, het continue ‘Old Sport’ dat heel snel op de zenuwen ging werken en het gebrek aan ruggegraat in bijna elk karakter. Natuurlijk is dat ook  F. Scott Fitzgerald’s schuld, maar had men misschien minder strict met zijn materiaal om kunnen gaan (dat ik dat ooit zou zeggen)? Misschien een evenwicht kunnen zoeken tussen BOOM KNAL BOOM en ademloos gebabbel? Of gewoon scherper gesneden in het gefilmde materiaal. Twee uur en een kwartier voor ‘Vind en Verlies de Liefde’ is wel veel.

Toen ik de bioscoop verliet, bleef het decor en de muziek bij me. De mensen niet.

The Great Gatsby, Warner Brothers 2013

True Grit

110 min.

I think I liked this one a little bit more than The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford. Not just because it was shorter but it was a little bit less ..bearing on you. Where The Assassination wants you to be clear that there is no such thing as heroes, wrong or right, stalking is never good and so on – it pushes more to form an opinion. True Grit is a lot more … ‘simply there’.

Paramount Pictures 2010
Paramount Pictures 2010

That’s not because there happens less. Here are also shoot outs, needless deaths and gorgeous surroundings. And main character Mattie Ross (a thirteen year old girl whom decides to hunt down her father’s killer) is much stronger and level-headed than Robert Ford. Mattie knows her business, is smart and unimpressed by adults (fooling around). There are only very few shots in which she’s denigrated to plot device, a sudden question asked in a too childish voice to help the clueless viewers along. Which really isn’t necessary in my opinion, especially because with Jeff Bridges’ accent (the Marshall that helps her) you wouldn’t understand the answer anyway. His Marshall really needs subtitles from time to time.

True Grit is a little bit lighter, mostly due to its characters (as its surroundings are covered in the bleakness that seems to come with westerns). The Marshall is the gruff with the golden heart, LaBoeuf is flamboyant but honest, the bad guys are stinky rats and Mattie could be a role model for a lot of children, boys and girls alike. The good thing about Hailee Steinfeld’s acting is that you never get the ‘Ugh, child-actor’ feeling. Mattie’s snappy remarks fit her, as do her sudden tears.

Western isn’t a genre I’m well-versed in (before these two films only having watched The Quick and The Dead) and I don’t know if it completely fits me. I do know that I want to see more of Mattie’s story. Luckily there’s a comic for that.

True Grit, Paramount Pictures 2010

Laat me nooit alleen

Mijn naam is Kathy H.

Het is moeilijk te zeggen of Laat me nooit alleen zo zwaar op mij drukte omdat ik al wist dat het niet goed af zou lopen (alleen niet hoe) of dat het Kazuo Ishiguro is die er met zijn schrijfstijl er voor zorgt dat het verhaal langzaam onder je huid kruipt.

De lezer volgt Kathy H., een verzorgster van klonen die na hun dertigste veranderen in een levende orgaanbank voor degene waarvan ze gekloond zijn. Wanneer zij het verzorgen op zal geven, zal zij dit voorbeeld volgen. Er zijn heel veel flashbacks, waarin verteld wordt over het leven in de huizen en hoe iedereen wel op een bepaalde manier wist dat ze anders waren.

Het verhaal kabbelt in een cirkel-vormig bad. De drie hoofdpersonen zijn uit cement gegoten en zullen niet veranderen of groeien, alles wordt herleidt naar de buitenwereld en er is iets dat ze allemaal zal overkomen. Er is dan ook niets ‘leuks’ aan dit verhaal. Het slijpt alleen heel langzaam dat nare gevoel in je schedel. Kunnen ze niet ontsnappen? In welke wereld laten mensen zulke dingen toe? Is dit een mogelijke toekomst?

Vier dagen na het uitlezen van dit boek heb ik nog die vervelende nasmaak in mijn mond. Daar moet je tijd en zin voor hebben. Sommige boeken mogen tenslotte best wel schuren.

Laat me nooit alleen, Kazuo Ishiguro, Eldorado 2006