Le chant du loup

115 min.

Het was een poos geleden sinds ik laatst een Franse film zag, met Franse televisie niet veel korter daarna. Deze film wordt onder het Engelse The Wolf’s Call in de Nederlandse bioscopen gezet, dus de verwarring was kortstondig tijdens de introductie van de film.

poster le chant du loupDie introductie is ook zo’n beetje het enige moment dat de kijker in deze twee uur rust krijgt, en niet het gevoel dat er ademnood dreigt. De film speelt zich bijna compleet af op een onderzeeër, en ik raad de zeer claustrofobische lezer de film dan ook af.

Tijdens deze thriller wordt een team gevolgd tijdens maritieme acties, met nadruk op de jongeman die met absoluut gehoor de sonar en dreigingen in de gaten moet houden. Hij krijgt een klein beetje invulling naast zijn functie in de onderzeeër, de andere personages moeten het alleen met een naam en functie doen.

Voor een film van twee uur is het knap hoe het tempo wordt vastgehouden: zelfs als er een licht-absurde twist komt opdagen, is er weinig tijd om er te lang bij stil te staan. Door dit jakkerige is het bijna een opluchting wanneer je de aftiteling bereikt: dit heb je toch overleefd.

Mocht je zin hebben in een ‘ouderwetse’ thriller die niet vol CGI, ontploffingen en een luide soundtrack zit, kan je heel goed terecht bij Le chant du loup. Nog eventjes in de bioscoop te vinden.

Le chant du loup, Canal+ 2019

Miss Sloane

122 min.

Oh yes, yes please. Miss Sloane bulldozes over the idea of how only men can be cutthroat (in politics). Meet Liz, a lobbyist that eats people and causes for breakfast. While being impeccably dressed.

miss-sloane-posterHer lethal skills are moved to an ‘underdog’ when the head honchos of the gun lobby insult her, making her leave for a smaller bureau. Not completely smooth, because the world of lobbyists is full of egos, including her.
What happens next? As another visitor called it “Oh my God, it was only talking”. Miss Sloane talks. To voters, to politicians, on talk shows. She concocts (outrageous) plans, balancing on an ever thinning rope. It’s a thriller without any blood or guts.
That’s something you have to be interested in, be able to watch without losing focus, because Miss Sloane and her colleagues move fast. Keep up, and you might leave pumping your fist.
Miss Sloane, Canal+ Distribution 2016

Girlhood

113 min.

I missed my chance to watch this in London, in the Netherlands, and now Netflix (Canada) helped me out. It’s so pleasing to find ‘smaller’ movies there.

girlhood poster canalplusWhy did I want to see it so badly? Because it’s a movie about girls. Female friendships and relationships, but not in the clean, Hollywood way. And the majority of the characters are black, something that outside a Tyler Perry movie doesn’t happen in Hollywood. Are black female friendships different from those of other women, then? Very probably not, but their backgrounds are.

Marieme wants to go to high school, but isn’t allowed to. Instead it’s the banlieu for her, where she lives with three siblings and her mother, between fights and dealings.
She’s picked up by a group of girls, but while the viewer may expect them to be the gateway to worse, they may be the right thing for her instead.

But French films don’t mind showing reality, so things happen outside Marieme’s power. The viewer starts to lose her not long after having found her. All we can do is watch.

Stories like these have to be continued to be told until every Marieme (and her friends) are recognised as a human being, instead of a threat or a burden.

Girlhood, Canal+ 2014

The Artist

100 min.

Genomineerd door de Academy (die jaarlijks de Oscars uitdeelt) voor tien awards: Beste Film, Beste Acteur, Beste Cinematografie, Beste Art Direction, Beste Kostuums, Beste Regie, Beste Montage, Beste Muziek en Beste Originele Scenario.
Om maar gelijk de Oscar craze te doorbreken: ik vond deze film niet al deze nominaties waard.

Canal+

Er zijn twee punten waarvoor The Artist (voor alle nominaties) aandacht kreeg. De film is compleet in zwart/wit opgenomen en het is een stille film. Er wordt alleen muziek gebruikt, geen dialoog. In deze tijd van 3D, zoveel mogelijk explosies en mooie (blote) mensen, was dat een unicum. En dan zaten er ook nog weinig bekende mensen in en was de hoofdpersoon een Fransman die geen woord Engels spreekt. Verrassing van het jaar!

Dit komt misschien negatiever over dan ik echt ben wat betreft de film. Ik vond het alleen niet de beste uitvinding sinds het gesneden brood en vond de ervaring (in een Filmhuis, vrolijke spanning van te voren over wat te verwachten, de vreemde verwondering dat er gewoon echt geen dialoog zal zijn) fijner dan de film zelf. Het verhaal is simpel: een acteur gaat niet mee met de tijd, verliest zijn beroemdheid en werk totdat een actrice, die altijd een fan van hem was, hem weer overeind helpt. Happy ending. De muziek past bij elke scène en elke acteur past in het plaatje (wie houdt er nu niet van John Goodman?), maar soms duurde het gewoon nét iets te lang. Een stille film kan aantonen dat dialoog niet nodig is om een verhaal te begrijpen. Blijf dan niet te veel beelden en gelaatstrekken tonen zodat je zeker weet dat de kijker het begrijpt.
Dat is dan ook mijn grootste klacht over de film. Had de scènes af en toe net iets scherper afgesneden voor een compactere film. Desalniettemin zal ik aanraden om deze film in de bioscoop te gaan bekijken. Voor de ervaring, voor de ‘Old Hollywood Glamour’ en omdat filmmakers wel de hint nodig hebben dat een film niet per se beter is als hij luidruchtig, kleurrijk en 3D is.