White Chrysanthemum

It is nearly dawn, and the semi-darkness casts strange shadows along the footpath.

Do you need to use trigger warnings when the trauma shown is part of history? White Chrysanthemum is about (Korean) comfort women, used in the Second World War. If you don’t know what that means, it means rape.

White Chrysanthemums are flowers of mourning (for the Koreans), so don’t expect a clean escape as a reader either. This is a story of one of the many, both of the side of those left behind and those taken.

And yet, or maybe because of that, Mary Lynn Bracht manages to show such an appealing, visually attractive and easily to envision world and surroundings. Maybe to show that through it all, the environment will continue existing. Maybe to show that no matter how ugly the actions of humans, the world will keep turning. Maybe the author is just really good in descriptions.

The stories of Emi and Hana are worth your time. Not just to learn, but maybe also in a way – to mourn. That they were far from the last female victims of war crimes, even if it was less than hundred years ago.

White Chrysanthemum, Mary Lynn Bracht, Chatto & Windus 2018

 

The Readers of Broken Wheel recommend

The strange woman standing on Hope’s main street was so ordinary it was almost scandalous.

Cutely annoying, not annoyingly cute (which I think is weird to say as both a negative or positive critique, by the way). And I say this because the main character takes her time with growing a spine and taking her place in the world, and that her surroundings are one-dimensional small town cliches for a while. This book needs a bit of your patience.

But darn it if it doesn’t turn out to be adorably charming, with just the right amount of quirk to save you from having to roll your eyes.

A Swedish tourist visits a small American town and stays. She comes alive, the town comes alive around her. There’s plenty of love for books, and a belief that there’s a book for everyone. There’s romance, on different levels.

And just like that, the fish-out-of-water plot turns into love-for-life. Life lessons for everyone, cuteness all around, a novel like a biscuit with unexpected great tasting filling.

The Readers of Broken Wheel recommend, Katarina Bivald, Chatto & Windus 2015

A Boy’s Guide to Track and Field

Lem woke with a sudden snort.

Ik wist niet wat te verwachten en werd toch teleurgesteld. Nou ja, zelfs teleurstelling is een te groot woord. Het begon interessant en frustrerend, maar verwaterde snel naar een loshangend iets dat alleen bij elkaar werd gehouden omdat het dezelfde karakters bevat.

De 25-jarige Lem zit weer thuis bij zijn moeder en stiefvader. Hij is niet blij met zijn baan, zijn vrienden, zijn liefdesleven .. hij is niet blij. Maar wel op een passieve manier.
Er is een flinke hoeveelheid navelstaarderij tussen terugblikken en conversaties waar Lem altijd te laat aan deelneemt. Het eerste eenderde deel gunt nog een blik in het mannenbrein maar daarna ..komt de lezer terecht in de aantekeningen van de auteur.

Misschien ben ik gewoon niet de lezer voor navelstaarderij en uitzichtloosheid.

A Boy’s Guide To Track And Field, Sabrina Broadbent, Chatto & Windus 2006

February

Helen watches as the man touches the skate blade to the sharpener.

How long do you mourn the dead? Helen loses her husband in her early twenties, mother of three and pregnant of their fourth child. This doesn’t just turn her into a widow, but in a single parent, in someone who has suffered, in a sore reminder to her surroundings.

Lisa Moore shows Helen’s world, how she carries on without moving on. There is a sadness always present, one that is light and heavy at the same time. Of course she continues living, she has children and a family. Of course she can’t step away from the thought of ‘what if’, of missing the one she decided to be with for the rest of their lives.

Would their lives have been better without the accident? Would Helen and her husband even have stayed together? No-one will ever know, and that’s what the author puts down well.

February, Lisa Moore, Chatto & WIndus 2010

We Need New Names

We are on our way to Budapest: Bastard and Chipo and Godknows and Sbho and Stina and me.

Ik lees graag over Afrika en van Afrikaanse auteurs (dit is namelijk niet per sé hetzelfde). Het is niet alleen vaak een stijl van schrijven die ik niet kan vinden bij schrijvers uit de Westerse samenleving, maar zij passen er ook voor om te voldoen aan de (westerse) ideeën over Afrika en de landen, stammen en individuën die daar leven. Helaas bood We Need New Names niet helemaal wat ik wilde.

Er is genoeg potentieel. Er wordt een wereld geschept die tussen revoluties en nieuw en oud zit, hoe armoede maar geaccepteerd wordt en de enige opties voor een betere wereld Het Amerika is. De auteur sprenkelt details over het verhaal van het hoofdpersoon en brengt het land tot leven.

De tegenhanger hiervan is helaas warrigheid. Er wordt met tijd gejongleerd, er mist een urgentie, alsof alles onder het oppervlak blijft borrelen zonder door te breken. Ja, dit is Coming to America met een spin over hoe immigranten zich nooit ergens thuis zullen voelen, maar wanneer valt de klap nu?

Zo blijft de lezer verward en enigzins comfortabel achter. We weten hoe het niet moet, maar opluchting noch oplossing lijken in de buurt.

We Need New Names, NoViolet Bulawayo, Chatto & Windus 2013