Charlie’s Angels

119 min.

Soms werkt de mond-tot-mond de verkeerde kant op: men was zo luid over hoe stom en saai en onnodig deze film was, dat ik er heen ging met ‘Moh, het is toch gratis en ik heb al popcorn gekocht’. Verdikkeme, bleek mijn mening af te wijken van hen die er zo luid over waren geweest!

poster Charlie AngelsSowieso, wanneer is een film ‘nodig’? Waarom zijn er straks wel acht Mission: Impossible-films maar mag Charlie’s Angels maar vier keer (dit getal schud ik zo uit m’n mouw)? Als je weet waar ik graag op let in films, weet je het antwoord wel.

Charlie’s Angels in 2019 heeft iets meer diversiteit in de cast en laat duidelijk zien hoe de organisatie werkt. Er zijn gadgets maar niet ongeloofwaardige, de actie is stoer maar niet overdreven en bijna altijd geloofwaardig, een paar twistjes zorgen dat het tempo hoog blijft en de drie hoofdpersonen werken leuk samen. Eigenlijk is dit een actiefilm zoals ik ze miste: niet te veel van alles en makkelijk te verwerken.

Natuurlijk – het had grappiger, scherper, iets korter en iets verdiepender gekund: wat weten we nu echt van deze drie. Maar het is een actiefilm. Ik voelde al opluchting dat er eindelijk eentje is die niet de ‘hoe lang kan een actiescène duren en hoeveel bloed kunnen we er in kwijt’-uitdaging aannam.

Kortgezegd: best lekker voor als je wel de actie, maar niet het hypergeweldadige en zeer ongeloofwaardige wilt.

Charlie’s Angels, Columbia Pictures 2019

Shaft

112 min.

This was honestly more fun than I had expected. When you want dumb action-y entertainment, it usually comes with a lot of misogyny, a couple of -isms, and much too long fight scenes.

shaft film 2019It’s not like Shaft (I think this is the second one?) goes completely without these issues: there’s two women with speaking roles and they’re firmly set in the roles of mother and/or love interest. There’s not that many fight scenes but I still zoned out during the ones that are ‘serious’ (opposed to one-sided to show how Shaft Shaft is). And Shaft being black doesn’t prevent him from saying quite some ‘yikes’ things about the villains: people with a Middle-Eastern background.

But. It’s more than the music and the tempo and the lack of ten minute long fight scenes. It’s all very smooth and cool enough to not notice the issues mentioned. It’s Samuel Jackson and Jessie T. Usher smarming and charming. It’s the right vibe without looking dated.

And it doesn’t all that long, so you don’t get too much time to find (more) complaints about it.

Shaft, Newline Cinema 2019

Parasite

132 min.

As is known by now; I’m not that impressed by lyrical reviews. If the words ‘needs an Oscar!’ pass by, I roll with my eyes. There’s two reasons I still went to go see Parasite in theaters: I was curious, and I had a free ticket.

parasite posterNow I’ve watched it and don’t know how to review it without giving the story away. But honestly, wow. Parasite moves through different genres and scores with every one of them. It doesn’t have to be a commentary about rich versus poor, about housing and loans; the images are there and clear enough.

So yes, it’s a story about a poor family that worms its way into the heart of a very rich family. Yes, you’re very probably going to have to read subtitles as well (unless you know Korean). But holy heck, what did I just watch?

It’s beautiful and sharp and cheeky, until it isn’t. It’s daunting, until it turns into something worse. It’s over two hours and only very few times that I felt like checking the time remaining, because you have to pay attention. Or rather, you want to. And in some way I feel like watching it again already – let me go back to the family.

Parasite, Neon 2019

 

 

Don’t You Forget About Me

Tapton School, Sheffield, 2007

‘You loved me – then what right had you to leave me?

Ah, delicious by-the-numbers contemporary romance with just a few reminders of real life to not make it saccharine sweet. My kind of romance.

Boy meets girl, they fall in love, it’s the end of high school – fade out. Man meets woman, claims he absolutely can not remember her, even though she recognises him straight away. What’s going on? What happened during the fade out? And why is her mother less-than-supportive about pretty much everything she does?

Don’t You Forget About Me hits all the spots in chronological order, has the fun friends/side kicks (pleasantly fleshed out, that doesn’t always happen), and a few laugh-out-loud laughs.

Main Georgina sells it, though. Her frustrations, fears and self-doubt never get navelgazy or woe-is-me, but are (too) recognisable. She’s for the single women in their thirties, with the shitty job and the feeling of being without direction but unable to find the compass either.

I read McFarlane’s Who’s That Girl? before, and think I can conclude that for fun, romantic, quick-to-read time this author is a good fit.

Don’t You Forget About Me, Mhairi McFarlane, HarperCollins 2019

Hustlers

109 min.

From “this looks entertaining” to “wait – people are talking Oscar nominations?” in under a week. The promotion team of this film must be pleased, but how true were both of these sentiments?

hustlers posterDisclaimer: I could watch this for free, and don’t know if I would have paid a ticket for it otherwise. Story and trailer showed me something that was Netflix-friendly, not necessary in need of the big screen experience. I was right about that one.

Hustlers is inspired by a true story about how strippers stripped (ha ha) Wall Street men of their money and then some. Not very legal, but quite satisfying. Of course, something like that can’t last, not for the people involved.

For a very long time, Hustlers keeps it light. Look at all the things they buy, look at the stunts they pull with the fools that think strippers are just entertainment instead of human beings. It’s in the last twenty minutes when different cinematographic and tonal decisions are made, almost like they have to show arguments for the ‘inspired by a true story’ part. Instead of leaving pumped, you might feel a bit deflated.

And those Oscar-nominations? Well, if Matthew, Jared, Emma and all those others have one… get Jennifer Lopez on that stage.

Hustlers, STX Films 2019

The Feels

90 min.

Na Duckbutter was ik weer voorzichtig om nog een ‘wlw’ (women loving women) film uit te kiezen, maar iets met ezels. Of volharding, want er moeten toch lieve romances met vrouwen zijn gemaakt de afgelopen twintig jaar.

The Feels posterThe Feels begint in ieder geval al met een luchtiger element: tijdens een vrijgezellenfeest komt men er achter dat één van de twee verloofden nog nooit een orgasme heeft gehad. Haha, seksgrapjes! Alleen heeft ene verloofde al die tijd wel gedaan alsof seks orgasmes opleverde dus ineens …iets minder grappig, want hoe moet je daar mee omgaan als je dat net voor je bruiloft te horen krijgt?

Het komische deel komt dan ook van de mensen om het stel heen, plus het soort grapjes-uit-ongemak waar vrouwen een alleenrecht op lijken te hebben. Gooi er twee mensen bij die standaard het verkeerde zeggen en je hebt een verzameling van ‘ai, oeps’.

De charmes van dit filmpje komen dan ook vanaf de vreemde figuren die hier verzameld zijn én dat ze zichzelf mogen ontwikkelen naar (enig) zelfinzicht. En dat lukt ze nog ook zonder een excessieve hoeveelheid van letterlijk blootgeven.

Ik blijf zoeken.

The Feels, Netflix 2017

 

La casa de las flores

13 x 30 min.

Nog niet genoeg drama in je leven? Zeker niet als het in de vorm van een telenovela is? Ik werk me langzaam door het Spaanstalige aanbod van Netflix, en na Las Chicas del Cable kwam ik terecht bij La Casa de las flores oftewel Het huis van bloemen/The House of Flowers. U raadt het misschien al: deze keer speelt het drama zich af in een bloemenwinkel.

la_casa_de_las_flores_posterDeze keer volg je een familie die op het eerste oog traditioneel, hecht en gelukkig is. Dat eerste oog houdt het niet lang vol, maar het imago van zowel de familie als de winkel is heel belangrijk, dus er wordt in allerlei bochten gedraaid en gevouwen om alles binnenhuis te houden. Dat lukt sommige familieleden íets beter dan anderen.

Dit is gemaakt voor (leed)vermaak; geen van de karakters hebben veel ruimte om zich te bewijzen als iets anders dan een karikatuur, en de ontwikkelingen volgen zich zo snel op dat je bijna een rooster bij moet houden om te zien waar wie nu weer in vastgeraakt is. Maar niets mis met vermaak, en dit is zo af en toe van het niveau kakelen. De boeketten steken er af en toe bleekjes bij af.

La casa de las flores, Netflix 2018

 

Man Up

88 min.

Wat fijn dat beide hoofdpersonen in deze film etters mochten zijn, want anders was het stukken minder leuk geweest. Hij is vervelend, zij is vervelend, en schijnbaar werkt dat toch samen (kom op, ik verklap hier niks mee).

Man Up movie posterBest wel chagrijnige Jack is op een blind date, en door een misverstand denkt hij dat Nancy zijn date is. Om onbekende redenen gaat zij er in mee, en ze hebben een geweldige (af en toe wat vreemde) tijd samen. Maar ja, door een leugen(tje om bestwil), dus hoe dat af te handelen?

Zoals dat hoort, gaat dat eerst slechter voordat het beter gaat. En omdat dat dus zonder censuur en grenzen gaat (het wordt soms zelfs pijnlijk) is dat leuker dan de romcom die super-nauwkeurig het riedeltje volgt. Daarnaast draagt hoofdrolspeelster Lake Bell ook nog het meeste gewicht: Simon Pegg komt maar heel af en toe onder zijn standaard typetje vandaan.

Ben er alleen niet enthousiaster over blind dates van geworden, die blijven duidelijk een risico.

Man Up, Netflix 2015

Isn’t It Romantic?

89 min.

Waarom wordt het nooit meer dan een plaagstootje, films die commentaar leveren op genres? Ook hier begint men met een monoloog over wat er allemaal mis mee is, om het vervolgens te tonen en verder niet te bespreken en/of te veranderen. Het lijkt wel erg makkelijk scoren zo, maar vooral ook een slappe afwenteling van commentaar: we horen het wel, maar we luisteren niet.

220px-Isn't_It_Romantic_(2019_poster)Natalie heeft een hekel aan romcoms (voor heel redelijke redenen) en komt na een ongeluk in eentje terecht – zo gaat dat. Op af en toe corrigerende punten die er wel erg dik bovenop liggen na, wordt de film vervolgens een romcom. Eentje die zo cliché is dat de hoofdpersoon – ondanks haar hekel er aan – vlekkeloos alle haltes op weg naar het happy ending afloopt.

Eentje waar weinig mis mee is (alles is vrolijk gekleurd, de karakters soms best leuk), maar de paar plaagstootjes die nog worden uitgedeeld, landen op barre aarde.Als je iets aanbiedt als commentaar, moet er meer gebeuren dan alleen wijzen. Deel die mep ook echt uit. Nu is Isn’t It Romantic? gewoon weer één van de dertien in een dozijn, en dan zelfs nog één van de zwakkeren. Misschien kan Netflix zelf de film bekijken en zien waar het mis is gegaan.

Isn’t It Romantic? Netflix 2019

Derry Girls

6 x 25 min.

Ik weet dat ik recent nog iets heb aangeraden waarvan ik hoopte dat jongens/mannen het zouden kijken, maar ik denk dat dit echt té meisjesachtig is.

Derry GirlsTerwijl het niet eens een show is waarvan ik zou zeggen dat het alleen maar over meisjesachtige dingen gaat. De vier meiden gaan naar een nonnenschool, proberen onder huiswerk, vervelende klusjes en straf uit te komen (op creatieve manieren), gaan naar feestjes, hebben ruzie, allerlei tienermateriaal. Het aanhangsel van de groep is zelfs een tienerjongen (arme jongen, hij is Engels tussen al de Ieren).

Het fijne is dat er geen moment excuses worden gegeven voor hun (vrouwelijke) acties. De vier zijn een stelletje tieners met verschillende motivaties, soms gruwelijk irritant, maar nooit “omdat het meiden zijn”. Combineer dat met de setting (tijdens de Ierse Troubles) en je kunt het bijna een antropologisch-geschiedkundig project noemen.

Maar eigenlijk is het vooral gewoon hartverwarmend en opvrolijkend, zelfs als ze irritant zijn. En met zo’n klein aantal afleveringen ben je er doorheen voordat je door hebt dat je ze allemaal lief vindt, zelfs Erin.

Derry Girls, Netflix 2018