Bad Moms

104 min.

De boog kan tenslotte niet altijd gespannen staan. De film begint zo irritant dat je begint te twijfelen of de titel niet een soort “ironisch” grapje is en de trailer zo geknipt en gesneden dat vrouwen ‘m wel wilde zien, maar gelukkig: de moeders worden loeders.

Bad Moms filmposterHoe kan het ook anders, met die idiote druk die de samenleving op ze legt om overal onderdeel van te zijn, op tijd, goed gekleed, met zelfgemaakte baksels. Hop, tijd om de boel zo hard los te laten dat het in gruzelementen valt.

De slechteriken zijn de moeders die wel onder die druk blijven functioneren, maar gelukkig is er een moment van inzicht om iedereen (= moeders) te laten zien dat het allemaal best wel een beetje meer relaxed mag. Met vuilbekkerij, want dat is schijnbaar essentieel voor de ‘vrouwencomedy’.

Bad Moms, STX Entertainment 2016

 

De Surprise

91 min.

Ik vind dat Nederlandse romantische comedies heel redelijk zijn. Ik had De Surprise dan ook voor een licht moment bewaard; blijkt het ineens veel meer te zijn dan “oh nee, als ze elkaar maar op tijd op Amsterdam Centraal Station tegenkomen!”.

de surprise filmposter

Blijkt er dus ineens een zwart randje aan te zitten dat op zo’n manier uitgewerkt wordt dat het bijna de spotlights jat. Want een organisatie die euthaniseert op de manier dat de klant het wilt, ook als de klant verrast wilt worden, had makkelijk ééndimensionale nonsense kunnen worden als excuses om de hoofdpersonen bij elkaar te krijgen. Zit er gewoon genoeg achter om door heel de film heen te wortelen!

Ondertussen charmeert Georgina Verbaan iedereen de film af, en zo hield een Nederlandse (en Belgische, en Ierse) film ineens mijn aandacht vast van begin tot eind.

De Surprise staat op Netflix. En een hekel aan Nederlands horen in de film? Er komen meerdere talen langs.

De Surprise, A-Film 2015

Did you hear about the Morgans?

103 min.

Hey, er zijn nog wel onschuldige, niet-frustrerende Hollywood romcoms in deze eeuw gemaakt. In Did you hear about the Morgans? mag Hugh Grant het weer eens proberen, dyhatm posteren doet Sarah Jessica Parker mee als een mildere versie van haar Sex & the City karakter.

Ze spelen een kibbelend stel dat vanuit New York City noodgedwongen vertrekt naar een gat in de MidWest van de VS. Men laat er de autosleutels in de auto’s zitten!

Genoeg elementen om een arsenaal van tenenkrommende clichés te openen, maar iedereen houdt zich in en houdt het bij een charmant plotje dat iedereen menselijk houdt. Men leert zelfs van elkaar.

En zo heb je een film waar je nergens hoeft door te spoelen of weg te kijken, maar gewoon met een zoet en zacht gevoel kan blijven zitten.

Did you hear about the Morgans?, Columbia Pictures 2009

The Good Place

26x 20 min.

Wat is dit voor leuke onzin? Het zag er leuk en helder gekleurd uit (á la Pushing Daisies, dat ik altijd als standaard voor ‘TV met felle kleuren’ zal gebruiken), en online was er enthousiasme voor, maar nog niet op de vervelende door-de-strot manier. The-Good-Place-poster

Blijkt het stiekem geen onzin. Maar toch ook wel, maar dat moet je zelf ontdekken. Kort gezegd: Eleanor is nogal een eikel, sterft en komt in The Good Place terecht. Hier komen activisten, professoren, zeer goede mensen terecht. En zij dus, en ze heeft vrij snel door dat ze er niet hoort. Maar ja, als je elke keer hoort dat de andere optie vliegende vier-koppige beren zijn ..

Eleanor probeert dus een beter mens te worden. De mensen om haar heen maken het er niet makkelijker op.

Het is een snelle, lichte serie met genoeg kneepjes waardoor het allemaal net wat scherper wordt. En het staat hier op Netflix, dus je kan er helemaal snel en soepel doorheen schieten.

The Good Place, NBC 2016

Girls Trip

162 min.

Well, never a dull moment. Not that I expected anything else, the trailer was already filled with peeing in public, sexual innuendos (and just plain comments), yelling, laughing and loud messes. You saw it with The Hangover and the dozens of similar girls-trip-postermovies, now it’s the turn of the girls.

As in every buddy-on-the-road movie there’s familiar types for everyone to recognise themselves in. The loud one, the disillusioned one, the boring one, the one (seemingly) complete in control. They haven’t seen each other in years because of some disgruntlement(s), served up whenever the speed needs to be picked up again.

Sometimes it’s a bit too loud and too crass, but the majority of the time it’s the silly fun that’s almost always welcome. Also; try to catch it in the cinema (or a large(r) group), the crowd definitely completes the experience.

Girls Trip, Universal Pictures 2017

The Big Sick

124 min.

Hallelujah, another romcom. With some coming-of-age elements. And fish-out-of-water, because this romantic comedy largely involves an immigrant family in the USA. Which means there’s people of colour involved as well, score! I know this could be read as sarcastic, but I feel like romantic stories are even more often super white than other The-Big-Sick-postermovie genres.

Kumail and Emily meet when he’s doing a standup show, both decide that this meet up is going to be an one time thing.  Good thing we know there’s way too much chemistry between the two of them to believe that.

Romantic gestures, fights, breaks ups and make ups are (mostly) thrown aside for a much bigger game changer: Emily becomes seriously ill. How does a relationship work with/around that?

Kumail goes through some Life Lessons, while Emily is (more) fleshed out through the presence of her parents. It’s their chemistry that doesn’t make you ask too much questions, just look at the darn cute of them. The other characters are everything you need in a romantic comedy.

The Big Sick, FilmNation Entertainment 2017

The Wedding Party

110 min.

The world is a global village: how else would I have discovered a Nigerian movie (and had been able to watch it through Netflix, thanks Netflix)?

The-Wedding-Party-posterThe glorious years of endless amounts of fun romantic comedies seem to have come and gone, so I take everything recommended. It’s not essential, it adds some fun variety between everything Marvel churns out versus Oscar material. The Wedding Party was recommended with ‘Not as dramatic and all over the place and most Nigerian movies. And cute.’  So yes, sure, why not.
If this wasn’t ‘not as’, I’m curious about the usual level of hysteria and dramatics. Because in this movie there’s plenty of yelling, fake fainting, (muttered) insults and musical introductions. As in – families are introduced with dancing. This might be a regular Nigerian wedding thing, but it definitely changes up the well known wedding mile. Anyway, the drama has a valid reason (of course): the husband’s family doesn’t think his future wife is good enough for him, the wife’s family handles the insult with as much grace as a hippo in a mini pool.
It’s fun though. It’s loud and weird and kind of all over the place, but it’s clear what everyone’s place is and how this story is going to end. In case you need a romantic comedy, here you go.
The Wedding Party, FilmOne 2016