Suburbicon

105 min.

Net zoals bij boeken, ben ik bij films altijd een beetje huiverig wanneer ze claimen een comedy te zijn, of nog erger: satire of “donkere komedie”. Hmhm, maar gaat je dat ook lukken zonder racistische en seksistische grappen?

suburbicon filmDat lukt Suburbicon wel. Ik kan Matt Damon niet echt uitstaan, maar ik heb een zwak voor het cliché ‘Het is helemaal niet zo idyllisch in dit idyllische plaatsje’ dus ik klikte ‘m toch maar aan op Netflix.

Het niet-zo-idyllische is tweezijdig: buitenwijk in de jaren zestig verandert in racistisch monster wanneer een zwarte familie er komt wonen, terwijl achter de nette gordijntjes van de buren wat onfrisse dingen gebeuren. Hypocrisie ten top, en regisseur George Clooney wrijft dat er flink in.

De aankleding is heel fijn, dat alle hoofdpersonen schaamteloos naar zijn ook. Je wordt niet afgeleid door tientallen bijplotjes en er is weinig ruimte om je af te vragen hoe lang de film nog duurt.

Is het allemaal subtiel? Verre van, maar wel vermakelijk.

Suburbicon, Paramount Pictures 2017

 

Colossal

110 min.

The feeling when a film is part of several genres and therefore part of none at all, or maybe something new. Colossal largely went under (my) radar, except for maybe a wayward comparison to Pacific Rim: both have huge monsters in Asian surroundings. Colossal is no Pacific Rim.

film poster ColossalThis huge monster is connected to Gloria and starts showing up when she returns to the place she grew up in. Life isn’t great, the place she grew up in isn’t great, and the few people surrounding her aren’t either. Or are they? And how is the monster created, and how is it connected to her? Is it even part of this reality?

This summary might make it sound weirder than it seems, but what makes all this eerie is that it isn’t weird. Or well — it is, of course, but nothing in the cinematography or dialogue shows you that the film and the characters are in on the joke. This is a story about a barely functioning woman, and Anne Hathaway does it well without barely ever going overboard.

You can find Colossal on Netflix.

Colossal, Neon 2017

Ninguém Tá Olhando

8 x 25

Netflix biedt het aan als Nobody’s Looking, maar op deze manier weet je tenminste gelijk dat het ondertiteling lezen wordt.

nobody's looking netflixDeze korte serie (ik keek ‘m in een avond en kon nog om tien uur naar bed) gaat over een bureau van beschermengelen waarin een nieuwe aanwinst redelijk snel elke aanwezige regel overtreedt en er nogal een zooitje van maakt. Voordeel van deze serie is dat er ook niet veel meer aan het plot is: niet meerdere plotlijnen die door elkaar lopen en in het niets verdwijnen – dit is gewoon wat er aan de hand is. En dat is vermakelijk.

Tussendoor zijn er nog kleine steekjes onder water over hoe vreemd en kwetsbaar mensen zijn, maar zelfs beschermengelen accepteren dingen ‘omdat het nu eenmaal zo is’, dus zoveel pijn doen die steekjes niet.

En, als roodharige, is het grappig om eens niet de zielloze maar juist de brave hendrik te zijn. Al lijkt het bij sommige beschermengelen wel alsof het niet hun natuurlijke haarkleur is …

Nobody’s Looking, Netflix 2019

 

Charlie’s Angels

119 min.

Soms werkt de mond-tot-mond de verkeerde kant op: men was zo luid over hoe stom en saai en onnodig deze film was, dat ik er heen ging met ‘Moh, het is toch gratis en ik heb al popcorn gekocht’. Verdikkeme, bleek mijn mening af te wijken van hen die er zo luid over waren geweest!

poster Charlie AngelsSowieso, wanneer is een film ‘nodig’? Waarom zijn er straks wel acht Mission: Impossible-films maar mag Charlie’s Angels maar vier keer (dit getal schud ik zo uit m’n mouw)? Als je weet waar ik graag op let in films, weet je het antwoord wel.

Charlie’s Angels in 2019 heeft iets meer diversiteit in de cast en laat duidelijk zien hoe de organisatie werkt. Er zijn gadgets maar niet ongeloofwaardige, de actie is stoer maar niet overdreven en bijna altijd geloofwaardig, een paar twistjes zorgen dat het tempo hoog blijft en de drie hoofdpersonen werken leuk samen. Eigenlijk is dit een actiefilm zoals ik ze miste: niet te veel van alles en makkelijk te verwerken.

Natuurlijk – het had grappiger, scherper, iets korter en iets verdiepender gekund: wat weten we nu echt van deze drie. Maar het is een actiefilm. Ik voelde al opluchting dat er eindelijk eentje is die niet de ‘hoe lang kan een actiescène duren en hoeveel bloed kunnen we er in kwijt’-uitdaging aannam.

Kortgezegd: best lekker voor als je wel de actie, maar niet het hypergeweldadige en zeer ongeloofwaardige wilt.

Charlie’s Angels, Columbia Pictures 2019

Shaft

112 min.

This was honestly more fun than I had expected. When you want dumb action-y entertainment, it usually comes with a lot of misogyny, a couple of -isms, and much too long fight scenes.

shaft film 2019It’s not like Shaft (I think this is the second one?) goes completely without these issues: there’s two women with speaking roles and they’re firmly set in the roles of mother and/or love interest. There’s not that many fight scenes but I still zoned out during the ones that are ‘serious’ (opposed to one-sided to show how Shaft Shaft is). And Shaft being black doesn’t prevent him from saying quite some ‘yikes’ things about the villains: people with a Middle-Eastern background.

But. It’s more than the music and the tempo and the lack of ten minute long fight scenes. It’s all very smooth and cool enough to not notice the issues mentioned. It’s Samuel Jackson and Jessie T. Usher smarming and charming. It’s the right vibe without looking dated.

And it doesn’t all that long, so you don’t get too much time to find (more) complaints about it.

Shaft, Newline Cinema 2019

Parasite

132 min.

As is known by now; I’m not that impressed by lyrical reviews. If the words ‘needs an Oscar!’ pass by, I roll with my eyes. There’s two reasons I still went to go see Parasite in theaters: I was curious, and I had a free ticket.

parasite posterNow I’ve watched it and don’t know how to review it without giving the story away. But honestly, wow. Parasite moves through different genres and scores with every one of them. It doesn’t have to be a commentary about rich versus poor, about housing and loans; the images are there and clear enough.

So yes, it’s a story about a poor family that worms its way into the heart of a very rich family. Yes, you’re very probably going to have to read subtitles as well (unless you know Korean). But holy heck, what did I just watch?

It’s beautiful and sharp and cheeky, until it isn’t. It’s daunting, until it turns into something worse. It’s over two hours and only very few times that I felt like checking the time remaining, because you have to pay attention. Or rather, you want to. And in some way I feel like watching it again already – let me go back to the family.

Parasite, Neon 2019

 

 

Don’t You Forget About Me

Tapton School, Sheffield, 2007

‘You loved me – then what right had you to leave me?

Ah, delicious by-the-numbers contemporary romance with just a few reminders of real life to not make it saccharine sweet. My kind of romance.

Boy meets girl, they fall in love, it’s the end of high school – fade out. Man meets woman, claims he absolutely can not remember her, even though she recognises him straight away. What’s going on? What happened during the fade out? And why is her mother less-than-supportive about pretty much everything she does?

Don’t You Forget About Me hits all the spots in chronological order, has the fun friends/side kicks (pleasantly fleshed out, that doesn’t always happen), and a few laugh-out-loud laughs.

Main Georgina sells it, though. Her frustrations, fears and self-doubt never get navelgazy or woe-is-me, but are (too) recognisable. She’s for the single women in their thirties, with the shitty job and the feeling of being without direction but unable to find the compass either.

I read McFarlane’s Who’s That Girl? before, and think I can conclude that for fun, romantic, quick-to-read time this author is a good fit.

Don’t You Forget About Me, Mhairi McFarlane, HarperCollins 2019

Hustlers

109 min.

From “this looks entertaining” to “wait – people are talking Oscar nominations?” in under a week. The promotion team of this film must be pleased, but how true were both of these sentiments?

hustlers posterDisclaimer: I could watch this for free, and don’t know if I would have paid a ticket for it otherwise. Story and trailer showed me something that was Netflix-friendly, not necessary in need of the big screen experience. I was right about that one.

Hustlers is inspired by a true story about how strippers stripped (ha ha) Wall Street men of their money and then some. Not very legal, but quite satisfying. Of course, something like that can’t last, not for the people involved.

For a very long time, Hustlers keeps it light. Look at all the things they buy, look at the stunts they pull with the fools that think strippers are just entertainment instead of human beings. It’s in the last twenty minutes when different cinematographic and tonal decisions are made, almost like they have to show arguments for the ‘inspired by a true story’ part. Instead of leaving pumped, you might feel a bit deflated.

And those Oscar-nominations? Well, if Matthew, Jared, Emma and all those others have one… get Jennifer Lopez on that stage.

Hustlers, STX Films 2019

The Feels

90 min.

Na Duckbutter was ik weer voorzichtig om nog een ‘wlw’ (women loving women) film uit te kiezen, maar iets met ezels. Of volharding, want er moeten toch lieve romances met vrouwen zijn gemaakt de afgelopen twintig jaar.

The Feels posterThe Feels begint in ieder geval al met een luchtiger element: tijdens een vrijgezellenfeest komt men er achter dat één van de twee verloofden nog nooit een orgasme heeft gehad. Haha, seksgrapjes! Alleen heeft ene verloofde al die tijd wel gedaan alsof seks orgasmes opleverde dus ineens …iets minder grappig, want hoe moet je daar mee omgaan als je dat net voor je bruiloft te horen krijgt?

Het komische deel komt dan ook van de mensen om het stel heen, plus het soort grapjes-uit-ongemak waar vrouwen een alleenrecht op lijken te hebben. Gooi er twee mensen bij die standaard het verkeerde zeggen en je hebt een verzameling van ‘ai, oeps’.

De charmes van dit filmpje komen dan ook vanaf de vreemde figuren die hier verzameld zijn én dat ze zichzelf mogen ontwikkelen naar (enig) zelfinzicht. En dat lukt ze nog ook zonder een excessieve hoeveelheid van letterlijk blootgeven.

Ik blijf zoeken.

The Feels, Netflix 2017

 

La casa de las flores

13 x 30 min.

Nog niet genoeg drama in je leven? Zeker niet als het in de vorm van een telenovela is? Ik werk me langzaam door het Spaanstalige aanbod van Netflix, en na Las Chicas del Cable kwam ik terecht bij La Casa de las flores oftewel Het huis van bloemen/The House of Flowers. U raadt het misschien al: deze keer speelt het drama zich af in een bloemenwinkel.

la_casa_de_las_flores_posterDeze keer volg je een familie die op het eerste oog traditioneel, hecht en gelukkig is. Dat eerste oog houdt het niet lang vol, maar het imago van zowel de familie als de winkel is heel belangrijk, dus er wordt in allerlei bochten gedraaid en gevouwen om alles binnenhuis te houden. Dat lukt sommige familieleden íets beter dan anderen.

Dit is gemaakt voor (leed)vermaak; geen van de karakters hebben veel ruimte om zich te bewijzen als iets anders dan een karikatuur, en de ontwikkelingen volgen zich zo snel op dat je bijna een rooster bij moet houden om te zien waar wie nu weer in vastgeraakt is. Maar niets mis met vermaak, en dit is zo af en toe van het niveau kakelen. De boeketten steken er af en toe bleekjes bij af.

La casa de las flores, Netflix 2018