Feel Good

6 x 25

This had me feeling awfully tender; not solely because I recognise everything the main characters experience, but mostly because the camera never turns away. You never get a break from emotions, fights and awkwardness.

Feel Good posterFor a show that’s easy to summarise, it’s not easy to review. I liked it, a lot. The story of a young woman struggling with gender identity and addiction, romance and family and being a comedian in the way that Hannah Gadsby is one – way too honest. Protagonist and creator Mae Martin added (some) biographical elements to the show as well, which might another layer of discomfort.

It’s the lack of heaviness that just makes it all more genuine and heartfelt. No musical clues about how to feel, not a lot of explanatory dialogue, just Mae and her girlfriend stumbling through life while you try to get them into a different direction.

Still, it’s sweet, and funny. There’s not fanfare or shoulder-pats about showing and discussing Big Subjects – they just happen to be the elephants in the room that have to be discussed.

Maybe not for everybody, but definitely for those that are always interested in the human connection.

Feel Good, Netflix 2020

 

Wanda Sykes: Not Normal

66 min.

I’m not a fan of comedians and their shows. Usually it’s too long, and there’s too much secondhand embarrassment to balance out the funny parts. I rejected several of the recommended shows on Netflix: some I couldn’t even handle for ten minutes. But I was cleaning up my list, this was the last remaining one – okay, I’ll try it.

Wanda SykesThe last comedian show I watched on Netflix was Hannah Gadsby’s. There’s barely no comparing here, which is good for both parties involved.

Wanda Sykes is about American politics and her personal life as a wife, a mother and a woman going through menopause. It’s stone cold sober with a large amount of questions: not very strange considering the subjects.

My biggest relief was that she doesn’t do the thing most male comedians do: wait for laughter. Sykes doesn’t go out with the aim of Being Hilarious – it’s her story telling and her subjects that make you snort.

And talking about length? I only checked how much time I had left once.

Wanda Sykes: Not Normal, Netflix 2019

Airplane Mode

95 min.

Heel even in het nieuws omdat meer mensen dan verwacht het keken. Brazilianen – daar komt de film vandaan – begrepen het niet zo, zo goed was het niet. Alsof dat mensen ooit heeft tegengehouden.

airplane mode filmNuffig hoofdpersoon is Ana, influencer en vrouwelijke tiener met een social mediaverslaving. Dingen Gaan Fout waardoor ze moet afkicken bij haar knorrige opa. Daar Leert ze Dingen en komt ze een leuke jongen tegen. Zoals dat gaat.

Voor kleurigheid en flauwigheid is dit heel redelijk weg te kijken, maar het acteerwerk is voor een doelgroep jonger dan mij. De film is voor hen misschien weer iets te lang, en door Portugees als voertaal zal er waarschijnlijk gelezen moeten worden.

De Brazilianen hadden dus gelijk. Het ‘fish out of water’-plot kun je op vele andere plekken in betere versies vinden. De wijze lessen voor onzekere, met het-uiterlijk-geobsedeerde tieners ook.

Airplane Mode, Netflix 2020

Suburbicon

105 min.

Net zoals bij boeken, ben ik bij films altijd een beetje huiverig wanneer ze claimen een comedy te zijn, of nog erger: satire of “donkere komedie”. Hmhm, maar gaat je dat ook lukken zonder racistische en seksistische grappen?

suburbicon filmDat lukt Suburbicon wel. Ik kan Matt Damon niet echt uitstaan, maar ik heb een zwak voor het cliché ‘Het is helemaal niet zo idyllisch in dit idyllische plaatsje’ dus ik klikte ‘m toch maar aan op Netflix.

Het niet-zo-idyllische is tweezijdig: buitenwijk in de jaren zestig verandert in racistisch monster wanneer een zwarte familie er komt wonen, terwijl achter de nette gordijntjes van de buren wat onfrisse dingen gebeuren. Hypocrisie ten top, en regisseur George Clooney wrijft dat er flink in.

De aankleding is heel fijn, dat alle hoofdpersonen schaamteloos naar zijn ook. Je wordt niet afgeleid door tientallen bijplotjes en er is weinig ruimte om je af te vragen hoe lang de film nog duurt.

Is het allemaal subtiel? Verre van, maar wel vermakelijk.

Suburbicon, Paramount Pictures 2017

 

Colossal

110 min.

The feeling when a film is part of several genres and therefore part of none at all, or maybe something new. Colossal largely went under (my) radar, except for maybe a wayward comparison to Pacific Rim: both have huge monsters in Asian surroundings. Colossal is no Pacific Rim.

film poster ColossalThis huge monster is connected to Gloria and starts showing up when she returns to the place she grew up in. Life isn’t great, the place she grew up in isn’t great, and the few people surrounding her aren’t either. Or are they? And how is the monster created, and how is it connected to her? Is it even part of this reality?

This summary might make it sound weirder than it seems, but what makes all this eerie is that it isn’t weird. Or well — it is, of course, but nothing in the cinematography or dialogue shows you that the film and the characters are in on the joke. This is a story about a barely functioning woman, and Anne Hathaway does it well without barely ever going overboard.

You can find Colossal on Netflix.

Colossal, Neon 2017

Ninguém Tá Olhando

8 x 25

Netflix biedt het aan als Nobody’s Looking, maar op deze manier weet je tenminste gelijk dat het ondertiteling lezen wordt.

nobody's looking netflixDeze korte serie (ik keek ‘m in een avond en kon nog om tien uur naar bed) gaat over een bureau van beschermengelen waarin een nieuwe aanwinst redelijk snel elke aanwezige regel overtreedt en er nogal een zooitje van maakt. Voordeel van deze serie is dat er ook niet veel meer aan het plot is: niet meerdere plotlijnen die door elkaar lopen en in het niets verdwijnen – dit is gewoon wat er aan de hand is. En dat is vermakelijk.

Tussendoor zijn er nog kleine steekjes onder water over hoe vreemd en kwetsbaar mensen zijn, maar zelfs beschermengelen accepteren dingen ‘omdat het nu eenmaal zo is’, dus zoveel pijn doen die steekjes niet.

En, als roodharige, is het grappig om eens niet de zielloze maar juist de brave hendrik te zijn. Al lijkt het bij sommige beschermengelen wel alsof het niet hun natuurlijke haarkleur is …

Nobody’s Looking, Netflix 2019

 

Charlie’s Angels

119 min.

Soms werkt de mond-tot-mond de verkeerde kant op: men was zo luid over hoe stom en saai en onnodig deze film was, dat ik er heen ging met ‘Moh, het is toch gratis en ik heb al popcorn gekocht’. Verdikkeme, bleek mijn mening af te wijken van hen die er zo luid over waren geweest!

poster Charlie AngelsSowieso, wanneer is een film ‘nodig’? Waarom zijn er straks wel acht Mission: Impossible-films maar mag Charlie’s Angels maar vier keer (dit getal schud ik zo uit m’n mouw)? Als je weet waar ik graag op let in films, weet je het antwoord wel.

Charlie’s Angels in 2019 heeft iets meer diversiteit in de cast en laat duidelijk zien hoe de organisatie werkt. Er zijn gadgets maar niet ongeloofwaardige, de actie is stoer maar niet overdreven en bijna altijd geloofwaardig, een paar twistjes zorgen dat het tempo hoog blijft en de drie hoofdpersonen werken leuk samen. Eigenlijk is dit een actiefilm zoals ik ze miste: niet te veel van alles en makkelijk te verwerken.

Natuurlijk – het had grappiger, scherper, iets korter en iets verdiepender gekund: wat weten we nu echt van deze drie. Maar het is een actiefilm. Ik voelde al opluchting dat er eindelijk eentje is die niet de ‘hoe lang kan een actiescène duren en hoeveel bloed kunnen we er in kwijt’-uitdaging aannam.

Kortgezegd: best lekker voor als je wel de actie, maar niet het hypergeweldadige en zeer ongeloofwaardige wilt.

Charlie’s Angels, Columbia Pictures 2019

Shaft

112 min.

This was honestly more fun than I had expected. When you want dumb action-y entertainment, it usually comes with a lot of misogyny, a couple of -isms, and much too long fight scenes.

shaft film 2019It’s not like Shaft (I think this is the second one?) goes completely without these issues: there’s two women with speaking roles and they’re firmly set in the roles of mother and/or love interest. There’s not that many fight scenes but I still zoned out during the ones that are ‘serious’ (opposed to one-sided to show how Shaft Shaft is). And Shaft being black doesn’t prevent him from saying quite some ‘yikes’ things about the villains: people with a Middle-Eastern background.

But. It’s more than the music and the tempo and the lack of ten minute long fight scenes. It’s all very smooth and cool enough to not notice the issues mentioned. It’s Samuel Jackson and Jessie T. Usher smarming and charming. It’s the right vibe without looking dated.

And it doesn’t all that long, so you don’t get too much time to find (more) complaints about it.

Shaft, Newline Cinema 2019

Parasite

132 min.

As is known by now; I’m not that impressed by lyrical reviews. If the words ‘needs an Oscar!’ pass by, I roll with my eyes. There’s two reasons I still went to go see Parasite in theaters: I was curious, and I had a free ticket.

parasite posterNow I’ve watched it and don’t know how to review it without giving the story away. But honestly, wow. Parasite moves through different genres and scores with every one of them. It doesn’t have to be a commentary about rich versus poor, about housing and loans; the images are there and clear enough.

So yes, it’s a story about a poor family that worms its way into the heart of a very rich family. Yes, you’re very probably going to have to read subtitles as well (unless you know Korean). But holy heck, what did I just watch?

It’s beautiful and sharp and cheeky, until it isn’t. It’s daunting, until it turns into something worse. It’s over two hours and only very few times that I felt like checking the time remaining, because you have to pay attention. Or rather, you want to. And in some way I feel like watching it again already – let me go back to the family.

Parasite, Neon 2019

 

 

Don’t You Forget About Me

Tapton School, Sheffield, 2007

‘You loved me – then what right had you to leave me?

Ah, delicious by-the-numbers contemporary romance with just a few reminders of real life to not make it saccharine sweet. My kind of romance.

Boy meets girl, they fall in love, it’s the end of high school – fade out. Man meets woman, claims he absolutely can not remember her, even though she recognises him straight away. What’s going on? What happened during the fade out? And why is her mother less-than-supportive about pretty much everything she does?

Don’t You Forget About Me hits all the spots in chronological order, has the fun friends/side kicks (pleasantly fleshed out, that doesn’t always happen), and a few laugh-out-loud laughs.

Main Georgina sells it, though. Her frustrations, fears and self-doubt never get navelgazy or woe-is-me, but are (too) recognisable. She’s for the single women in their thirties, with the shitty job and the feeling of being without direction but unable to find the compass either.

I read McFarlane’s Who’s That Girl? before, and think I can conclude that for fun, romantic, quick-to-read time this author is a good fit.

Don’t You Forget About Me, Mhairi McFarlane, HarperCollins 2019