Scrotal Recall

24 min. 6 episodes

Isn’t that a fun title to recommend to friends? Originally a Channel 4 show, but now to be found on (Canadian) Netflix as well, Scrotal Recall is a perfect little weekend show with plenty of ‘awwww’ moments.

scrotal-recall-poster-channel-4Well it doesn’t really start out very romantic. Main character discovers he has chlamydia and is told to inform previous sexual contacts. Good luck. At least he has a list of the women he slept with, and per episode we view the meeting, and the confrontation. But in the background there’s best friend Evie and ..well, things keep happening while both of them are off making plans.

It’s how rom-com’s should be, down to the awkward endings and weird side characters. Heck, there’s even more diversity than in most Hollywood rom-com’s combined. So brownie points for these stumbling fools, and a nice night of soft entertainment.

Scrotal Recall, Channel 4 2014

Dope

103 min.

Oh, wow, what an amazing, fun, emotional, realistic movie. I was interested because of the soundtrack (nineties hiphop and rap), and was so glad that everything else delivered as well. An original story with people of color that spun clichés and tropes and isn’t afraid to confront the viewer. Go see it.

Forest Whitaker's Significant Productions 2015
Forest Whitaker’s Significant Productions 2015

Malcolm and his friends are geeks obsessed with nineties hiphop. They dress like the artists, make music like them, write essays on them. He’s trying to get out of the criminal suburb he lives, aiming high with Harvard. Of course, life happens. There’s a girl, there’s a drugs dealer. There’s a lot of drugs and a muddy connection to those that could help him get into Harvard. What follows is a whirlwind of action, music, comedy and coming of age with from time to time a bit of fourth wall break throughs. Think about this, think about them, think about the society in which we live and where we are all part of.

That doesn’t mean there is anything preachy about Dope. Those with an open mind will see and understand enough to know things need to change.

DopeForest Whitaker’s Significant Productions 2015

‘… and that’s when it fell off in my hand.’

Grey skies, grey cluds, grey knickers.

Dit is geen hoogstaande literatuur, dit is niet gevuld met diepgaande gedachten en pijnlijk mooie zinnen. De Georgia Nicholson boeken waren chick lit voor de term mainstream was, waren YA voor de term zelfs bestond. Het laat zien dat vrouwelijke tieners ook lelijke, idiote, arrogante, opgewonden gedachten kunnen hebben. En dat allemaal op een hele melige manier.

Tiener Georgia heeft het natuurlijk heel zwaar met alles. Haar idiote gezin, haar lief, haar vriendinnen, school, en de liefde. Dit behandelt ze in dagboekvorm met een hele eigen taal. Sadnosity voor verdriet, nunga-nungas voor borsten, en de echte knappe mannen zijn Sex Gods. Georgia censureert zichzelf geen moment en dat maakt haar stukken realistischer dan elke “held” in hedendaagse tienerverhalen.

Maar dan wel realistisch op de ‘dit is een tiener’ manier, verder gebeuren er zoveel dingen en zijn er zulke vreemde karaketrs dat je je af en toe afvraagt of je niet in één grote satire bent beland. Tot er weer zoiets kroms en meligs gebeurt dat je weet dat je je geen zorgen hoeft te maken: dit is gewoon een geweldig giechelboek.

‘… and that’s when it fell off in my hand.’, Louise Rennison, HarperCollins 2004

Girls For Breakfast

I’m standing on top of the water tower behind my house, thinking about my death and the inevitable bronze statue the graduating class will erect in my memory.

The amount of times I thought “is this really how boys think?” while reading this YA novel was probably staggering.  Of course, this is fiction, from another time zone and – with the Korean background of the main character – laced with race-connected details. And yet. Really?

The reader follows Korean-American Nick Parker from eight to eighteen, more or less. He’s at his graduation day, hiding away and looking back on his desperate need for popularity, girls, friendships and fitting in.

Nick’s discovery at a certain age that he is a banana, that he may think himself as white but definitely isn’t viewed as such, keeps Girls For Breakfast from becoming another navel gazing coming of age story. He doesn’t just has to deal with growing up, he has the whole different race thing going on, without his consent.

Girls For Breakfast, David Yoo, Random House Children’s Books 2005

A Cruel Bird Came to the Nest and Looked In

As the clock struck ten, Smew opened the register.

I didn’t see the ‘Comedy Genre’ sticker. Readers know that I’m always careful when it comes to having someone else decide for me what I’m going to find funny and/or laugh about. On the other hand, maybe comedy is more than that, but that comes to close to the philosophical side of things. I guess I just got distracted by the cover and the title.

A Cruel Bird Came to the Nest and Looked In starts out as funny and pretty absurd. There’s a country with a missing empire, the people of state can’t spend their money and there’s no such thing as efficiency or productivity. The main character and reader are in the same state of bewilderment, and possibly after a few chapters starting off the same way, wondering if any kind of plot is even around.

With a train come changes and the absurd does a 90 to turn into something that could be recognized as satire. Is every kind of process good, does a human being not need anything else but employment and there is definitely no need for a state-figure as long as there is (small/local) authority.

And like that the reader shuffles through this book with a question mark on their forehead and a smile around their lips. Yes, maybe this is comedy.

A Cruel Bird Came to the Nest and Looked In, Magnus Mills, Bloomsbury 2011

Warm Bodies

98 min.

Mijn eerdere sneak preview ervaringen waren zeer wisselend (dat weet je als je er een kaartje voor koopt, dat het resultaat niet altijd gewenst is) met Alex Cross en La guerre est declareé. Na enige verwarring over vrijkaarten mocht ik deze keer doorlopen naar Warm Bodies.  Een zombiefilm voor mensen die niet van zombies houden (maar waar degene die het wel doen ook welkom zijn).

Summit Entertainment
Summit Entertainment

In Warm Bodies volgen we het leven van R, een zombie. Hij is de rest van zijn naam vergeten. Er zijn in zijn wereld drie verschillende soorten wezens: de bekende schuifelende zombie die graag mensen eet, met als delicatesse de hersenen, de Bonies – een nachtmerrie versie van de zombie die vergeet dat ze ooit mensen zijn geweest en stukken sneller jaagt en de mens, vast in hoogommuurde stadjes, vol (verkeerde) ideeën over zombies. Als ik vermeld dat de vrouwelijke hoofdrolspeler Julie heet, is misschien al te raden waar dit verhaaltje heen gaat.

Terwijl de mensen op expeditie zijn voor medicijnen en voedsel, komen ze R en zijn zombiepartners tegen. Dingen gaan mis, R eet Julie’s vriend op en begint allemaal dingen te voelen. Want voor zombies hersenen eten is zoals mensen dromen, een ontsnapping. Maar deze keer lijkt het een ander effect te hebben: R’s hart begint weer te kloppen. Hij ontvoert Julie en probeert op zijn ondode manier voor haar te zorgen, ook al begrijpen geen van tweeën waarom. Eerst lukt het hem om haar aanwezigheid geheim te houden, maar na ze ontdekt zijn – en oh, hand in hand gespot worden – wordt hetzelfde effect in de andere zombies getriggerd. De zombies worden minder zombie, maar is de wereld daar wel klaar voor?

Het wordt dus al vrij snel duidelijk dat de zombies er niet zo heel veel aan kunnen doen, het is de wereld die moet veranderen. R’s interne commentaar zorgt er voor dat Warm Bodies tot (net voor) het einde niet te zoet wordt, met een eervolle vermelding voor Julie’s poging om “ondood te doen”. Een vermakelijk tussendoortje met maar heel weinig rondvliegende hersenen en andere soorten mensenvlees.

Warm Bodies, Summit Entertainment 2013

 

Salmon Fishing in the Yemen

Dear Dr Jones
We have been referred to you by Peter Sullivan at the Foreign & Commonwealth Office (Directorate for Middle East and North Africa).

This book managed to offer a pretty absurd idea and make you unironically support it full-heartedly. The main characters aren’t heroes, the setting isn’t world-shattering (written down in gorgeous detail though). Salmon Fishing in the Yemen shows that an absurd story doesn’t need fanfare and fireworks to leave an impression behind.

A civil servant with a life story that would make anyone fall asleep ends up in a project that needs to allow the people of the Yemen to salmon fish. The PR from the Prime Minister (it starts in England) thinks this is a great opportunity for some good, innocent publicity concerning the Middle East. The Sheik funding the project is the Islamic version of Buddha, full of smiles, calm and motivational speaking and of course there is a (sort of) love interest.

The government probably shouldn’t have gotten involved. Not to share too much of the story, but getting salmons to survive in a dessert is somehow not even the absurdest part of the entire story. Media gets involved, big egos get involved, damage-control fails and the salmon? Even the salmon are a problem.

Salmon Fishing in the Yemen is a delight.

Salmon Fishing in the Yemen, Paul Torday, Weidenfeld & Nicolson 2007