Come forward.

First of all, I’m not very fond of the novels that show their story through a collection of notes, diaries, pamphlets, and so on. Add those as decoration, but it feels too fragmented to build a story from. Or that’s simply laziness from me.

Secondly, there’s more room for world building than plot. Yes, I know, me complaining about too much world building? On this blog? But with Radiance there is no balance between the two. Character names are thrown around while my mind’s still reeling from learning about Mars’ society, more time spent on the interior of a space ship than motivation of caring for the main characters. Who are even the main characters?

The main plot – at least I think it is – is about how a company tries to reconstruct the disappearance and or ending of one of their employees. This being a film company, and the employee being a director and daughter of a Well Known Director, makes things just a bit more glamorous.
Because that’s what Radiance is, glam. Shiny. A picture book set in words.


Radiance, Catherynne M. Valente, Corsair 2015

The Privileges

A wedding!

Rich people getting richer and investing it in all kinds of things, followed for give or take twenty years. If it would have been written by a woman and for a younger audience, it would have been compared with Gossip Girl.

Is this comedy, or slice-of-life? Does the family portrayed deserve sympathy or is this only a devoted piece to capitalism?

Possibly all of the above. When it’s mentioned that there’s more money “than we know what to do with” or that will last four human beings several life times, it’s easy to curl a nose up in disgust. Even when the age old Money Doesn’t Buy Happiness gets more and more support, because oh no — the rich girl has decision-stress.
And yet. Jonathan Dee manages to keep the human side of things very close. That way The Privileges stays mildly interesting, easy to read. In the end, an adult Gossip Girl with more mention of finances, less brand name dropping and more believable characters.

The Privileges, Jonathan Dee, Corsair 2011


It’s been an hour since he told her about Jesus, and she had now sobbed herself to exhaustion.

Dystopische verhalen deprimeren mij. Een goede auteur zorgt ervoor dat de lezer het gelooft, de (altijd) gruwelijke realiteit die wordt geschapen. Mensen zullen – hoedanook- ooit eens in een (morale) afgrond belanden. Zoals andere mensen van horror genieten, lees ik als ramptoerist over post-apocalyptische werelden.

In Genus zijn er Improved -mensen waarvan hun ouders geld hadden om ze voor hun geboorte perfect te maken en Unimproved- mensen die op de ‘ouderwetse’ manier, buiten de reageerbuisjes, gemaakt zijn. In London betekent dat er een scheiding is tussen deze mensen. De ene soort in luxe, de ander in een gebied dat steeds meer in een ghetto verandert. Genus volgt het verhaal van een paar Unimproveds die allemaal een connectie hebben met de moorden die schijnbaar alleen op hen worden uitgevoerd.

Het verhaal wordt met een vlot tempo verteld en het is van elk karakter snel duidelijk wat hij of zij bijdraagt. De beelden zijn schrijnend en zonder censuur en laten dat ongemakkelijke gevoel achter waar ik schijnbaar als ramptoerist voor leef. Er zijn geen overbodige scènes en de spanning is netjes verdeeld. Het is geen boek waar ik vreselijk enthousiast over word, maar wel aan zou raden voor mensen die van het genre houden. Het klopt namelijk gewoon allemaal, al blijven er wat onbeantwoorde vragen achter. Daar mag de lezer zelf verder over nadenken, als kleine waarschuwing voor wat mensen allemaal kunnen doen en toelaten.

Genus, Jonathan Trigell, Corsair 2011