Every Day

I wake up.

I always expect a certain level of the books I had on my To Read list for a while. Why else would I have added them? I read a lot of books, and I read a lot of reviews and recommendations. If you survived that, you need to be worth it. Every Day wasn’t really worth it.

The premise is appealing enough: someone wakes up in a different body every day. A. doesn’t know why, can’t remember a time when it was different, and can’t stop it. A. tries to get its host through the day and leaves again.
Instead of adding layers to this sci-fi idea, Levithan goes for the YA favorite: love. A. all too soon founds a girl they really really really love, and after that they only work to get to Rhiannon. She’s the world.

The story falls back to a game of hide and seek with Rhiannon. When there’s finally a hint of knowledge, of a chance to discover what is going on, it’s too close to the end. A.experienced love, loved love, and that’s maybe what the reader just has to accept as enough. Maybe that’s what made A. an ordinary teenager in the end, doing irrational things for love.

To me, it still feels like a waste of premise.

Every Day, David Levithan, Knopf 2012

Will Grayson, Will Grayson

Toen ik klein was zei mijn vader altijd tegen me: ‘Will, je kunt in je neus pulken, je kunt in je neus pulken waar je vriend bij is, maar je kunt niet in je vriend zijn neus pulken.’

Wat was dit leuk zeg. De term YA is flink ingeburgerd, maar lijkt vaak in het verlengde te liggen van fantasy. Terwijl er toch genoeg Young Adult literatuur (en lectuur, maar waar ligt die grens?) is zonder vampiers, zombies en elven er bij te betrekken. Zoals Will Grayson, Will Grayson. En die doet het nog gelijk goed ook, een boek voor tieners zijn.

De ene Will Grayson lijdt onder zijn luidruchtige, homoseksuele vriend Tiny, zijn onvermogen om compleet onzichtbaar te zijn en zijn wel/niet verliefdheid op Jane. De andere Will Grayson is depressief, heeft een zielige moeder en leeft eigenlijk alleen voor zijn chat gesprekken met Isaac.
Ze ontmoeten elkaar. Dingen blijken heel anders dan verwacht. Ze leren en er volgt een feel good einde waar Hollywood een puntje aan kan zuigen, alleen omdat het compleet ongeloofwaardig geloofwaardig is. En er ruimte is voor een sequel.

Will Grayson, Will Grayson tilt niet een klein puntje van de sluier over tienerleven op, het trekt de sluier er compleet af. Het is zielig en frustrerend en absurd en verslavend. YA proberen? Ga op zoek naar de Graysons.

Will Grayson, Will Grayson, John Green & David Levithan, Lemniscaat 2010