The Lovebirds

86 min.

Sometimes you have to experience a few duds before you can enjoy film time. Neither Berlin, I Love You nor Last Night managed to do it for me. The Lovebirds saved the night, easily.

Lovebirds filmBoth plot and tropes used are familiar. Squabbling couple gets involved with crime. I can remember some Tina Fey/Steve Carrell-thing I don’t even feel like looking the title up for. When the material used is (very) familiar, it’s up to the actors to carry it.
I mostly know Issa Rae from Insecure, while Kumail is only familiar for The Big Sick and some scary tweets. I like the first much more than the latter, so it says a lot about Rae and the writing that the male protagonist won me over as well.

Another pro is the speed of the film. Nothing feels like filler, while at the same time not pushing you into anxiety because everything is in a terrible hurry. It ebbs and flows, and there’s so many laughs that it’s a good thing you’ve got time to breath.

Originally, this film would have been in theaters and it would definitely have been extra fun with the right crowd. But this film doesn’t necessarily need a crowd to be more entertaining.

The Lovebirds, Netflix 2020

 

Giri/Haji

8 x 60 min.

So many detectives, so many ways to be disappointed by them because they’re all the same. Moody unlikely hero, bitter and/or cheerful sidekick and a case that Might Be Connected to their past. You know them.

giri hajiWell, everyone is pretty moody in Giri/Haji, that’s something that’s hard to ignore. And except for the lack of che- wait, let me start again.

Giri/Haji is a Japanese/English production which mixes yakuza with London gangs, international police teams, family connections and men unable to share their emotions. Some of them are cops, some of them are criminals. There’s victims of bad personal decisions all across the board.

And all of it just so_damn_cool. Of course, it’s impressive story lines and colourful characters, but just the COOLNESS of it all. No murky colours or badly lit scenes, not the same buildings in London always shown, but above and beyond, gutter and higher.

A show that leaves you behind satisfied, even though you may not agree with the proceedings.

Giri/Haji, Netflix 2019

 

Frontera verde

8 x 45 min.

Elk jaar neem ik mij voor om vaker TV-series te bloggen, en elk jaar vergeet ik het een beetje. Frontera verde is een Columbiaanse serie die Netflix ‘limited’ noemt dus misschien dat het bij één seizoen blijft. Als je naar het einde van de laatste aflevering kijkt … wie weet.

frontera verde posterMaar waar gaat het over? In den beginne is het een detective: er worden lijken gevonden in de jungle en een detective wordt vanuit Bogota er heen gestuurd om dat even snel op te lossen.

Maar maar dan (spannend trommelgeroffel)! Zijn er bovennatuurlijke elementen of zijn het hallucinerende middelen, kloppen de tijden nog wel, en wie is die vreemde vrouw?

Het is geen heel toegankelijke serie: sommige verhaallijnen meanderen iets te veel en de hoofdpersoon is ook nog makkelijk te waarderen/steunen. Door het heen en weer-gespring van verhaal- en tijdlijnen moet je ook je aandacht er bij houden. Aan de andere kant zorgt dit wel voor een andere ervaring van iets moois en ongemakkelijks en meer groen dan de willekeurige stadsinwoner per maand mee krijgt. Het is – om het heel naar te zeggen – een ervaring.

En wat er nu aan de hand is met die moorden? Och, ondergeschikt aan de rest.

Frontera verde, Netflix 2019

Psycho

109 min.

Ik moet toegeven dat ik onder de indruk ben van het feit dat ik nog verrast kon worden door een film van zestig jaar oud. Natuurlijk wist ik van de douche af, maar er is dus méér.

psycho film posterEn ja, deze film is in zwart/wit, mocht je daardoor nog verrast zijn.

Het lijkt eerst een film te zijn over een romantische relatie die niet helemaal goedgekeurd wordt en daarom zich in het geheim afspeelt. Is één van deze twee mensen de psycho? Nope.

Marion steelt van haar baas om haar geliefde te helpen (waarschijnlijk) en gaat er vandoor. Dan wordt het een detective want dat geld moet natuurlijk terug, maar Marion zou ook nooit zoiets doen en waarheen is ze verdwenen want haar geliefde weet ook nergens vanaf.

En dan komt Bates Motel in beeld.

De laatste plus minus twintig minuten van de film zijn bijna een koude douche na al de sfeervolle beelden van de minuten er voor, maar misschien vond Hitchcock dat er toch nog iets uitgelegd moest worden. Nog wat geleerd: de film is gebaseerd op een boek. Wie weet hoe ik dáár nog door verrast kan worden.

Psycho, Paramount Pictures 1960

Moord op de moestuin

De hele geschiedenis begon toen mijn zuster en zwager een pan soep kwamen brengen.

Misschien wel vreemdste en meest-vermakelijke niet-detective van het jaar. Ik bedoel: meerdere verdwijningen en schedels, maar toch vooral focus op volkstuintjes en wat je daar allemaal in tegenkomt, inclusief de vreemde vogels (menselijke versie).

Judith is een pasgetrouwde auteur waarvan haar schrijven verdwenen is en haar man recent aan zijn hart geopereerd. Haar zus nodigt hen uit voor een zomer weg, naar blijkt bij jeugdvriendinnen, en met daar zeer dichtbij in de buurt tuinen/tuintjes.

Zo kabbelt het allemaal rustig door tot een ‘gruwelijke vondst’ (quote van de flaptekst) voorzichtig een tipje van de sluier die over de gezapige tuintjes hangt oplicht. Maar zelfs dan verandert het tempo van het verhaal niet, wat voor enige vervreemding zorgt. Een vervreemding die ikzelf zeer kon waarderen: de detective met urgentie, flash-backs en eendimensionale monologen zijn er genoeg.

Daarnaast levert Nicolien Mizee in een niet al te dik boek een verhaal dat indikt op verschillende menselijke verhalen op een manier die bijna mythologisch aandoet. Misschien is de moestuin wel een hel, of op zijn minst een limbo. Het zorgt in ieder geval voor een goed verhaal.

Moord op de moestuin, Nicolien Mizee, Nijgh & Van Ditmar 2019

The Au Pair

We have no photographs of our early days, Danny and I.

Right up my alley, this one. Family secrets, a tinge of the supernatural and people using lipstick to write on mirrors.

After a death in the family, Seraphine discovers a photograph that makes her doubt her family history. She’s always felt different (isn’t that how it always starts?), and now feels like she can finally turn that feeling into something solid.

Good thing she still lives in her family home and plenty of hints are quite easily found. Is it witches, fairies, or just the cute little villagers that had always enjoyed a good gossip about the weirdos in Summerbourne house?

We are strung along just a tad too long, but the decorations along the way are fun enough to not be very disgruntled about it. In less than 300 pages Emma Rous sets up an entertaining tent with solid poles keeping up a well-set story. If there would have been more room for the supernatural, I would have given it an extra star.

The Au Pair, Emma Rous, Penguin Random House 2018

Where the Crawdads Sing

Marsh is not swamp.

Subconsciously I picked out two books about protagonists who are –  by their surroundings – viewed as dangerously different. This one plays out in the (recent) past, but both Kya and Evan suffer from living in a small town.

Kya’s family is very, very poor, living in the marshes (or on the edge of it) and there’s not enough happiness around for anyone. Her family members leave her, and she falls back onto her familiar surroundings instead of the judgmental villagers.

This goes on for years, and might have gone on longer – Kya turning into something of a Tarzan, except with gulls and other birds – if a murder mystery wasn’t added to the equation. And what happens when disaster strikes? People look at the stranger.

This isn’t as greasy and damp as Midnight in the Garden of Good and Evil, but Owens does create a colourful, sometimes feverish world in which every human is a misfit – except for Kya. Yes, there could be more background about certain things, and the murder mystery is tied up not completely satisfying, but it’s a book with a feeling. And quite a few ornithology lessons.

Where the Crawdads Sing, Delia Owens, G.P. Putnam’s Sons 2018

Titans

11 x 45 min.

Alweer een DC tv-serie. Heel lang vond ik dat DC vooral Batman was, en Batman vond ik niet zo spannend (ik weet nu beter, excuses). Maar tegenwoordig, met Black Lightning, Gotham, Legends of Tomorrow, en nu dus Titans verander ik straks nog in een DC-fan.

titans netflixTitans zit redelijk tussen de laatste twee: het donkere van Gotham (zowel als in gebruikte kleuren als onderwerpen) als het (licht-)idiote en kleurrijke van Legends of Tomorrow. Ook deze keer zijn er weer jonge mensen met bijzondere krachten, maar hun omgeving lijkt daar al redelijk aan gewend te zijn. Totdat één van de jongelingen wel een zeer destructief talent lijkt te hebben, en ander een alien blijkt. Je maakt wat mee.

Er zitten plotlijnen en hele afleveringen tussen die het tempo uit de serie halen; maar het viertal dat als hoofdpersonen telt, houdt de boel heel redelijk overeind. Voordeel is dat je geen achtergrondsinformatie hoeft te hebben: dat wordt hier en daar toegevoegd zonder dat je het gevoel krijgt dat er wéér iets uitgelegd moet worden.

Voor men die van het soort superhelden-zonder-maillots houdt, en een niet al te gevoelige maag heeft.

Titans, DC/Netflix 2018

 

Night Film

Everyone has a Cordova story, whether they like it or not.

Marisha Pessl loves her similes. Every subject and person gets a description added, no wonder that the book is so thick. After a while it gets noticeable, and – in my case – a bit annoying.

The first strike was having a male main character. I read female authors because they usually write female characters, and that thusly I don’t have to worry about a man mishandling/manhandling a woman and her life. Now I still have to read about the grumpy and socially disgraced male detective (oh wait, he’s a journalist).

Scott has a bucketload of issues, with casual sexism possibly the most annoying one. His side characters have the potential to be interesting, but never really get to be on the stage as a person.  Strike two.

The story in itself is pretty amusing, though. There’s a reclusive director with a cult-like following, a thin line between realistic horror and magical, all in a lush noir-light background. If there aren’t any movie/TV-plans yet, I can see them happening. Plenty of the similes can be dropped, the main plot is easily streamlined and there will be less time to navel-gaze for Scott. Everybody wins.

Night Film, Marisha Pessl, Random House 2013

The Girl in the Spider’s Web

117 min.

I don’t really know what this movie wanted to be. Is it about Lisbeth and how trauma makes for dysfunctional people? A hacker thriller? Family saga? Complaint about evil authorities?  Because it might have been all of that, but the movie as it was, didn’t even manage to dip below the surface of any of it.

The-Girl-in-the-Spiders-WebThis is my first Lisbeth Salander-experience, so I can’t say how it works in comparison with the books or the other movies. I know a bit about the character, but only saw the flaws people have written about. She’s one-dimensional, and even when emotions are finally shown, it’s the soundtrack and close ups that show the importance of it. And why is she half naked so much?

This time a job of hers goes wrong, making her hunted by authorities and hardened criminals and maybe also by someone from her past as well. Lisbeth only seems to work with men, and except for ‘the American’ they’re all white as well. Will her name be cleared and the criminals get what they deserve? Will we care?

If Sony wanted to use this as an introduction, there should have been more introductions. If they want to James Bond this thing (who cares who plays Lisbeth), they should have trusted the character and not add extra fibs to round her out (and fail).

It’s just not all that, and a bit too long as well.

The Girl in the Spider’s Web, Sony 2018