11.22.63

I have never been what you’d call a crying man.

Stephen King is one of those authors I’d like to read more from, but somehow never end up doing so. But with 11.22.63 came time travel, and if there’s something I’m fond of ..

Jake Epping is the time traveler who can move back to 1958 by stepping into ..something in the back of a diner. Whenever he goes back to 2011 the past overwrites and he can start over again, but he’s not traveling for that. He wants to prevent president Kennedy from being killed. Because that doesn’t happen for another five years, he has to fit in. Become a person of the sixties and lay low, because the past doesn’t want to be changed.

Jake (George, in the past) fits in, maybe a bit too well. He gets a job, he gets friends and falls in love. More and more he gets entangled in this version of the world, while at the same time he wants to keep his distance. He’s here for something very important after all and doesn’t want to spend another five years doing it again if he fails. Because of that there’s this underlying tension throughout a large part of the book that itches underneath your skin. I liked that, because you know there’s something building up and either way how it ends, a lot will change. It also makes you take the story with you even after you closed the book.

I wish that the book was like the story, so that every time I’d start again there’d be a slightly different story. I need to get another chance for a different ending. I finished this book four days ago but it’s still moving through my head. And I like that.

11.22.63, Stephen King Hodder & Stoughton 2011

How To Keep Your Volkswagen Alive

That afternoon we held a birthday party for my son, the 1971 Volkswagen Beetle.

Everyone should read this. Even if your favourite book is Fifty Shades Freed and you think that 1984 is “pretty hard stuff”, I demand you stick your nose in this book and experience it. How To Keep Your Volkswagen Alive is a book that demands all attention from every sense, confuses them and leaves you with a big smile and aching heart.

What it is about? About a man who loses a father and becomes one. One who can kick-start his son by feeding him stories and who has a brother who fell in love with a state. And the state with him. This probably sounds pretty bizarre and out there. And it is, with trees that go for human hearts and that hide in transportable farms. At the same time, it’s an incredibly recognizable story about growing up, grieving and making the wrong decisions.

Boucher manages to keep every absurd detail under control in such a way that you’ll accept a lot. I laughed several times, but only because there was something funny, not because I thought it was something try hard weird.

Find it and read it.

How To Keep Your Volkswagen Alive, Christopher Boucher, Melville House Publishing 2011

Elementary

De Amerikanen vonden het -mogelijk na het succes van Sherlock van de BBC- ook wel weer tijd voor Sherlock Holmes op televisie. Extra publiciteit kregen ze door de beslissing om van John Watson een vrouw te maken. En dan ook nog een Aziatische: Lucy Liu (misschien wel meest bekend van Charlie’s Angels).

CBS
CBS

Waar BBC Sherlock erg voor grauwigheid, stemmige kleuren en asociaal gekibbel gaat, kiest Elementary voor een veel luchtere toon (zeker in de eerste afleveringen). Sherlock Holmes is nog steeds wel sociaal gestoord en begrijpt niet waarom hij een nabestaande niet mag fileren over verdachte acties van de overledene, maar er zit toch veel meer menselijkheid in. Joan Watson (hier zijn ‘begeleider’ om nuchter te blijven) draagt daar zeker veel aan bij.

Het is duidelijk dat Elementary eerst nog even haar plek moet vinden; het duurt een paar afleveringen voor de show meer wordt dan Zaak van de Week. De chemie tussen de twee hoofdrolspelers zorgt daar vooral voor. Zelfs de meest onlogische oplossingen zakken weg in hun vriendelijk gekibbel.

Heel veel A.C. Doyle “puristen” weigerden de show een kans te geven omdat Sherlock Holmes volgens hen in Engeland hoort en John Watson nooit een vrouw kan zijn. Het lijkt er echter op dat CBS met deze draai juist een heel frisse versie aan Doyle’s verhalen heeft gegeven. Het is hun verlies.

Elementary, elke dinsdag om 20.30 bij SBS6

The Flight

Ransome Airways Flight 189 to New York was one of 753 scheduled to depart from London’s Heathrow that Sunday in early January.

Lees dit boek niet als je binnenkort gaat vliegen. Daarvoor worden er te veel details genoemd over hoe gevoelig een vliegtuig is, wat er allemaal mis kan gaan in luttele seconden en hoe vernietigend een ongeluk er mee is.

Jenny, een lijkschouwer, werkt mee aan het onderzoek aan het ongeluk van het passagiersvliegtuig. Naast het ongeluk is er ook het lijk van een man die het jacht voer waar het vliegtuig op landde. Daarnaast is er een meisje waarvan snel duidelijk wordt dat ze de val overleefde, om daarna alsnog te sterven. Jenny probeert een geheel van de puzzelstukken te maken, maar al snel blijkt dat ze haar neus in de verkeerde zaken steekt en worden haar stoelpoten door gezaagd.

The Flight is een slimme detective/thriller die aan het einde een iets te grote uitglijer maakt die ineens een hoop van je goedgelovigheid vraagt. Het is niet eens dat de elementen onmogelijk zijn, maar de complete puzzel zorgt simpelweg meer voor een Huh? dan een Eureka!. Dat betekent niet dat het niet de moeite waard is om door het gedetailleerde puzzelwerk te ploegen. Wel ver uit de buurt van een vliegveld.

The Flight, M.R. Hall, Mantle 2012

Self Help

He was relieved to be again among the Russian.

Self Help bouwt langzaam een ruwe wereld met interessante karakters. Soms een beetje te langzaam (het komt zo weinig voor dat flash backs enig nut hebben. Ook hier tellen ze niet allemaal mee). Tot BAM de laatste twintig pagina’s beginnen, de gehinte ontknoping maar een deel van de echte ontknoping is – zo is het gebeurd – oh, het einde van het boek is nabij – goedendag.

Ik denk dat het wel bekend is hoe frustrerend ik een boek met een ongebalanceerd tempo vind. Gelukkig heeft Self Help andere elementen die wel werken. Het verhaal van een tweeling die na de dood van hun moeder ontdekken dat ze een half-broer hebben, is bedriegelijk simpel. De beschrijvingen van Sint Petersburg, Londen en Parijs maken deze plaatsen bijna karakters. De menselijke karakters zijn 3D, hebben een geschiedenis en maken (slechte) beslissingen.

Terugkijkend vind ik dat dit boek meer gaat over plaatsen en karakters dan over haar verhaallijn. Neem de tijd om die in je op te nemen en je hebt zo’n 500 pagina’s aan goed leesmateriaal.

Self Help, Edward Docx, Picador 2007

Headhunters

A collision between two vehicles is basic physics.

The first thing I noticed was that the protagonist of this story isn’t really the good guy. And the police only gets involved near the end of the book. This makes Headhunters more of a cat and mouse game, in which it’s unclear who’s cat and who’s mouse. It also made me swap sympathies several times (although sympathies is maybe put down too strongly. Sometimes I simply disliked one of the characters less than the other).

Roger Brown is a headhunter and part time art thief. He thinks he hit the jack pot in both categories when he meets Clas Grave. But the man turns out to be a booby trapped gift and suddenly Roger needs to fight for his life. Some methods he uses for that are quite creative and out there, but he showed he’s a smart shark before, so all right, I won’t wonder how much a human body and mind can take.

There are several twists in a not so large story (265 pages) that keeps the tempo up. They are smartly done but near the end they follow each other very fast and it just turns into a blur. Everyone outsmarted each other, hurray.

My mother told me I started with the wrong Jo Nesbo. Sir, we will meet again.

Headhunters, Jo Nesbo, Harvill Secker 2011

Goodnight Nobody

“Hello?” I tapped on Kitty Cavanaugh’s red front door, then lifted the brass knocker and gave it a few thumps for good measure.

I took this book from the library because I wanted some not completely idiotic chicklit. Weiner (In her Shoes, Good in bed) seemed like the woman for the job.
Goodnight Nobody certainly has chicklit elements (the endless mentioning of clothes and looks, the unhappy, used-to-be-amazing main character), but I assume most chicklit doesn’t come with suburban murder. After my initial surprise (where is my Oh-No-With-Who-Will-She-End-Up storyline?) it was a nice change.

Main character Katie used to live a poor but happy life in NYC, but is now nothing more than a Slummy Mummy in a Super Mom community in Connecticut. Being an ex-journalist, she rises to the chance of losing the feeling of being without purpose when one of the mothers is killed. Research and adventure and first loves popping up again fly past.

I’m not a mother, so maybe the never ceasing thoughts of self-doubt about parenting are common, but those are what bothered me most about the book. But besides that ..read this if you find it somewhere and/or don’t have anything else. It’s not bad, just very, plainly ‘okay’.

Goodnight Nobody, Jennifer Weiner, Simon&Schuster 2005

Gone Girl

When I think of my wife, I always think of her head.

This is the first book I ever read because a book club (on goodreads.com, my account name is MNLO) suggested it. It was also my first time reading an eBook. Does that excitement take anything away from the novel? No.

I read a lot of books. The bad thing about that is that it’s kinda hard to surprise me with genuine plot twists or original lines. This will sound very snobbish, but I like to be surprised not more than one page before the twist, not thirty pages in advance with “subtle” “hints”. Gone Girl definitely delivered on this, receiving several surprised ‘Oh wow!’s from me.

In Gone Girl the reader follows a men and a woman, from meeting and dating to married life and what follows after that. The disappearance of the woman.
After that – instead of turning into a run of the mill – missing person story, Gillian Floyd keeps throwing the reader curve balls, adding (little) twists. A lot of them are very spoilerish, so you will have to find out for yourself.
Another thing I liked about this, is that neither of the main characters are like-able and yet they are not irritating (to me, any way) to read. There is a difference between not caring about your characters because you think they’re horrible or care because you might wish horrible endings for them.
And even the ending surprised me, even though I’m usually not a fan about these kind of endings.

So all I can say is: Yes, I enjoyed this very much (not sure about the eBook though) and recommend this book. Good work, book club.

Gone Girl, Gillian Floyd, Crown 2012

The Bad Fire

On a hot Monday night in early Summer Jackie Mallon went on a leisurely pub crawl.

The Bad Fire is een what the hell happened in plaats van een rechtdoorzee whodunnit. Natuurlijk komt aan het einde wel uit wat er waarom is gebeurd en wie er achter zat, maar auteur Campbell Armstrong doet eerst zijn best om een wereld en haar karakters op te zetten.

Het verhaal is simpel: verloren zoon komt terug naar zijn moederland (vanuit Amerika naar Schotland) voor de begrafenis van zijn vader. Die blijkt echter vermoord. Niet lang daarna beginnen andere doden te vallen en is er onwillende politie die weigert connecties te zien. Gelukkig is de zoon een agent en kan hij het hele stinkende zaakje zelf oplossen.

Ik haalde TBF uit de bibliotheek omdat ik dacht dat het van een andere auteur was. En Campbell Armstrong had vrij veel gemeen met Kelly Armstrong (naast de kaften) in schrijfstijl, wereldschepping en oog voor (goor) detail. In gestaag tempo wordt de knoop van de moord ontrafeld, ondertussen heel Glasgow in map brengend (een detective met reisgids-elementen, dat was ik nog niet eerder tegen gekomen).

Het is een verhaal dat je bent vergeten zodra je het boek uit hebt, maar dat is natuurlijk niet erg. Als diepgravende detectives met karakter iets voor jou zijn: rap naar de bibliotheek.

The Bad Fire, Campbell Armstrong, HarperCollins 2001

Sanctus: Revelation or devastation?

A flash of light filled his skull as it struck the rock floor.

Simon Toyne’s Sanctus was categorized by the library as detective/thriller. It could also be categorized in the Indiana Jones/National Treasure category, to get the first pop culture reference out of the way. In this book we have secret sects, evil monks, Siamese twins, something referring to immortality and yes – we cross half the world in less than 500 pages.

Toyne manages to introduce a lot of characters, maybe even too many. By the end of the book I still only cared about three of them and his plain description of every character (red/dark/black wind jacket, long hair) doesn’t make it easier to recognize in whose chapter we are this time. Besides that there are some scenes that wouldn’t go through National Treasure’s kid-friendly ratings, using detailed wound descriptions and a fleshed-out visit to the morgue.

Am I looking for problems here? Just a bit. Because besides these two points, Sanctus is entertaining, throws some lovely conspiracies around, gives you small surprises and not to be forgotten: is very accessible to read. So grab it from your library (or Amazon, if detective/adventure/travel is completely your reading kink) and enjoy. And try hard to remember how it exactly went a week after you finished it, because this is a story that won’t stay with you for long.

Sanctus: Revelation or devastation?, Simon Toyne,  Harper 2011