The Lonely Hearts Hotel

On that day in 1914, a young girl banged on the door of the Hôpital de la Miséricorde in Montreal.

Boy, does this author love her metaphors like a dog likes a bone. Don’t use them as a drinking game, you will end up in the hospital. Even though it’s becoming quite noticeable after a while, I have to admit that they add to the fairy-tale like feeling this story already has. The development and rise of orphans in Great Depression North America, involving clowns and mobsters, maybe they deserve a metaphor every other sentence.

Main characters are Pierrot and Rose and share the chapters whenever they are together or apart. They’ve got very different views on life and what they want from it; making the fairy-tale like feeling disappear before it can give a (happy) end.

Besides that, there’s the surroundings this plays out in. Montreal with its alive snow, New York with the buildings full of possibilities and risks. It’s all written very visually, which neatly distracts from the small plot holes or just hiccups it provides. This story is pretty and enticing; everything else is subordinate to it.

The Lonely Hearts Hotel, Heather O’Neill, Riverhead Books 2018

La casa de las flores

13 x 30 min.

Nog niet genoeg drama in je leven? Zeker niet als het in de vorm van een telenovela is? Ik werk me langzaam door het Spaanstalige aanbod van Netflix, en na Las Chicas del Cable kwam ik terecht bij La Casa de las flores oftewel Het huis van bloemen/The House of Flowers. U raadt het misschien al: deze keer speelt het drama zich af in een bloemenwinkel.

la_casa_de_las_flores_posterDeze keer volg je een familie die op het eerste oog traditioneel, hecht en gelukkig is. Dat eerste oog houdt het niet lang vol, maar het imago van zowel de familie als de winkel is heel belangrijk, dus er wordt in allerlei bochten gedraaid en gevouwen om alles binnenhuis te houden. Dat lukt sommige familieleden íets beter dan anderen.

Dit is gemaakt voor (leed)vermaak; geen van de karakters hebben veel ruimte om zich te bewijzen als iets anders dan een karikatuur, en de ontwikkelingen volgen zich zo snel op dat je bijna een rooster bij moet houden om te zien waar wie nu weer in vastgeraakt is. Maar niets mis met vermaak, en dit is zo af en toe van het niveau kakelen. De boeketten steken er af en toe bleekjes bij af.

La casa de las flores, Netflix 2018

 

Hannah Gadsby: Nanette

69 min.

Wow. Ik loop weer eens achter met iets kijken dat een poos geleden helemaal gehypet is/was, maar genoeg mensen zeiden ook dat je er echt wel de tijd voor moest nemen. Dat het emotioneel nogal pittig was, en dat is niet iets dat ik even voor de lol/uit verveling er doorheen jas.

Gadsby NetflixIk weet niet of ik het zou aanraden als ’emotioneel pittig’, Hannah Gadsby is gewoon heel erg eerlijk en geeft daar geen excuses voor. Ze vertelt over hoe ze dat gewend is, iets persoonlijks en ongemakkelijk vertellen om vervolgens er snel een grap van te maken want stel je voor dat iemand anders door haar niet comfortabel is. Ze vertelt ook hoe slopend het is om dat steeds weer te doen.

Ze vertelt over haar homoseksualiteit, haar jeugd, Vincent van Gogh en mentale ziektes. Ze doet het gortdroog en met emoties, en altijd onderbouwd. Er zijn zoveel opmerkingen en momenten waarbij je ofwel een ‘oh ja’- of een ‘oh shit’-gevoel ervaart. En dat hebben we allemaal wel eens nodig.

Dus ja, het is de hype waard, wanneer je ‘t ook kijkt. Maar serieus Netflix, waarom in vredesnaam Ellen hierna suggereren? Kon je echt geen andere link vinden dan “ach, het zijn allebei lesbiennes”?

Hannah Gadsby: Nanette, Netflix 2018

 

Ali’s Wedding

110 min.

Did I watch this before, or is the story just too familiar? Which would be sad, because why are multiple people in the twenty-first century still telling their children which career and which life partner to pick?

Alis Wedding imdbThis story is based on real life events, with the author playing the male lead – and I guess originator of the confusion created by lying. First he lies about getting into medicine (he doesn’t), then ends up engaged to someone he doesn’t want to be engaged to, and then there’s the temporary marriage to someone else. Oh, and being banned from the USA for a play, but that might have been the result of the man’s honesty.

All this might make it sound like a comedy of errors, but underneath always runs the line of being stuck between cultures. Ali’s Iraqi in Australia, and no matter how much his father knows about many things; he doesn’t understand that his son doesn’t want to become a doctor and doesn’t want an arranged marriage. He’s not the only one suffering, and the film gives a bit of room to others to show so.

This time, there’s a happy ending (in a way), but this film might serve as a reminder that there’s plenty people stuck, and that some things can’t be solved by musicals in mosques (honestly, does that happen? The more you know).

Ali’s Wedding, Netflix 2017

 

 

The Favourite

121 min.

Ik zou er niet heen gaan als onderdeel van een geschiedenisles, maar een les in satire, slapstick en valsewijverij (niet alleen van de vrouwen) is wel uit deze film te halen.

Fox Searchlight PicturesEr worden namelijk wat historische elementen gebruikt (de Engelse koningin Anne, vooral), maar we weten vrij zeker dat alle relaties en hysterie … niet zo in realiteit zijn gestoeld. Moet ook wel, met die producer. Die staat bekend om het zenuwmakend-absurde; gelukkig hebben anderen hem nu aan de riem gehouden. Absurd is het allemaal nog steeds, je moet er alleen vaker om lachen dan het ‘oh god, de wereld is miserabel’-gevoel een plek geven.

Kortgezegd zijn er twee vrouwen die allebei de favoriet van de koningin willen zijn, en de koningin kan hun acties en gekonkel wel waarderen want die heeft ook meerdere klappen van de molen gekregen. Of is dat ook allemaal maar toneel? Maakt niks uit, ze zijn allemaal zo vermakelijk om te volgen. Combineer dat met een overdadigheid aan decor, pruiken en kleding (de twee laatste vooral voor de mannen) en het is alsof je een barokke kapsalon naar binnen aan het werken bent: het is allemaal te veel en vet aangezet, maar verdomde smakelijk.

The Favourite, Fox Searchlight Pictures 2018

Patricia

Ik trok de deur van het huis dicht.

Meestal heb ik het gevoel dat verhalen te lang zijn, maar deze had net wel iets langer kunnen zijn. Niet zo zeer omdat het zo aangrijpend of betoverend was, maar vooral door het gevoel dat de auteur er een beetje klaar mee was en het hier maar bij liet.

Patricia gaat over Astrid, die op een dag van huis weg loopt en vervolgens niet meer terug durft. Deel twee gaat over net iemand anders, maar meer vertellen is hier vooral verklappen. Astrid ontsnapt naar de armere kant van de stad, en de ontwikkeling van haar leven en haar omgeving speelt zich dan vooral ook in haar gedachten af. Vragen worden weinig beantwoord, er is alleen Astrid’s ongemak over haar beslissingen (zowel van voor als na haar weglopen).

Met Vlaamse invloeden, wordt het verhaal net iets zachter en tegelijkertijd exotischer dan een Nederlands acteur had kunnen bieden. Je kunt bedenken dat de arme, met migrant-gevulde kant, wel als heel feeëriek wordt afgebeeld, maar als je verder leest, kun je ook wel begrijpen dat dit Astrid is, en misschien niet eens helemaal Astrid(‘s gedachten).

Het is allemaal moeilijk uit te leggen, maar ik zou de novelle toch aanraden voor dat licht koortselijke, onzekere dat Peter Terrin volhoudt tot bijna-het-einde.

Patricia, Peter Terrin, De Bezige Bij 2018

Widows

130 min.

Soms is enige voorkennis heel handig, puur om de verwachtingen (zonder spoilers!) bij te stellen. Ik verwachtte namelijk iets Ocean’s 8-achtig, een heist film zoals die waar de jaren negentig mee vol zat. Het bleek meer een (politiek) drama over ras, ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en corruptie.

widows posterGelukkig is er de vrouwelijke cast – met vooral Viola Davis en Elizabeth Debicki – om dat overeind te houden. De eerste is altijd fijn en makkelijk om naar te kijken, de ander houdt een rol overeind die best makkelijk met niet meer dan ‘jankerig’ omschreven kan worden.

De mannen van de vrouwelijke cast zijn criminelen die een inbraak niet overleven. Degene waarvan ze gestolen hebben, willen de buit terug, en dat mogen de vrouwen oplossen.  En in plaats van alleen maar een montage van hoe ze zich daarop voorbereiden, dus ook uitstapjes naar ras, emancipatie en corruptie. Dat je het weet.

Het tempo dat je hierdoor mogelijk mist, wordt vergoed met de cinematografie; elke shot is een gestileerd plaatje (dat in het geval van interieurs en make up in verschillende catalogussen terecht kan).

Dus als je stiekem een acteursfilm wilt zien die er stoer uit ziet, zit met Widows helemaal goed.

Widows, Twentieth Century Fox 2018

 

Lady Bird

95 min.

Ik heb een wantrouwende inborst: als iets het allerbeste ooit is en zó herkenbaar, mag men mijn portie aan fikkie geven. Is er de mogelijkheid om de portie gratis tot mij te nemen …vooruit, ik ben Hollandser dan wantrouwende.

Ladybird posterEn zo keek ik Lady Bird, een film die zó herkenbaar zou zijn voor elke tiener (die in de jaren negentig was opgegroeid) en met verschillende prijzen werd beloond. Was het herkenbaar? Soms, de rest werd beïnvloed door de omgeving (Californië).

Wat de film vooral een klein beetje boven het maaiveld uit laat steken, is Saoirse Ronan. Goed in alles wat ze doet, en krijgt het nu dus ook weer voor elkaar om de kijker het haar te gunnen, d’r een tik te willen geven, maar vooral te zien hoe vast ze zit in pubertijd, zichzelf en haar omgeving.

Zo kabbelt het allemaal door, gelukkig ook eens zonder toevoegingen die sommige films noodzakelijk vinden om drama te creëren. Ronan mag spelen wat ze kan, en ook zonder herkenning is het een fijn filmpje.

Lady Bird, Entertainment 360 2017

 

Hunt for the Wilderpeople

101 min.

De film is indrukwekkend Nieuw-Zeelands, en niet alleen door de omgeving en de humor. Misschien is het omdat ik het herken, misschien is het omdat ik ander werk van de regisseur heb gezien (Thor: Ragnarok, What We Do in the Shadows). Hoe dan ook, het is ‘indie’ maar dan nog net een beetje anders. Droger, waarschijnlijk.

hunt for the wilderpeople posterTerwijl het onderwerp van de film het makkelijk een slopende tranentrekker had kunnen maken. Een pleegkind krijgt een laatste kans; op een klein boerderijtje in de middle of nowhere. Hij is een ongemakkelijke puber, maar zijn pleegmoeder breekt er snel doorheen. Zijn pleegvader niet.

Laat dat nu degene zijn waarmee hij vandoor gaat om te voorkomen dat hij de jeugdgevangenis in moet.

Een groot deel van de film speelt zich af in de wildernis, met maar twee acteurs, maar door tempo en dialoog wordt het geen moment rustig. Beiden komen uit hun schulp omdat het wel moet, hoe pijnlijk het ook is.

En zo klopt van begin tot einde een hart in deze film. Met af en toe zulke gortdroge momenten dat dat hart even de hik krijgt.

Hunt for the Wilderpeople, Piki Films 2016

Las Chicas del Cable

16 x 50 min.

Ik vind helemaal niets aan soaps. Het acteerwerk is te dik aangezet, er gebeurt veel te veel in één mensenleven, de muziek is ten aller tijden dramatisch (om nog maar eens te onderstrepen hoe erg het allemaal is), kom op met me.
Ik heb het Spaanstalige Las Chicas del Cable (telefoonmeisjes), zeker het tweede seizoen, Las_Chicas_Del_Cable_netflixals een gigantische python in één keer geïnhaleerd.

Groot voordeel van het taalverschil – mijn Spaans is lager dan middelbare-schoolniveau – is dat je niet full time kunt focussen op het acteerwerk; je bent tenslotte aan het meelezen. En als je niet meeleest, zijn er genoeg mooie mensen om naar te kijken, wat ook weer afleidt.

De serie draait om een groepje vrouwen in jaren twintig Madrid, en hun worstelingen met meer zelfstandigheid, ouderwetse ideeën, relaties, werk (vinden) en in het geval van het hoofdpersoon – een complete identiteit overeind houden. Zoals iedereen dat wel eens gebeurt. Geen idee hoe historisch correct het allemaal is, maar wel mooi, allemaal.

En vermakelijk, dus ook.

Las Chicas del Cable, Netflix 2017