Lupin

10 x 50 min.

I’ve talked before about how I like (some parts of) French cinema, but I’ve got little experience with French television. But I’ve yet to find something Omar Sy does that I don’t care about so yes, sure – I’ll watch a show based on a French gentleman thief.

The series aren’t about Arsène Lupin (the gentleman thief), they’re about Assane Diop who uses his stories as inspiration and motivation to set a wrong from the past right. But as we’re in the twenty-first century now, things go a little bit differently.

And Lupin didn’t have an ex and a child – as far as I know, or the series tell us.

It’s a fun, smooth, charming caper that sometimes even gets some comments on society in: because why is the black man in a suit more suspect than the black man in a cleaner’s overall?

It also made me want to visit all kind of spots all over France; not something that’s usually on my mind. A third part is already in the making and even though Diop can’t take on the entirety of French corruption, I’ll watch him try for at least two more parts.

Lady in Waiting

One morning at the beginning of 2019, when I was in my London flat, the telephone rang.

Lady in Waiting: My Extraordinary Life in the Shadow of The Crown, Anne Glennconner, Hachette Books 2020

If you feel like you need more after watching all of The Crown in one go, are a fan of ‘truth is stranger than fiction’ or just want to see how the aristocratic one percent lives – this is your book.

Because Lady in Waiting Anne Glennconner (she’s Princess Margaret’s friend and Lady in Waiting) doesn’t only come from that category – pretty much everyone she knows does. And those that don’t, are celebrities through music, art and film – the only thing missing is the aristocratic element. Those are also the only people that aren’t related to her or her husband in some way — because in England royalty and the level below that — everyone is.

Anne (I honestly don’t know if she should get a title) lives through a large part of the twentieth century and goes through almost the same amount of houses as she goes through years – on many continents. With her anxious, aggressive, loud husband she has five children who provide their own problems, while she has to be head of the household of several households and take care of Princess Margaret in every possible way as soon as she’s around. In a fictional story an editor would have told the author to start culling this huge amount of detail, story lines and disasters 100 pages in. But this is someone’s life.

Mostly it just shows that heritage, money and a network won’t prevent you from suffering trauma, while simultaneously making you see how much of a circus it all is. Honestly, if this is her truth; give me fiction.

Kärleck och anarki

8 x 30 min

Unlike the protagonist of my previous review, Sofie and Max have clear reasons to be maladjusted, rude weirdos. Most of the time. They also get much less flack from me for this because they’re funny and pretty attractive. Just being honest here.

Sofie is a married mother who’s brought in as a consultant at a publisher. Max is the IT-guy. They give each other weird assignments. The assignments escalate. So do feelings. So do their lives.
And it all plays out in Stockholm, so the escalations are all with subtitles.

This is romance, slice-of-life, coming-of-age without any Life Lesson beating you over the head of soundtrack telling you what to think. It’s quick (eight episodes), funny, sad and fresh.

Anarchy might be a big word, but it’s something different; in a good way.

Recently on Kanopy

A summary.

Free Fall (Freier fall) “The German Brokeback Mountain“. Sweet, sometimes sexy, but sadly also straight from the Gay Drama Clichés Play Book – including biphobia.

Kedi a Turkish documentary about the special connection the city Istanbul (and its inhabitants) has with (street) cats. Prepare yourself for burly men softened up by kittens, beautiful shots and a whole other view on Turkey.

What will people say (Hva vil folk si) shows a Norwegian teen getting the short stick in the culture clash between I- and we-cultures. It’s sad and frustrating and completely carried by the main actor.

Giri/Haji

8 x 60 min.

So many detectives, so many ways to be disappointed by them because they’re all the same. Moody unlikely hero, bitter and/or cheerful sidekick and a case that Might Be Connected to their past. You know them.

giri hajiWell, everyone is pretty moody in Giri/Haji, that’s something that’s hard to ignore. And except for the lack of che- wait, let me start again.

Giri/Haji is a Japanese/English production which mixes yakuza with London gangs, international police teams, family connections and men unable to share their emotions. Some of them are cops, some of them are criminals. There’s victims of bad personal decisions all across the board.

And all of it just so_damn_cool. Of course, it’s impressive story lines and colourful characters, but just the COOLNESS of it all. No murky colours or badly lit scenes, not the same buildings in London always shown, but above and beyond, gutter and higher.

A show that leaves you behind satisfied, even though you may not agree with the proceedings.

Giri/Haji, Netflix 2019

 

Een bedroefde God

Toen hij door de Veverístraat liep, moest hij denken aan tante Hrbácková.

Extra tekens niet toegevoegd, excuses aan de Tsjechische taal. Na Het achtste leven (voor Brilka) had ik een honger voor meer Oost-Europese verhalen; natuurlijk is dat een grote paraplu maar het is een nieuwe invalshoek die ik graag invul.

Niks tegen Kratochvil, maar dit was niet de volgende Het achtste leven. Ten eerste was het verhaal stukken korter en waren er minder personages: soort van twee, maar eigenlijk maar eentje. Het draait om familie, maar de familie is vooral een tegenstander; geen onderdeel van het verhaal.

Buitenom het plot van (licht-)criminele familie die de hoofdpersoon vooral wilt ontwijken, is er ruimte voor de stad waar het verhaal zich grotendeels in afspeelt: Brno. Parijs – voor een uitstapje – wordt ook op zo’n manier weggezet dat ze bijna meer de aandacht vragen dan het plot.

De schrijfstijl is stug en de hoofdpersoon lijkt ook niet enthousiast om zijn leven en gedachtes te delen. Hierdoor kreeg ik het gevoel dat het een koud boekje is, een kort verhaal uit een bundel die alle Tsjechische verhalen bevat, maar ik die net kwijt ben geraakt.

De begeleidende tekst vertelt dat de auteur graag op verschillende niveaus verwart. Dat is hem in ieder geval gelukt.

Een bedroefde God, Jirí Kratochvil, Uitgeverij Kleine Uil 2019

Toni Erdmann

162 min.

162 minuten van mijn leven die ik nooit meer terug zal krijgen. Was het zo erg? Ach, niet helemaal, maar wel genoeg om er spijt van te hebben.

toni erdmann posterDe tijd moet vast gebruikt worden om vast te leggen dat de relatie tussen vader en dochter niet normaal zijn. Vader is een vreemde vogel met grappen die lang niet altijd grappig zijn, dochter is een zakenvrouw. Waarom ze echter een licht-sociaal-onhandige vrouw is – buiten zo’n vader om – wordt niet uitgelegd. Zij mag sowieso de motivatie en inspiratie zijn van vader, maar krijgt zelf niet veel verder de ruimte dan ‘denkt alleen aan werk’.

Oké, misschien is dat omdat het zijn film is, misschien zoek ik balans waar die niet is. Maar ook Winfried (de film legt het wel uit) laat weinig zien waardoor de kijker sympathie voor hem kan voelen, of op z’n minst begrijpen waarom hij op deze manier door het leven gaat. Nu is hij weinig meer dan de clown die hij uithangt, en clowns worden snel vervelend.

Ik hoop dat die arme Ines de controle over haar leven weer terug heeft gekregen.

Toni Erdmann, Missing Link Films 2016

 

C’est quoi cette famille?

99 min.

Leuke films maken die Fransen toch (soms). Is het de taal die de film gelijk een opgewekter, vrolijker gevoel geeft, of is het de Franse levensinstelling die hun (komische) films zo toegankelijk maakt?

cest quoi cette famille posterEen film over halfzusjes en -broertjes die besluiten maar zelfstandig te gaan wonen omdat hun ouders er zo’n zooitje van maken en ze genoeg hebben van huis te wisselen elke drie dagen – het zou makkelijk sneu kunnen worden. Of in het geval van de Amerikanen: vol met superirritante, te bijdehante en wijze kinderen.

Niet elk familielid krijgt een gelijke hoeveelheid aandacht, daar zijn het er gewoon te veel voor, maar de balans tussen ouders en kinderen en kinderen onderling is nergens irritant. Aanstichter Bastien is ook de verteller van het verhaal en mag dan ook wat meer plotlijntjes van andere broers en zussen. De ouders komen helemaal licht uit de verf, maar zij zijn dan ook niet degene die met dit lumineuze idee zijn op komen dagen.

Het is een film met een Pippi Langkous-gevoel. Dat de kinderen Frans zijn, maakt dat zelfstandige alleen maar geloofwaardiger.

C’est quoi cette famille?, Netflix 2016

Swing Time

It was the first day of my humiliation.

I’ve read some Zadie Smith before and I think I can repeat a previously used sentiment: Zadie Smith doesn’t write plots, she creates characters. Although this time, in Swing Time there definitely might be some plot-like features to be found.

There’s the growing up of a mixed girl in eighties England on the (edge of the) estate, her sort-of friendship with an equal in skin colour but very different in background and surroundings and their shared passion of dancing.

There’s the woman who’s an assistant of a world-famous pop-star who gets entangled in the lives of West-African villagers (maybe Gambian) in an attempt of charity work.

And then there’s the woman who can’t seem to do right by the dreams and ambitions of her mother, who in turn decides to pursue them herself.

It’s all the same woman, so you might get what I mean. It’s a slice of life but life is firmly on the background, even when the protagonist (unnamed) interacts with it and the people part of it. It’s all very much in her head, even when, or maybe especially when you would appreciate a bird’s eye view.

But the title is ever so fitting, the story providing a certain kind of rhythm that makes the book easy to pick up and stick to.

Swing Time, Zadie Smith, Hamish Hamilton 2016

Le chant du loup

115 min.

Het was een poos geleden sinds ik laatst een Franse film zag, met Franse televisie niet veel korter daarna. Deze film wordt onder het Engelse The Wolf’s Call in de Nederlandse bioscopen gezet, dus de verwarring was kortstondig tijdens de introductie van de film.

poster le chant du loupDie introductie is ook zo’n beetje het enige moment dat de kijker in deze twee uur rust krijgt, en niet het gevoel dat er ademnood dreigt. De film speelt zich bijna compleet af op een onderzeeër, en ik raad de zeer claustrofobische lezer de film dan ook af.

Tijdens deze thriller wordt een team gevolgd tijdens maritieme acties, met nadruk op de jongeman die met absoluut gehoor de sonar en dreigingen in de gaten moet houden. Hij krijgt een klein beetje invulling naast zijn functie in de onderzeeër, de andere personages moeten het alleen met een naam en functie doen.

Voor een film van twee uur is het knap hoe het tempo wordt vastgehouden: zelfs als er een licht-absurde twist komt opdagen, is er weinig tijd om er te lang bij stil te staan. Door dit jakkerige is het bijna een opluchting wanneer je de aftiteling bereikt: dit heb je toch overleefd.

Mocht je zin hebben in een ‘ouderwetse’ thriller die niet vol CGI, ontploffingen en een luide soundtrack zit, kan je heel goed terecht bij Le chant du loup. Nog eventjes in de bioscoop te vinden.

Le chant du loup, Canal+ 2019