De laatste dagen van Emma Blank

89 min.

Er is helemaal niks met de hapsnap-films die je vermaken zolang ze duren en je vervolgens bent vergeten voor de aftiteling voorbij is. There’s a time and a place, enzo. Maar soms is een film die je een paar uur later nog laat fronzen of giechelen ook wel heel fijn.

laatste dagen vanHet mooie van deze film is dat elke paar minuten iets onthuld wordt waardoor je (zenuwachtig) moet lachen, maar het stopt zodra je het gaat verwachten. Wat is er hier dan wel aan de hand, en waarom weigert de film het makkelijk uit te leggen?

Emma Blank is een naar mens dat stervende is, en in haar huis door haar personeel wordt bediend (soort van). Het zijn de regelmatige onthullingen waardoor de film geen family epic blijkt maar meer een ..absurde samenscholing van clichés die in zo’n verhaal voorkomen? Misschien?

De karakters maken het er ook niet makkelijker op, afwisselend in irritant en meelijwekkend. Ook dat draagt bij aan het gevoel van vervreemding, hoor je bij een verhaal niet op z’n minst één iemand willen steunen?

En zo zit ik alweer te glimlachen door deze verzameling vreemde, nare vogels.

De laatste dagen van Emma Blank, Graniet Film 2009

Airplane Mode

95 min.

Heel even in het nieuws omdat meer mensen dan verwacht het keken. Brazilianen – daar komt de film vandaan – begrepen het niet zo, zo goed was het niet. Alsof dat mensen ooit heeft tegengehouden.

airplane mode filmNuffig hoofdpersoon is Ana, influencer en vrouwelijke tiener met een social mediaverslaving. Dingen Gaan Fout waardoor ze moet afkicken bij haar knorrige opa. Daar Leert ze Dingen en komt ze een leuke jongen tegen. Zoals dat gaat.

Voor kleurigheid en flauwigheid is dit heel redelijk weg te kijken, maar het acteerwerk is voor een doelgroep jonger dan mij. De film is voor hen misschien weer iets te lang, en door Portugees als voertaal zal er waarschijnlijk gelezen moeten worden.

De Brazilianen hadden dus gelijk. Het ‘fish out of water’-plot kun je op vele andere plekken in betere versies vinden. De wijze lessen voor onzekere, met het-uiterlijk-geobsedeerde tieners ook.

Airplane Mode, Netflix 2020

Isoken

98 min.

Terwijl westerse filmmaatschappijen romcoms en romantische films maar blijven afschuiven op kleine feestdagen (Moedersdag, Valentijnsdag) met een klein budget en D-niveau acteurs, is er een plek waar de liefhebber van zachte, oppervlakkige, (absurd-)grappige romances nog terecht kan: Nigeria.

Isoken posterWant Isoken en The Wedding Party zijn niet de enige films in dit genre: misschien is het zelfs een subgenre: men moet trouwen maar oh jee [x] gebeurt! [x] kan hier vervangen worden door ruziënde families, bittere exen, rampzalige wedding planners of een combinatie van drie.

In het geval van Isoken is het De Liefde. Moet je gaan voor De Liefde of voor zekerheid? En in hoeverre moet je daarbij ook aan je familie denken (die is zéér belangrijk)?

Of het zelfspot van Nigeriaanse filmmakers is, of dit gewoon Nigeriaanse humor is, weet ik niet, maar al de slapstick-achtige situaties en karikaturale personages zorgen voor een lekker melig zooitje tussen de zoete momenten door.

Dus, kijk niet voor de veertiende keer Love Actually of Bridget Jones’ Diary maar zoek het eens zuidelijker.

Isoken, Tribe85 Productions 2017

Wolf

122 min.

Tering, wat een film. Natuurlijk wisten we al dat Nederlandse films best goed kunnen zijn, en dat wanneer de makers ook onderdeel zijn van het verhaal dat ze vertellen – dat het dan best nog wel eens precair, ongemakkelijk en bloedje spannend kunnen worden.

film poster WolfWant natuurlijk, je zou je af kunnen vragen waarom het verhaal van Noord-Afrikaanse immigranten weer afspeelt in achterbuurten, op de rand van legaal en illegaal en tussen niet-Nederlands en niet-origine-van-de-ouders-genoeg. Maar ja, als we elke vijf jaar een film krijgen over de menselijke kant van (Italiaanse) maffia, waarom dan niet die van Nederlanders met een Noord-Afrikaanse achtergrond? Maffia is maffia toch, onder welke huidskleur dat gouden hart toch zit?

Echter, Wolf is niet een film over maffia en criminaliteit. Het is Majid’s verhaal en acteur Marwan Kenzari draagt dat verhaal heel goed. Misschien is hij een kickboks-talent, maar hij kan altijd wel wat meer geld gebruiken en er zijn altijd wel wat klusjes en dan is er familie om voor te zorgen maar wel op zo’n manier dat het wordt geaccepteerd want anders — er is een hoeveelheid bochten en op een gegeven moment stopt Majid met wringen.

Dat je ondanks dat alles niet denkt “Godverdomme, zak”, maar vooral “Doe nou niet, zak” is helemaal aan Kenzari’s acteerwerk.

Wolf, Habbekrats 2013

 

Een bedroefde God

Toen hij door de Veverístraat liep, moest hij denken aan tante Hrbácková.

Extra tekens niet toegevoegd, excuses aan de Tsjechische taal. Na Het achtste leven (voor Brilka) had ik een honger voor meer Oost-Europese verhalen; natuurlijk is dat een grote paraplu maar het is een nieuwe invalshoek die ik graag invul.

Niks tegen Kratochvil, maar dit was niet de volgende Het achtste leven. Ten eerste was het verhaal stukken korter en waren er minder personages: soort van twee, maar eigenlijk maar eentje. Het draait om familie, maar de familie is vooral een tegenstander; geen onderdeel van het verhaal.

Buitenom het plot van (licht-)criminele familie die de hoofdpersoon vooral wilt ontwijken, is er ruimte voor de stad waar het verhaal zich grotendeels in afspeelt: Brno. Parijs – voor een uitstapje – wordt ook op zo’n manier weggezet dat ze bijna meer de aandacht vragen dan het plot.

De schrijfstijl is stug en de hoofdpersoon lijkt ook niet enthousiast om zijn leven en gedachtes te delen. Hierdoor kreeg ik het gevoel dat het een koud boekje is, een kort verhaal uit een bundel die alle Tsjechische verhalen bevat, maar ik die net kwijt ben geraakt.

De begeleidende tekst vertelt dat de auteur graag op verschillende niveaus verwart. Dat is hem in ieder geval gelukt.

Een bedroefde God, Jirí Kratochvil, Uitgeverij Kleine Uil 2019

Mermaid

Je bent er nog niet klaar voor, mijn kind.

Ik ben een sucker voor mythologie en zeker hervertellingen er van. Deze keer duldde ik er zelfs een vertaling voor. En het stelde niet eens teleur.

Mermaid (waarom is de titel half in het Nederlands en half in het Engels?) is een variatie op het verhaal van de kleine zeemeermin, en dan dichter bij het origineel (veel pijn, veel verdriet) dan dat van Disney, en dan ook nog met een boel inzichten.

Omdat dit een realistische (ja, ondanks de meerminnen) variatie is, zijn die inzichten niet al te luchtig en fijn. Hoofdpersoon Gaia mag dan pas vijftien zijn, de schellen vallen haar wel heel snel van de ogen, en dan was ze om te beginnen al niet zo naïef.

Hierdoor is Mermaid een sprookje zoals ze vroeger werden gemaakt – om van te leren. In dit geval met zeer pijnlijke voeten en een bittere conclusie, maar desalniettemin een Wijze Les die zeker voor deze doelgroep zeer nuttig kan zijn. En dan was de er omheen-gebouwde wereld nog aantrekkelijk ook.

Mermaid – Dromen van het onmogelijke, Louise O’Neill, Young & Awesome 2018

Shaft

112 min.

This was honestly more fun than I had expected. When you want dumb action-y entertainment, it usually comes with a lot of misogyny, a couple of -isms, and much too long fight scenes.

shaft film 2019It’s not like Shaft (I think this is the second one?) goes completely without these issues: there’s two women with speaking roles and they’re firmly set in the roles of mother and/or love interest. There’s not that many fight scenes but I still zoned out during the ones that are ‘serious’ (opposed to one-sided to show how Shaft Shaft is). And Shaft being black doesn’t prevent him from saying quite some ‘yikes’ things about the villains: people with a Middle-Eastern background.

But. It’s more than the music and the tempo and the lack of ten minute long fight scenes. It’s all very smooth and cool enough to not notice the issues mentioned. It’s Samuel Jackson and Jessie T. Usher smarming and charming. It’s the right vibe without looking dated.

And it doesn’t all that long, so you don’t get too much time to find (more) complaints about it.

Shaft, Newline Cinema 2019

Toni Erdmann

162 min.

162 minuten van mijn leven die ik nooit meer terug zal krijgen. Was het zo erg? Ach, niet helemaal, maar wel genoeg om er spijt van te hebben.

toni erdmann posterDe tijd moet vast gebruikt worden om vast te leggen dat de relatie tussen vader en dochter niet normaal zijn. Vader is een vreemde vogel met grappen die lang niet altijd grappig zijn, dochter is een zakenvrouw. Waarom ze echter een licht-sociaal-onhandige vrouw is – buiten zo’n vader om – wordt niet uitgelegd. Zij mag sowieso de motivatie en inspiratie zijn van vader, maar krijgt zelf niet veel verder de ruimte dan ‘denkt alleen aan werk’.

Oké, misschien is dat omdat het zijn film is, misschien zoek ik balans waar die niet is. Maar ook Winfried (de film legt het wel uit) laat weinig zien waardoor de kijker sympathie voor hem kan voelen, of op z’n minst begrijpen waarom hij op deze manier door het leven gaat. Nu is hij weinig meer dan de clown die hij uithangt, en clowns worden snel vervelend.

Ik hoop dat die arme Ines de controle over haar leven weer terug heeft gekregen.

Toni Erdmann, Missing Link Films 2016

 

Ons soort Amerika

Ik heb de verkeerde kinderwagen gekocht.

Pfwa, maar weer bewijs dat je niet altijd de recensies moet geloven. Aan de andere kant: props voor de recensie die dit boek zo aantrekkelijk maakte. Net alsof niet iedereen het kan (ij .red).

Nu is elke recensie persoonlijk, hoe professioneel dan ook. Misschien was het niet meeslepend voor mij omdat ik geen witte man en vader ben, en zelf ook onderdeel van het Amerikaans dagelijks leven ben geweest. Misschien heb ik over de delen heen gelezen die ik verwachtte (lekker Amerikaanse aapjes kijken) omdat ik op den duur een beetje ‘zoned out’ raakte door weer een hoofdstuk dat begon met hem achter de kinderwagen.

Aan het einde van het boek vraagt Anton zich niet af waarom hij niet meer heeft gedaan, en ik ook. Met twee jonge kinderen is er niet de vrijheid om á la Leaving Las Vegas los te gaan in de VS, maar deze man is niet verder gekomen dan de koffiezaak.

Ik vermoed dat de ‘ons’ uit de titel de witte bevolking van Cambridge is. Wat zij van Amerika vinden – op wat wegwerpzinnen na – is na 200 pagina’s niet bepaald uitgediept.

Ons soort Amerika, Anton Stolwijk, Prometheus 2018

C’est quoi cette famille?

99 min.

Leuke films maken die Fransen toch (soms). Is het de taal die de film gelijk een opgewekter, vrolijker gevoel geeft, of is het de Franse levensinstelling die hun (komische) films zo toegankelijk maakt?

cest quoi cette famille posterEen film over halfzusjes en -broertjes die besluiten maar zelfstandig te gaan wonen omdat hun ouders er zo’n zooitje van maken en ze genoeg hebben van huis te wisselen elke drie dagen – het zou makkelijk sneu kunnen worden. Of in het geval van de Amerikanen: vol met superirritante, te bijdehante en wijze kinderen.

Niet elk familielid krijgt een gelijke hoeveelheid aandacht, daar zijn het er gewoon te veel voor, maar de balans tussen ouders en kinderen en kinderen onderling is nergens irritant. Aanstichter Bastien is ook de verteller van het verhaal en mag dan ook wat meer plotlijntjes van andere broers en zussen. De ouders komen helemaal licht uit de verf, maar zij zijn dan ook niet degene die met dit lumineuze idee zijn op komen dagen.

Het is een film met een Pippi Langkous-gevoel. Dat de kinderen Frans zijn, maakt dat zelfstandige alleen maar geloofwaardiger.

C’est quoi cette famille?, Netflix 2016