De voddenkoningin

Ik ben niets meer dan het ongewenste gevolg van de verjaardagsborrel die mijn moeder in het café ging halen op de dag dat ze achttien werd.

Nog een fijne Nederlander, maakt de afstand de liefde echt sterker?

Het is niet aan me te zien, maar ik kan kleding – goed, mooi, spannend, knap gemaakt, zeer waarderen. Bijna alleen voor de liefdevolle, precieze omschrijvingen van kledingstukken is dit boek het lezen al waard.

Maar er is meer. Koko’s levensverhaal is een geschiedenisboek, een familiedrama, een feministisch pamflet. En dat allemaal zonder ook maar één moment taai of nukkig te worden. Saskia Goldschmidt schrijft op een stevige maar luchtige manier, met ruimte voor woorden en eigen ideeën en beelden van de lezer. Het is een visuele pracht, verfilming niet nodig. Die zou alleen maar afbreuk doen aan de sprankel.

Boek of ebook vinden dus, en genieten.

De voddenkoningin, Saskia Goldschmidt, Cossee 2015

The Children Act

London.

Ik ben ooit eens terecht gekomen bij Ian McEwan omdat ik de film Atonement helemaal geweldig vond en dus ook maar het boek waar het op gebaseerd was moest lezen. Sindsdien probeer ik van tijd tot tijd een McEwan, want je hoofd moet er wel naar staan.

Jeugdzorg en jeugdrecht zijn pittige onderwerpen. Kun je bij volwassenen nog verantwoording bij schuldige of slachtoffer leggen, is het in het geval van een kind veel onduidelijker waar nu heen of voor. Hoofdpersoon Fiona is een rechter, een goede. Het is de zaak van een zeventien-jarige Jehova’s Getuige, gecombineerd met een imploderend thuis, dat haar van haar apropos brengt.

En McEwan schrijft dat allemaal in zijn dagelijkse, de-mens-is-haar-eigen-vijand, manier, waardoor het gelijk kabbelt en steekt want verdorie, doe nu toch niet, al zie ik ook wel in waarom je het wel doet.

The Children Act, Ian McEwan, Jonathan Cape 2014

The Adoration of Jenna Fox

I used to be someone.

Ik heb een neus voor pittige, en/of vermakelijke YA boeken de afgelopen tijd. Het is fijn om te ontdekken dat (late) tieners meer dan driehoeksrelaties en het unlikely hero cliché naar hun hoofd geslingerd krijgen. Natuurlijk zijn buitenbeentje zijn, de eerste liefdes en opgroeien in een protesterend lijf onderdeel van het tienerleven, maar dat betekent echt niet dat er geen andere verhalen geschreven kunnen worden. Zoals The Adoration of Jenna Fox.

Jenna wordt wakker uit een coma na een ongeluk dat alleen maar zo wordt aangeduid: Het Ongeluk. Haar vader is afwezig, haar moeder is zenuwachtig zodra ze in de buurt komt, terwijl haar oma van haar kleindochter lijkt te walgen. Er is iets aan de hand, maar hoe er achter te komen wanneer iedereen doet alsof de neus bloedt?

Haar antwoorden worden vergezeld met vraagstukken over menselijkheid, de ziel, medisch ingrijpen en hoe ver een ethische grens verschoven kan worden. Het is thriller, familieverhaal en medische megalomanie.

The Adoration of Jenna Fox, Mary E. Pearson, Henry Holt and Company 2008

The Age of Innocence

On a January evening of the early seventies, Christine Nilsson was singing in Faust at the Academy of Music in New York.

Het was weer eens tijd voor een klassieker. En omdat ik graag vrouwen in de literatuur steun (en het toneelstuk kende door een Gossip Girl aflevering), viel mijn oog op deze.

Zoals veel “oude” verhalen, gaat het helemaal over high society, low society en society. Wie doet wat en waarom en hoe durven ze het om zo’n schaamte te zijn voor hun familie/familienaam/omgeving. Wat misschien wel een twist is dat de hoofdpersoon deze keer een man is, in plaats van een jongedame.

Een oude bekende verlaat haar man en komt vanuit Europa terug naar New York. De hoofdpersoon is enthralled, maar al verloofd. En Ellen is tenslotte toch nog getrouwd, want scheiden is niet netjes. Terwijl we in een tijd leven waarin we nog met nadruk boeken met mannelijke emoties ‘manlit’ noemen, was Edith Wharton haar tijd ver vooruit. Elke twijfel over prestige, imago en samenleving komen langs.

En ze verrast ook met de verloop van het verhaal, waardoor in een zee van ‘Zo was het leven in eeuw [X]’, The Age of Innocence er toch echt uitspringt.

The Age of Innocence, Edith Wharton, Penguin Books 1920

Lilting

91 min.

London Film Productions 2014
London Film Productions 2014

Een coming out met een taalbarrière er tussen. Lilting laat zien hoe het weerhouden van informatie van directe familie de dood alleen maar een grotere klap maakt. Want hoe rouw je om je vriend als zijn moeder niet eens van zijn homoseksualiteit af wist en jou niet eens mag?

Ben Whishaw speelt beschadigend, een pruttelende vulkaan die alle bewuste onwetendheid niet aan kan. Hij biedt zijn vriend’s moeder een tolk aan, maar dat verbetert de weg tussen hen niet. Het is een stil verdriet van twee mensen, en de film laat open of ze dat wel kunnen overleven.

Het is een zachte, knappe film die je met het gevoel achter laat alsof een bel is geklapt. Doe je best om het te zien.

Lilting, London Film Productions 2014

Bad Blood

Above a densely forested hillside black bird-shapes wheel and turn over a weed-clogged tarn.

Horror voor tieners, maar sneaky genoeg om degene die de tienertijd heeft verlaten ook een beetje zenuwachtig te maken. Lijk je het in het begin allemaal wel te zien aankomen (“Oh, poe, poppen), Rhiannon Lassiter voegt op een tergende manier steeds een meer bangmakende details toe.

Een samengestelde familie gaat op vakantie in een oud familiehuis dat al heel lang niet meer in gebruik is. Iedereen is boos op elkaar en op de ouders die zo graag doen alsof, maar familierelaties worden op de proef gesteld als iets ouds en gewelddadigs ook een connectie met ze lijkt te hebben.

Lassiter creeërt mooie plaatjes met donkere bossen en krakende deuren om het pijnlijke verhaal van twee geliefden die wel heel graag willen, maar terug gehouden worden door hun kinderen. Een tweezijdige horror van tegen je wil een nieuwe familie hebben en vervolgens het paranormale in je schoot geworpen te krijgen.

Bad Blood, Rhiannon Lassiter, Oxford University Press 2007

‘… and that’s when it fell off in my hand.’

Grey skies, grey cluds, grey knickers.

Dit is geen hoogstaande literatuur, dit is niet gevuld met diepgaande gedachten en pijnlijk mooie zinnen. De Georgia Nicholson boeken waren chick lit voor de term mainstream was, waren YA voor de term zelfs bestond. Het laat zien dat vrouwelijke tieners ook lelijke, idiote, arrogante, opgewonden gedachten kunnen hebben. En dat allemaal op een hele melige manier.

Tiener Georgia heeft het natuurlijk heel zwaar met alles. Haar idiote gezin, haar lief, haar vriendinnen, school, en de liefde. Dit behandelt ze in dagboekvorm met een hele eigen taal. Sadnosity voor verdriet, nunga-nungas voor borsten, en de echte knappe mannen zijn Sex Gods. Georgia censureert zichzelf geen moment en dat maakt haar stukken realistischer dan elke “held” in hedendaagse tienerverhalen.

Maar dan wel realistisch op de ‘dit is een tiener’ manier, verder gebeuren er zoveel dingen en zijn er zulke vreemde karaketrs dat je je af en toe afvraagt of je niet in één grote satire bent beland. Tot er weer zoiets kroms en meligs gebeurt dat je weet dat je je geen zorgen hoeft te maken: dit is gewoon een geweldig giechelboek.

‘… and that’s when it fell off in my hand.’, Louise Rennison, HarperCollins 2004