Quattro metà

90 min.

Misschien niet meer dan verwacht, maar wel charmanter dan verwacht. Dit is een variatie op Sliding Doors: we volgen vier mensen die op een verschillende manier een relatie met elkaar hebben/opbouwen en hoe dat ver- en afloopt.

Of het nu komt omdat het een Italiaans product is: er zit genoeg passie en drama in. Ongeplande zwangerschappen, vreemdgangers, verschillende dromen enzovoorts. Wat wel leuk is gedaan is dat elke combinatie zijn charme heeft, ondanks dat de karakters als duidelijke tropes worden geïntroduceerd.

Zowel intro als outtro zijn onnodig, maar niet onoverkomelijk. Met negentig minuten is er weinig builen te vallen, maar is er genoeg tempo en vermaak om dit wel in je weet-niet-wat-ik-wil-kijken-lijstje te zetten.

Hytti nro 6

108 min.

Absurd, lief doch vervreemdend? Of herhaal ik dan mijzelf?

Het komt nooit voor (zeg ik zo uit mijn hoofd) dat ik me ongemakkelijk voel (vanaf het begin) door het kijken van een bepaalde film. Hytti nro 6 (dat is Fins) kreeg het voor elkaar: een Fins/Russische film in tijden van de oorlog in Oekraïne.

In compartement nummer zes (zoals de titel te vertalen is) zitten twee zeer verschillende mensen voor verschillende redenen. Ze hebben dezelfde bestemming en moeten hier meerdere dagen voor zitten. Zij is Finse student, bereisd en met allerlei meningen; hij is een Russische arbeider die nu al weet dat dit de rest van zijn leven is.

Als dit een Amerikaanse film was geweest, was het natuurlijk een romantische film geworden, misschien zelfs een romcom. Gelukkig hebben Europese films meestal meer ideeën over hoe vreemdelingen een connectie kunnen opbouwen. Zowel Laura als Ljoha hebben hun kop in het zand voor verschillende redenen, en trein en omgeving trekken ze daar langzaam uit. Op soms enigszins absurde manieren, ja.

La grande belezza

142 min.

Ja, het is allemaal mooi, inclusief het feit dat deze film om heel weinig draait en daar toch iets van kan bakken.

Hoofdpersoon is een oudere, Italiaanse man die van zijn stad geniet: Rome. Natuurlijk, er zijn wel wat andere dingetjes des levens maar het gaat om de man en het gaat om zijn stad.

Die ziet er wel heel goed uit voor eentje met een imago van absolute vuilnisbak. Het schijnt en glittert en heeft meer kleur dan het menselijk oog kan verwerken en dat is vast op het conto van Paolo Sorrentino te schrijven. Lang leve vriendschappen, maar de echte liefde is voor de stad.

Mooi, leeg, toch wel op een vreemde manier aantrekkelijk. De film, bedoel ik.

The Death of Stalin

107 min.

Een film die alleen in het achterhoofd zit á la ‘Als ik ‘t ooit eens tegenkom’ kan ook stukken minder tegenvallen. Voorlopig vind ik dat Movies & Series van Ziggo wel handig.

The Death of Stalin is potsierlijke onzin die al begint bij de cast. Amerikaanse en Britse acteurs die gewoon hun eigen accent behouden terwijl ze Russen spelen, bijvoorbeeld. De Russen die Stalin om zich heen verzamelde (zolang ze nut hadden), maar hier zijn ze compleet stompzinnig en incompetent. Gelukkig hoeft Stalin er niet lang getuige van te zijn.

Daarna volgen demonstraties van stupiditeit aan de hand van situaties uit de geschiedenis. Het is allemaal gênant en slapstick maar hee: wel gebaseerd op de realiteit.

Is dit een wereldverbeterende film die iedereen moet ervaren om completie te ervaren? Neuh. Heb ik mij vermaakt? Ja zeker.

Fyra ar till

87 min.

Ik zeg het maar alvast: deze film heeft nogal outdated en genante ideeën over homoseksualiteit en biseksualiteit. Ook geuit door homo’s.

En toch raad ik deze film niet af, en dat zegt iets over het aanbod van queer romances.

De relatie tussen de twee mannen is aandoenlijk, humoristisch, realistisch. Laat deze variatie op Romeo & Julia je op weg naar het happy end iets leren over Zweedese politiek. Vergelijk 2010 met nu en zwijmel mee met deze sukkels.

Oftewel; roeien, riemen, etc. Als je homoseksuele romantiek wilt die eens niet in dood of ziekte eindigt, doet Fyra ar till (Four More Years) het zo slecht nog niet.

Les Contes de la Nuit

83 min.

Ik begrijp dat met een verzameling verhalen er meer ruimte is voor verschillende plotjes en versiering, maar toch vond ik het een beetje afdoen aan de kracht van de animatie van Les Contes.

Is het de eerste ronde nog mooi en mysterieus, zorgt de herhaling (theater crew wilt een nieuwe show, bespreekt deze en speelt het uit) er snel voor dat de aandacht verslapt. Over vijf minuten is er al weer een nieuw sprookje, tenslotte. Alleen is verslapte aandacht lastig als je geen Frans kent in dit geval.

Misschien is het beter om deze film in stukjes te bekijken ergens eens tussendoor zodat het sprookjesgevoel blijft. Want het is wel mooi allemaal.

Bulado

87 min.

Voor een flink deel van de film doet het alsof het niet meer dan een coming of age/verhaal van onthechting is. Kenza pubert (deze keer gebeurt dat op Curacao), alleenstaande vader probeert daar mee om te gaan, terwijl opa haar Dingen leert.

Daarin ligt ook dat mijn mening veranderde van “wow mooie beelden” naar “Jezus, het klopt”. Het is vast een geval ‘juiste film op het juiste moment’, maar dat ik nu – dagen na het kijken ervan – weer dat ‘het is goed zo’-rust voel, is wel heel lekker en komt weinig voor.

Und morgen die ganze Welt

111 min.

Dat is two out of two voor Duitstalige films. Deze laat minder vragen achter, meer frustraties. Nee, geweld moet je niet met geweld beantwoorden, maar hoe anders bevecht je Nazi’s en hun gedachtengoed?

Luisa is nieuw bij een antifa-beweging, maar wordt al snel meegesleurd in grotere, aggressievere bewegingen. Waarom wordt nooit heel duidelijk, dat dit niet het gewenste resultaat (van de beweging en van haar) oplevert wel.

In een ruime twee uur zie je dat goede bedoelingen naar hel leiden, bijna iedereen machteloos is en mensen altijd erger kunnen. Daar zit je met je goede gedrag, want Luisa maar ook de andere karakters zijn leeg genoeg om jezelf in hun schoenen te plaatsen.

Mary, Mary

It was a Saturday night and Mary Ryan had a hot date with Mrs. Aucoin.

Mary, Mary, Lesley Crewe, Nimbush Publishing Limited 2016

Meestal houd ik de regel ‘gelezen in Engels = geschreven in Engels” aan, maar dit was zo’n vreemde verzameling van woorden dat het voelt alsof ik mijn verwarring hierover het beste in het Nederlands kan uitdrukken.

In Mary, Mary is de hoofdpersoon eens niet het zwarte schaap maar het witte schaap. Ze is te geduldig, te vriendelijk en haar moeder en grootmoeder maken daar misbruik van. Volgens de blurb ~gebeurt er iets~ waardoor dat allemaal verandert; en daar kijk je ook snel naar uit met die snertkarakters. Fijn zo’n twist, maak het maak naar en miserabel.

Alleen – dat gebeurt maar niet. Situaties veranderen, maar de grote HAPPENING komt maar niet. Het verhaal wordt meer absurd en de tweederangs karakters krijgen meer ruimte, terwijl ons dat helemaal niet boeit want die hebben allang bewezen dat ze dat niet verdienen.

In één ruk las ik de laatste 100 pagina’s: er moet vast iets zijn wat dit allemaal bij elkaar gaat brengen. Neen. Het wiebelt alle kanten op als een slordig geschreven telenovela. Geven we om Mary? Om haar familie die door omgeving en situatie gevormd zijn? Of moeten we het allemaal maar snel vergeten?

Enige zonde vind ik dat ik niet meer kan herinneren waarom dit op mijn TBR lijst stond. Hoe kwam ik er op?

Ernest et Celestine

79 min.

Wat een zalig, mooi getekend en grappig filmpje. Met een rebellerende muis en een knorrige (ook wel rebellerende) beer maakte ik me een beetje zorgen dat het een heel kinderlijk en daardoor kinderachtig filmpje zou zijn, maar neen.

In een wereld van beren en muizen (die elkaar niet mogen) is Ernest een slampamper en Celestine een lastpost die te veel vragen stelt en niet hard genoeg werkt. Ze vinden elkaar door zijn honger (fysiek) en de hare (naar meer in het leven). En tanden, maar dat legt de film wel uit.

Misschien lijkt het alleen maar getekend, maar dan nog is het weer eens een animatie die stukken vriendelijker is voor het oog dan het felle platte dat tegenwoordig zo de standaard is. Het draagt ook bij aan hoe hartverwarmend en zacht dit verhaaltje en film is. Ondanks alles is het niet mierzoet en zitten er genoeg kleine grapjes in dat meekijken makkelijk ‘voor je zelf’ kijken wordt.