Tully

96 min.

Diablo Cody is zo’n auteur waarvan men (degene die haar werk kent) erg voor of tegen is. Juno is misschien haar meest bekende film, en je vond de dialogen hartstikke tof leuk grappig of vreselijk irritant. Dat Tully dan ook netjes op de poster zegt ‘Van de schrijver van Juno’ kan een risico zijn, maar ik wilde de film vooral zien voor de vrouwelijke acteurs. En Cody zou volwassenen toch niet net zo lollig en bijdehand als tieners laten praten?
tully-movie-poster
Ook deze keer is er weer het moederschap, maar verder zijn de overeenkomsten klein (mannen zijn redelijk passieve sukkels, dat wel). Moeder Marlo heeft al twee kinderen, en is zwanger van de niet-geplande derde. Na de bevalling geeft haar broer haar een night nanny, zodat ze kan proberen haar leven terug te krijgen. Tully is vreemd, maar oh zo behulpzaam, en lijkt dingen echt beter te maken voor Marlo.

Ik gebruik hier natuurlijk ‘lijkt’ voor een goede reden, maar of het nu wel of niet zo is, Marlo komt weer in de buurt van haarzelf, haar leven en haar familie. Dit alles op een veel lievere manier dan ik had verwacht. En wow, wat is het moederschap stuntelen, met of zonder externe hulp.

Tully is voorlopig nog in de bios te zien.

Tully, Bron Studios 2018

God’s Own Country

104 min.

Ik snap wel waarom het gebeurt, maar vind het vaak toch nogal makkelijk: de ene film de [bijvoeglijk naamwoord] [andere film] noemen. Vooral omdat dit schijnbaar vaker gebeurt bij kleinere projecten, want ik heb nog niet gelezen hoe Justice League een zwakkere X-Men is, bijvoorbeeld. God’s Own Country werd verschillende keren de Engelse Brokeback Mountain genoemd, maar mooi niet dus.

Gods Own CountryTen eerste zijn het tenslotte al geen cowboys, Georghe en Johnny. Johnny is de zoon van een chagrijnige boer in een chagrijnig klein dorp, en hij probeert alles buiten zichzelf te houden met heel veel alcohol. Georghe is een seizoensmedewerker uit Roemenië, en godsie wat is ‘ie goed met zijn handen (en lammetjes).

En dan is er het land, wat zo mooi is vastgelegd dat het soms bijna afleidt van deze twee gasten die éindelijk hun eigen ruimte binnen het leven beginnen te bouwen. Het is allemaal zo lief, pijnlijk en diepe-zucht-opwekkend dat je er na met een licht hoofd achterblijft.

God’s Own Country, Met Film Production 2017

Lore

109 min.

Ik heb deze film vorig jaar mei opgenomen, ik heb ze een week geleden gekeken. Gelukkig vergaat de kwaliteit van een digitale opname niet zo snel.

lore-german-movie-posterLore is zeer Europeaans, ook zonder het onderwerp. Of misschien zeer niet-Amerikaans, Hollywooderig, want de regisseur is een Australische. Alle zintuigen mogen meedoen, niets is plastic afgeronde hoeken met kinderbeveiliging er op geplakt.

Er is dan ook weinig Hollywood-friendly aan het onderwerp van de film. Nazi-Duitsland is uit elkaar aan het vallen, twee ouders sturen hun kinderen op pad naar oma, zo’n 900 kilometer verder, want kinderen hebben een kans om te overleven en/of niet te recht te zullen staan. Een groot deel van die 900 kilometer wordt lopend afgelegd, met tiener Lore als nukkig hoofd van de nieuwe, kleine familie van vijf.

Onderweg komen ze niet alleen situaties tegen die hun comfort en bekende leven afbreken, maar ook de ideeën over ‘goede vader’ Hitler en zijn werk.

Soms wordt de film bijna lodderig, tot iedereen er wordt aan herinnerd dat dit niet hoort, vijf kinderen dwars door Duitsland, lijken tegenkomend en kogels horend. Na bijna een jaar was de kwaliteit van de film ook niet minder geworden. Daar was Lore’s actrice veel te goed voor.

Lore, Porchlight Films 2012

Alex, Approximately

He could be any one of these people.

En als je dan even iets lichters nodig hebt, zonder gelijk je haar uit het hoofd te trekken omdat het allemaal zo vreselijk dom is, ga je voor een tienerromance die vanaf het tweede hoofdstuk duidelijk voor je neerzet hoe het af gaat lopen. Niks mis mee.

Hoofdpersoon Bailey is een groot fan van klassieke films, chat daarover met een leuke, slimme, vriendelijke jongeman online (Alex), en verhuist naar zijn dorp zonder het hem te vertellen, zodat ze kan ontdekken of hij in het echt net zo leuk, slim en vriendelijk is. Maar dan ontmoet ze een vervelende maar leuke jongeman op haar nieuwe werk, en wordt de vraag om Alex steeds kleiner. Oh nee, hoe zal dit nu aflopen.

Alex, Approximately voorkomt dertien in een dozijn te worden door een paar scherpe randjes die de motivatie van Bailey goed onderbouwen. Verder is het zalig zwijmelen in een surfersparadijs.

Alex, Approximately, Jenn Bennett, Simon & Schuster 2017

Other People

97 min.

Vaagjes kon ik me herinneren dat meerdere mensen op verschillende mensen deze film had aangeraden, alleen niet precies meer waarom. Maar er was een Siberische beer buiten, dit leek op een familie saga (het soort verhaal waar ik altijd een zwak voor heb) en ik had tijd te vullen dus ja hoor – geef maar.

Other People posterBeste mensen, blijkt de moeder van de familie dus dodelijk ziek te zijn. Hoofdpersoon doet zijn best om succesvol te zijn als schrijver, maar komt als lichte faalhaas terug naar huis om voor zijn familie te zorgen. Waar zijn vader nog steeds zijn homoseksualiteit niet heeft geaccepteerd en zijn zusjes niet echt weten hoe contact met hem te leggen. En moeder maar haar best doen om te doen alsof.

Alsnog is het niet alleen maar tranendal, waardoor de kleine pijntjes misschien juist vaker in de roos landen. Want wat doe je als je samen met je moeder begraven versus cremeren moet bespreken terwijl je net chocolade milkshakes hebt besteld bij de man die je op Tinder hebt gespot?

Bitterzoet noemen ze dat, geloof ik, maar ik nam er vooral van mee dat je blij moet zijn met de mensen die je hebt, voor je ze verliest. En verdorie, wat speelt Molly Shannon een vrouw die je niet wilt verliezen.

Other People, Park Pictures 2016

Een zachte hand

De baby is dood.

De bibliotheek had mij eerst het origineel (Frans) aangeboden, maar dat ging mij net iets te ver, met een Frans vocabulaire dat niet verder reikt dan mij voorstellen en zeggen wat ik wil drinken. Dit was een boek dat op twee verschillende plekken werd bezongen, waardoor ik nieuwsgierig genoeg werd om ‘dan maar’ Nederlands te lezen.

Terwijl de omschrijving niet meer was dan ‘het gaat goed mis, nadat het zo lang zo goed leek te zijn’ bij een verhaal van een jong gezin dat een oudere, ietwat vreemde vrouw als nanny inneemt en in hun dagelijks leven verweeft.

Met een opbouw die niet in een horror zou misstaan, wordt dan wel getoond waarom dit een slecht idee is. In 189 pagina’s word je er van overtuigd nooit meer een vreemde in huis te nemen, en zeker niet wanneer je kleine kinderen hebt.

Een zachte hand, Leïla Slimani, Nieuw Amsterdam 2016

3%

8 x 49 min.

Zo’n tv-show die ik al best lang in mijn Netflix-lijst had staan, maar pas ging proberen toen mijn 20-jarige stagiaire het aanbeval. Terwijl wij nu niet bepaald qua mening regelmatig op dezelfde golflengte zitten.

De show stond zolang in mijn rijtje omdat ik wist dat ze Zuid-Amerikaans (Braziliaans) is, met Portugees als voertaal. Ik kijk liever niet te veel niet-Engelse series tegelijkertijd, zeker niet sinds ik weer Engels ben gaan studeren. Hoeveel taal past in je hoofd, tenslotte? In ieder geval, hoor ik meteen Engels! 3% heeft dus ook een gesynchroniseerde optie, maar daarmee zitten ze zo vaak naast de articulatie van het origineel dat ik gewoon ondertiteling aanraad. Aangenomen dat je geen Portugees spreekt.

3% posterMaar wie of wat is die 3% dan? De 3% zijn mensen die Het Proces succesvol doorlopen en hun sloppenwijken kunnen inwisselen voor een zogezegd utopie. Dat Proces is alleen nogal bruut, dus er zijn ook wat tegenstanders van. Met teksten als ‘niet iedereen verdient hetzelfde’ en ‘alleen als je je uiterste best doet verdien je een beter leven’ is dat ook wel te begrijpen.

In acht afleveringen (had wel met één of twee minder gekund, maar het tempo zakt nergens echt in) volgt de kijker een groep die graag door Het Proces heen wilt. Voor uiteenlopende redenen, natuurlijk.

Het is aantrekkelijk vermaak met – voor mij zeker een pluspunt – een diverse cast. Als je Hunger Games in tv-serievorm wilt, kun je aan 3% geen buil vallen.

3%, Netflix 2016