The Books of Jacob

Once swallowed, the piece of paper lodges in her esophagus, near her heart.

The Books of Jacob, or: A Fantastic Journey Across Seven Borders, Five Languages, and Three Major Religions, Not Counting the Minor Sects. Told by the Dead, Supplemented by the Author, Drawing from a Range of Books, and Aided by Imagination, the Which Being the Greatest Natural Gift of Any Person. That the Wise Might Have It for a Record, That My Compatriots Reflect, Laypersons Gain Some Understanding, and Melancholy Souls Obtain Some Slight Enjoyment, Olga Tokarczuk, Riverhead Books 2022

Loved The Silmarillion? House of Leaves? And 17th century mid-European history? This 900 page novel might just be the thing for you!

You don’t? Avoid this.

Honingeter

Dit hier is een plaats waar mensen smelten als kaarsvet.

Honingeter, Tülin Erkan, Pelckmans 2021

Tsja. Je moet deze sowieso niet lezen als je graag een duidelijke conclusie hebt en pointers naar wat er op zijn minst aan de hand is.

Is het sowieso wel echt, Sibel die doelbewust op het vliegveld van Istanboel verblijft en dat bijna niemand opvalt? Zijn de mensen die haar op den duur ‘ontdekken’ wel echt? En waarom heeft ze een stethoscoop bij zich?

Voor zij die wat vreemde, donkere-kanten-van-het-brein narigheid wel kunnen hebben of zelfs waarderen, en men die het niet erg vindt kop noch staart te hebben; Honingeter heeft wel iets.

Quattro metà

90 min.

Misschien niet meer dan verwacht, maar wel charmanter dan verwacht. Dit is een variatie op Sliding Doors: we volgen vier mensen die op een verschillende manier een relatie met elkaar hebben/opbouwen en hoe dat ver- en afloopt.

Of het nu komt omdat het een Italiaans product is: er zit genoeg passie en drama in. Ongeplande zwangerschappen, vreemdgangers, verschillende dromen enzovoorts. Wat wel leuk is gedaan is dat elke combinatie zijn charme heeft, ondanks dat de karakters als duidelijke tropes worden geïntroduceerd.

Zowel intro als outtro zijn onnodig, maar niet onoverkomelijk. Met negentig minuten is er weinig builen te vallen, maar is er genoeg tempo en vermaak om dit wel in je weet-niet-wat-ik-wil-kijken-lijstje te zetten.

Hytti nro 6

108 min.

Absurd, lief doch vervreemdend? Of herhaal ik dan mijzelf?

Het komt nooit voor (zeg ik zo uit mijn hoofd) dat ik me ongemakkelijk voel (vanaf het begin) door het kijken van een bepaalde film. Hytti nro 6 (dat is Fins) kreeg het voor elkaar: een Fins/Russische film in tijden van de oorlog in Oekraïne.

In compartement nummer zes (zoals de titel te vertalen is) zitten twee zeer verschillende mensen voor verschillende redenen. Ze hebben dezelfde bestemming en moeten hier meerdere dagen voor zitten. Zij is Finse student, bereisd en met allerlei meningen; hij is een Russische arbeider die nu al weet dat dit de rest van zijn leven is.

Als dit een Amerikaanse film was geweest, was het natuurlijk een romantische film geworden, misschien zelfs een romcom. Gelukkig hebben Europese films meestal meer ideeën over hoe vreemdelingen een connectie kunnen opbouwen. Zowel Laura als Ljoha hebben hun kop in het zand voor verschillende redenen, en trein en omgeving trekken ze daar langzaam uit. Op soms enigszins absurde manieren, ja.

La grande belezza

142 min.

Ja, het is allemaal mooi, inclusief het feit dat deze film om heel weinig draait en daar toch iets van kan bakken.

Hoofdpersoon is een oudere, Italiaanse man die van zijn stad geniet: Rome. Natuurlijk, er zijn wel wat andere dingetjes des levens maar het gaat om de man en het gaat om zijn stad.

Die ziet er wel heel goed uit voor eentje met een imago van absolute vuilnisbak. Het schijnt en glittert en heeft meer kleur dan het menselijk oog kan verwerken en dat is vast op het conto van Paolo Sorrentino te schrijven. Lang leve vriendschappen, maar de echte liefde is voor de stad.

Mooi, leeg, toch wel op een vreemde manier aantrekkelijk. De film, bedoel ik.

The Death of Stalin

107 min.

Een film die alleen in het achterhoofd zit á la ‘Als ik ‘t ooit eens tegenkom’ kan ook stukken minder tegenvallen. Voorlopig vind ik dat Movies & Series van Ziggo wel handig.

The Death of Stalin is potsierlijke onzin die al begint bij de cast. Amerikaanse en Britse acteurs die gewoon hun eigen accent behouden terwijl ze Russen spelen, bijvoorbeeld. De Russen die Stalin om zich heen verzamelde (zolang ze nut hadden), maar hier zijn ze compleet stompzinnig en incompetent. Gelukkig hoeft Stalin er niet lang getuige van te zijn.

Daarna volgen demonstraties van stupiditeit aan de hand van situaties uit de geschiedenis. Het is allemaal gênant en slapstick maar hee: wel gebaseerd op de realiteit.

Is dit een wereldverbeterende film die iedereen moet ervaren om completie te ervaren? Neuh. Heb ik mij vermaakt? Ja zeker.

Fyra ar till

87 min.

Ik zeg het maar alvast: deze film heeft nogal outdated en genante ideeën over homoseksualiteit en biseksualiteit. Ook geuit door homo’s.

En toch raad ik deze film niet af, en dat zegt iets over het aanbod van queer romances.

De relatie tussen de twee mannen is aandoenlijk, humoristisch, realistisch. Laat deze variatie op Romeo & Julia je op weg naar het happy end iets leren over Zweedese politiek. Vergelijk 2010 met nu en zwijmel mee met deze sukkels.

Oftewel; roeien, riemen, etc. Als je homoseksuele romantiek wilt die eens niet in dood of ziekte eindigt, doet Fyra ar till (Four More Years) het zo slecht nog niet.

Les Contes de la Nuit

83 min.

Ik begrijp dat met een verzameling verhalen er meer ruimte is voor verschillende plotjes en versiering, maar toch vond ik het een beetje afdoen aan de kracht van de animatie van Les Contes.

Is het de eerste ronde nog mooi en mysterieus, zorgt de herhaling (theater crew wilt een nieuwe show, bespreekt deze en speelt het uit) er snel voor dat de aandacht verslapt. Over vijf minuten is er al weer een nieuw sprookje, tenslotte. Alleen is verslapte aandacht lastig als je geen Frans kent in dit geval.

Misschien is het beter om deze film in stukjes te bekijken ergens eens tussendoor zodat het sprookjesgevoel blijft. Want het is wel mooi allemaal.

Bulado

87 min.

Voor een flink deel van de film doet het alsof het niet meer dan een coming of age/verhaal van onthechting is. Kenza pubert (deze keer gebeurt dat op Curacao), alleenstaande vader probeert daar mee om te gaan, terwijl opa haar Dingen leert.

Daarin ligt ook dat mijn mening veranderde van “wow mooie beelden” naar “Jezus, het klopt”. Het is vast een geval ‘juiste film op het juiste moment’, maar dat ik nu – dagen na het kijken ervan – weer dat ‘het is goed zo’-rust voel, is wel heel lekker en komt weinig voor.

Und morgen die ganze Welt

111 min.

Dat is two out of two voor Duitstalige films. Deze laat minder vragen achter, meer frustraties. Nee, geweld moet je niet met geweld beantwoorden, maar hoe anders bevecht je Nazi’s en hun gedachtengoed?

Luisa is nieuw bij een antifa-beweging, maar wordt al snel meegesleurd in grotere, aggressievere bewegingen. Waarom wordt nooit heel duidelijk, dat dit niet het gewenste resultaat (van de beweging en van haar) oplevert wel.

In een ruime twee uur zie je dat goede bedoelingen naar hel leiden, bijna iedereen machteloos is en mensen altijd erger kunnen. Daar zit je met je goede gedrag, want Luisa maar ook de andere karakters zijn leeg genoeg om jezelf in hun schoenen te plaatsen.