Derry Girls

6 x 25 min.

Ik weet dat ik recent nog iets heb aangeraden waarvan ik hoopte dat jongens/mannen het zouden kijken, maar ik denk dat dit echt té meisjesachtig is.

Derry GirlsTerwijl het niet eens een show is waarvan ik zou zeggen dat het alleen maar over meisjesachtige dingen gaat. De vier meiden gaan naar een nonnenschool, proberen onder huiswerk, vervelende klusjes en straf uit te komen (op creatieve manieren), gaan naar feestjes, hebben ruzie, allerlei tienermateriaal. Het aanhangsel van de groep is zelfs een tienerjongen (arme jongen, hij is Engels tussen al de Ieren).

Het fijne is dat er geen moment excuses worden gegeven voor hun (vrouwelijke) acties. De vier zijn een stelletje tieners met verschillende motivaties, soms gruwelijk irritant, maar nooit “omdat het meiden zijn”. Combineer dat met de setting (tijdens de Ierse Troubles) en je kunt het bijna een antropologisch-geschiedkundig project noemen.

Maar eigenlijk is het vooral gewoon hartverwarmend en opvrolijkend, zelfs als ze irritant zijn. En met zo’n klein aantal afleveringen ben je er doorheen voordat je door hebt dat je ze allemaal lief vindt, zelfs Erin.

Derry Girls, Netflix 2018

 

The Last Mrs. Parrish

Amber Patterson was tired of being invisible.

This was insanely fun, until it got serious, and then luckily got fun again. A story like a roller-coaster, no matter how big a cliche that is. It’s fast, gets a bit scary/ugly at some times, and gives you no break from it.

It starts out with Amber, who’s planning to take a rich woman’s husband and with that, a woman’s life. Take over, there’s no need for murder, although Amber definitely has some murderous thoughts from time to time. She feels grossly neglected by faith and luck and life, so honestly – shouldn’t she grab whatever she can?

Then there’s Daphne Parrish, the delicate rose whom refuses to recognise how good she’s got it, no matter how often she says she does. It’s easy to view Amber as a bit of an angry Robin Hood, but the Constantine sisters (the author exists out of a duo) flip that around, having the reader end up in the ugly part.

And all this with such a tempo that it feels like the story is being poured straight into your brain. I honestly can’t remember downsides to it; it just leaves you with such a ‘FUCK YEAH’ feeling that blemishes are blown away.

The Last Mrs. Parrish, Liv Constantine, Harper Collins 2017

Girls Trip

162 min.

Well, never a dull moment. Not that I expected anything else, the trailer was already filled with peeing in public, sexual innuendos (and just plain comments), yelling, laughing and loud messes. You saw it with The Hangover and the dozens of similar girls-trip-postermovies, now it’s the turn of the girls.

As in every buddy-on-the-road movie there’s familiar types for everyone to recognise themselves in. The loud one, the disillusioned one, the boring one, the one (seemingly) complete in control. They haven’t seen each other in years because of some disgruntlement(s), served up whenever the speed needs to be picked up again.

Sometimes it’s a bit too loud and too crass, but the majority of the time it’s the silly fun that’s almost always welcome. Also; try to catch it in the cinema (or a large(r) group), the crowd definitely completes the experience.

Girls Trip, Universal Pictures 2017