Ananas

In mijn herinnering ging het als volgt.

Een non-fictie boek over ananas omdat de auteur liefdesverdriet heeft. Het is dat de recensies zo positief waren.

Want wat weet je nu eigenlijk van ananas en wat zou je willen weten? Hoe vul je er een paar honderd pagina’s mee? Vrij eenvoudig, blijkt. Lex Boon besluit door een ananasplant de wereld rond te gaan reizen, en zo leer je niet alleen over de plant maar ook over verschillende culturen en werkomstandigheden.

Daarnaast passeren zijn romantische avonturen, die enigszins het tempo uit zijn reisverhalen halen. Misschien was de auteur te grondig, en heeft hij alles verteld over ananassen dat er te vertellen is. Dit doet hij wel op een aantrekkelijke manier; er is amper het gevoel van ‘studieboek’ dat nog wel eens met non-fictie kan begonnen.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand echt heel graag alles wilt weten over ananassen, maar voor hen – zoals ikzelf – die van tijd tot tijd graag een toegankelijk non-fictie boek leest, is Ananas een frisse optie.

Ananas, Lex Boon, Meulenhoff 2019

Roma

135 min.

Die ene Netflix-film die een Oscar kreeg, en vergeet niet dat ‘ie in het zwart/wit is. Al is de cinematografie soms zo goed en mooi dat het wel lijkt of er kleur tussen zit (of komt dat door de luxe televisie waar ik het op keek?). In ieder geval, díe film.

Roma film posterNiet schrikken, je hebt er nog ondertiteling voor nodig ook – behalve als je Spaans en een Mexicaans dialect spreekt. Nog niet afgeschrikt? Goed zo, want de film is je tijd waard – ook al weet je er na misschien niet eens precies waarom.

Het verhaal is klein; Mexico in de jaren zeventig en de kijker volgt huishouding/oppas van een rijke familie met veel kinderen en weinig tijd en aandacht (voor hen). Het leven van Cleo wordt ook gevolgd wanneer ze dit huis verlaat, waardoor het minder Upstairs/Downstairs wordt en meer haar verhaal.

Ondanks, of dankzij dat alles, en zeker de actrice die Cleo speelt, is er een aantrekkingskracht waardoor ik het zelfs vervelend om te pauzeren voor het toilet. Er is geen vlot tempo, weinig actie noch een soundtrack die je lang bij zal blijven. Het is juist het complete pakket, en dat is (ook) indrukwekkend.

Roma, Netflix 2018

Legend

122 min.

Natuurlijk is het wel te begrijpen: als regisseur investeer je in een project en je wilt daar alles uithalen wat betreft verhaal, acteurs en omgeving. Misschien legt jouw baas wel op wat er allemaal op het scherm kan komen. Of is de eindredactie gewoon niet streng genoeg? Hoe dan ook, deze film is er weer zo eentje: een te lange.

Legend film posterTerwijl het een onderwerp is waar genoeg van te maken is: real life criminelen, een tweeling, waarvan één mentaal instabiel is (om het netjes te zeggen) en de ander maar een beetje probeert te balanceren tussen legaliteit en illegaliteit. Jaren zestig, Londen, veel herkenbare acteurs – alles zit er in.

Maar waarom dan niet een paar montages om te zien dat dezelfde fouten meerdere keren worden gemaakt? Om aan te tonen dat tijd door blijft gaan, relaties verwelken en mentale instabiliteit steeds erger wordt? Alles wordt uitgekauwd, behalve de teksten van de hoofdpersoon. Tom Hardy toont helaas weer hoe goed hij is in binnensmonds wauwelen, waardoor ondertiteling een must is.

Er is vast wel een boek over deze Kray tweeling te vinden, als je meer van ze wilt weten/een true crime liefhebber bent. Dan kun je tenminste ook zelf inplannen hoeveel tijd je aan hun verhaal kwijt bent.

Legend, Working Title 2015

Derry Girls

6 x 25 min.

Ik weet dat ik recent nog iets heb aangeraden waarvan ik hoopte dat jongens/mannen het zouden kijken, maar ik denk dat dit echt té meisjesachtig is.

Derry GirlsTerwijl het niet eens een show is waarvan ik zou zeggen dat het alleen maar over meisjesachtige dingen gaat. De vier meiden gaan naar een nonnenschool, proberen onder huiswerk, vervelende klusjes en straf uit te komen (op creatieve manieren), gaan naar feestjes, hebben ruzie, allerlei tienermateriaal. Het aanhangsel van de groep is zelfs een tienerjongen (arme jongen, hij is Engels tussen al de Ieren).

Het fijne is dat er geen moment excuses worden gegeven voor hun (vrouwelijke) acties. De vier zijn een stelletje tieners met verschillende motivaties, soms gruwelijk irritant, maar nooit “omdat het meiden zijn”. Combineer dat met de setting (tijdens de Ierse Troubles) en je kunt het bijna een antropologisch-geschiedkundig project noemen.

Maar eigenlijk is het vooral gewoon hartverwarmend en opvrolijkend, zelfs als ze irritant zijn. En met zo’n klein aantal afleveringen ben je er doorheen voordat je door hebt dat je ze allemaal lief vindt, zelfs Erin.

Derry Girls, Netflix 2018

 

Het achtste leven (voor Brilka)

Eigenlijk heeft dit verhaal meer dan één begin.

Is het te vroeg in het jaar om te zeggen dat ik mijn beste boek van 2019 heb gelezen? Want oef, dit is een boek zoals je het wilt hebben, dat je het niet weg kunt leggen, dat het stukjes in jezelf raakt waarvan je niet eens af wist (of af wilt weten). Tegelijkertijd begrijp ik dat dit gigantisch persoonlijk is, hoe een boek je aanspreekt.

Dus raad ik dit boek aan voor de mensen die van familie ‘epics’ houden: verhalen die decennia overbruggen binnen één familie. Het boek is ook voor mensen die in geschiedenis geïnteresseerd zijn: een heel groot deel van het boek speelt zich af in twintigste-eeuws Sovjet plus Georgië (dat natuurlijk ook om de zoveel tijd onder de Sovjet viel).

En dan kan ik het ook nog aanraden omdat alle hoofdpersonen vrouwen zijn. Ja, niet de vriendelijkste, vrolijkste types, en ze maken ook dingen mee die je geen mens toewenst. Maar als je eenmaal begint, is het moeilijk stoppen. Het achtste leven is voor Brilka, al die anderen zijn voor de lezer.

Het achtste leven (voor Brilka), Nino Haratischwili, Atlas Contact 2017

The Favourite

121 min.

Ik zou er niet heen gaan als onderdeel van een geschiedenisles, maar een les in satire, slapstick en valsewijverij (niet alleen van de vrouwen) is wel uit deze film te halen.

Fox Searchlight PicturesEr worden namelijk wat historische elementen gebruikt (de Engelse koningin Anne, vooral), maar we weten vrij zeker dat alle relaties en hysterie … niet zo in realiteit zijn gestoeld. Moet ook wel, met die producer. Die staat bekend om het zenuwmakend-absurde; gelukkig hebben anderen hem nu aan de riem gehouden. Absurd is het allemaal nog steeds, je moet er alleen vaker om lachen dan het ‘oh god, de wereld is miserabel’-gevoel een plek geven.

Kortgezegd zijn er twee vrouwen die allebei de favoriet van de koningin willen zijn, en de koningin kan hun acties en gekonkel wel waarderen want die heeft ook meerdere klappen van de molen gekregen. Of is dat ook allemaal maar toneel? Maakt niks uit, ze zijn allemaal zo vermakelijk om te volgen. Combineer dat met een overdadigheid aan decor, pruiken en kleding (de twee laatste vooral voor de mannen) en het is alsof je een barokke kapsalon naar binnen aan het werken bent: het is allemaal te veel en vet aangezet, maar verdomde smakelijk.

The Favourite, Fox Searchlight Pictures 2018

Robin Hood

116 min.

Want het was natuurlijk al een hele vijf minuten geleden sinds er een mediaproduct van het Robin Hood-verhaal werd gemaakt. Deze blog zal mogelijk enigszins sarcastisch overkomen.

Robin Hood 2018Als je op zoek bent naar plotloos vermaak met wat redelijk aantrekkelijke scènes, is dit best een redelijke film voor je. De leidende acteur is van tijd tot tijd best charmant en probeert het in ieder geval met de af en toe compleet onzinnige opmerkingen. Dan is er een kleiner karakter (Huck) die in zijn eentje full time zijn best lijkt te doen, en och – de montage van diefstallen is voor het oog ook wat.

Maar de film is te lang, zo’n vijftien – twintig minuten. Niemand van de acteurs schijnen er erg enthousiast over te zijn, behalve de enige vrouwelijke – maar die krijgt dan weer niets te doen. Zelfs bekende slechterik acteur Ben Mendelsohn dobbert maar een beetje rond.

Dus ondanks de introductie van ‘Oh wow, dit is echt niet het verhaal dat je denkt te kennen’ en het super voor de hand liggende open einde met de hoop op een sequel is het dus allemaal vooral (net) niet(s).  Ga dan voor Guy Ritchie’s King Arthur van een paar jaar geleden: zelfde onzinnige toontje, maar zonder die zinloze poging om zichzelf serieus te nemen.

Robin Hood, Summit Entertainment 2018

Bad Times at The El Royale

141 min.

Wat is het toch met films die niet weten wanneer ze moeten stoppen? Bad Times at The El Royale is heel lang vermakelijk (op een vervreemdende en absurde manier, verwacht geen haha-comedy), maar dan blijven scènes naar het einde toe ineens maar duren en duren. Zet die schaar er toch eens in.

Bad Times at the El RoyaleEen hotel in de jaren zestig met wat vreemde trekjes en nog vreemdere gasten. Klinkt als horror en is het ook een klein beetje, maar doordat elke gast zijn/haar moment krijgt, is het te fragmentarisch om echt spanning op te bouwen. En wanneer de slechterik er is, duurt het dus allemaal net iets te lang (zie vorige alinea).

Had de film iets meer verschoven naar de achtergrond van het hotel dan naar de kartonnen slechterik die te weinig verbinding heeft met de andere gasten. Gaat dit over de onschuldigen die hoe dan ook gewond zullen raken? Hoe ziek de wereld is? Of was er helemaal geen les, en alleen de six pack van Chris Hemsworth?

Bad Times at The El Royale, Twentieth Century Fox 2018

Harlots

8 x 45 min.

Ik kijk/keek een boel televisieseries met vooral vrouwelijke (hoofd)rollen. Best lekker is dat, en dan valt het ook gelijk op dat je met vrouwen ook gewoon allerlei verschillende verhalen kunt vertellen (choquerend!).

Harlots HuluDeze keer gaat het over een stel hoeren ergens rond Middeleeuwen. Er is concurrentie, religieuze fanaten en familieproblemen als slagroom op het dagelijks leven binnen een bordeel.

Op den duur wordt dat zelfs een beetje herhalend, maar gelukkig zijn er genoeg karakters die de boel opfleuren, letterlijk en figuurlijk want de aankleding is geweldig. En die vijfenveertig minuten zijn net genoeg om het fris te houden. Door het vlotte tempo en hoeveelheid verhaallijntjes, is het wel makkelijk om je niet heel begaan bij ieder te voelen. Ja, zij is de slechterik maar dat komt door een grotere slechterik en hoeren zijn ook mensen met karakters en wensen, maar hoe en wat dan precies?

Er is een tweede seizoen; misschien gaat iedereen daarin iets meer de diepte in. Tot dan is het mooi en vermakelijk. Wat ook mag.

Harlots, Hulu 2017

 

Lady Bird

95 min.

Ik heb een wantrouwende inborst: als iets het allerbeste ooit is en zó herkenbaar, mag men mijn portie aan fikkie geven. Is er de mogelijkheid om de portie gratis tot mij te nemen …vooruit, ik ben Hollandser dan wantrouwende.

Ladybird posterEn zo keek ik Lady Bird, een film die zó herkenbaar zou zijn voor elke tiener (die in de jaren negentig was opgegroeid) en met verschillende prijzen werd beloond. Was het herkenbaar? Soms, de rest werd beïnvloed door de omgeving (Californië).

Wat de film vooral een klein beetje boven het maaiveld uit laat steken, is Saoirse Ronan. Goed in alles wat ze doet, en krijgt het nu dus ook weer voor elkaar om de kijker het haar te gunnen, d’r een tik te willen geven, maar vooral te zien hoe vast ze zit in pubertijd, zichzelf en haar omgeving.

Zo kabbelt het allemaal door, gelukkig ook eens zonder toevoegingen die sommige films noodzakelijk vinden om drama te creëren. Ronan mag spelen wat ze kan, en ook zonder herkenning is het een fijn filmpje.

Lady Bird, Entertainment 360 2017