Much Ado About You

‘I am happy to announce that the rocking horses have been delivered, Your Grace.

Als je eenmaal de smaak te pakken hebt, kan het zo lekker zijn. Hersenloze romances waarin het alleen om detail en zwoegende boezems gaat. Much Ado About You is er zo eentje.

Vier zussen in het Engeland van het begin van de negentiende eeuw moeten een man vinden, want een merendeel van hen is al over de twintig en ze zijn oorspronkelijk Schots en oh wat genant straks worden ze oude vrijsters. Gelukkig is er een Knappe, Mysterieuze Man, een frustrerende Casanova en een goedsul. Zo gaan die dingen. De aandacht ligt vooral op de drie oudste dochters, die snel het seizoen in moeten om een man te regelen.

Natuurlijk valt de verkeerde voor de verkeerde, wordt er stiekem getrouwd en gaat het mis voor het goed kan gaan. Dat hoort zo. Je leest dit soort boeken niet voor de originaliteit, maar omdat het een smakelijk zuurtje is zonder enige  nasmaak.

Net zoals in de vorige Eloisa James zijn haar vrouwelijke karakters stiekeme feministen (zeker voor die tijd). Ze hebben kennis en durven die te tonen, hebben hun woordje klaar en durven van seks te genieten. En dat is waarschijnlijk -voor mij- het grote verschil met (andere) doktersromannetjes waarin de heldin maar op haar rug ligt te huilen en blazen.

Much Ado About You, Eloisa James, Harper 2006

The Borgias

Een kostuumdrama op de zaterdagavond op een Nederlandse publieke zender, het is niet een heel onbekend beeld. Maar The Borgias biedt een paus met een minnares, dreigende oorlogen, implicaties van incest en veel bloot. 

In de serie volgt de kijker de wereld van de Borgia familie, de vader een zestiende eeuwse paus die met chantage en omkoop aan zijn functie komt, ookal heeft hij vrouw en kinderen. Die gebruikt hij zonder scrupules om zijn positie vast te houden (en naar zijn idee omdat het het beste voor Rome is).

The Borgias geeft een mooi beeld; kleding en decor en architectuur is tot in de puntjes verzorgd. Maar meer dan dat is het ook niet. De momenten van dreiging, verdriet en verraad kabbelen aan één stuk door en na de zoveelste blote borst is dat ook niet bijzonder meer. Zelfs de acteurs lijken er niet heel veel zin in te hebben. En toch blijf ik kijken, met een half oog. Want het is mooi, als behang voor een luie zaterdagavond.

The Borgias, zaterdagavond (wisselende tijden) op NL2

Duchess By Night

“I didn’t mean to marry both of them!”

Saaie weduwe verkleedt zich als man en vertrekt naar een ‘Sodom en Gomorra’ om een spannender leven te krijgen. Dat krijgt ze, natuurlijk, en ook wordt ze verliefd op de Mysterieuze, Knappe man die de eigenaar van het Sodom is. Het heeft veel elementen weg van de nu helemaal overhypete Fifty Shades of Grey (en een groot deel van alle historische romances die ooit zijn geschreven), maar Duchess By Night is tenminste goed geschreven, steunt niet het idee dat een ongelijke relatie sexy is en heeft een hoofdpersoon die wel een ruggegraat heeft. En zo recenseerde ik onbewust twee boeken in één recensie.

Natuurlijk is Duchess By Night vreselijk voorspelbaar. Niet erg geloofwaardig en de romantische scènes veranderen soms wel erg snel in sekscènes.  Maar het is allemaal zo vermakelijk en ‘guilty pleasure’ (mocht je je schuldig voelen over het lezen van zulke boeken) dat dat minpunten zijn die niet veel bijdragen aan het eindcijfer.

Prima zomerlectuur. Ook te lezen in andere seizoenen.

Duchess By Night, Eloisa James (pseudoniem), Avon 2008

Rigor mortis

Dood zijn is te vergelijken met een verblijf op een cruiseschip, althans zo zie ik het.

Mary Roach’s boek vertelt over alles wat er met een lijf kan gebeuren (en gebeurt) nadat het is gestorven. Ze springt door de geschiedenis, langs anatomie, lijken als dummies en proefpersonen, kannibalisme en op welke manieren je van een lijk af kan komen. De auteur biedt veel informatie over de steeds wisselende gedachten over waar een lijf uit bestaat, wanneer de dood intreedt en wat de beste manier is om het na de dood te bergen.

Maar  de manier waarop Roach het doet, zit mij dwars. Dat het subjectief is, is niet meer dan logisch; het zijn haar ervaringen en haar gedachten over dit onderwerp, ze mag best laten doorschemeren wanneer ze ongemak voelt in de buurt van een afgesneden hoofd. Maar het eindeloze gebruik van vergelijkingen en het versimpelen van methodes gaf mij erg het gevoel dat de auteur de lezer niet zo vertrouwt. Daarnaast dragen haar mutsige omschrijvingen van de mensen die ze ontmoet nergens aan bij en kan ze soms beter haar mening bij zich houden. Bepaalde functies omschrijven als ‘afschuwelijk’ en ‘gruwelijk’ zorgen juist voor het tegenovergestelde van wat ze (naar mijn idee) met dit boek wil bereiken: dat de dood en mensen die er mee werken een realistischer imago krijgen.

Voor de informatie isRigor mortisdus zeker de moeite waard, maar probeer wel over de schrijfstijl heen te lezen. En regel een sterke maag: elke operatie, test en autopsie wordt uitvoerig beschreven.

Rigor mortis: Over de lotgevallen van de doden, Mary Roach, Norton 2003

Anne of Green Gables

Mrs Rachel Lynde lived just where the Avonlea main road dipped down into a little hollow, fringed with alders and ladies’ eardrops and traversed by a brook that had its source away back in the woods of the old Cuthbert place; it was reputed to be an intricate, headlong brook in its earlier course through those woods, with dark secrets of pool and cascade; but by the time it reached Lynde’s Hollow it was a quiet, well-conducted little stream, for not even a brook could run past Mrs Rachel Lynde’s door without due regard for decency and decorum; it probably was conscious that Mrs Rachel was sitting at her window, keeping a sharp eye on everything that passed, from brooks and children up, and that if she noticed anything odd or out of place she would never rest until she had ferreted out the whys and wherefores thereof.

Dit boek heeft – naar mijn idee – in Engelstalige landen de plek die bij ons door Pippi Langkous wordt ingenomen. Al is Pippi een stuk stoerder.
Anne (“nooit de E vergeten!”) kan nooit stoppen met praten, heeft rood haar en sproeten waardoor ze zeker weet dat ze nooit een Goed Persoon kan worden maar vooral: ze heeft een gigantische fantasie. Een fantasie die er voor zorgt dat cakes mislukken, meisjes bang worden voor bossen en veel huiswerk en klusjes nooit afraken.

Anne of Green Gables speelt zich af in het Canada aan het begin van de twintigste eeuw, een tijd waarin meisjes hulpzaam en stil moesten zijn. Het is dus heel begrijpelijk dat heel het dorp op zijn kop staat door dat luide, wilde meisje. Maar om bijna 300 pagina’s te vullen met “Oeps ik ben weer mijn naaiwerk vergeten want ik dagdroomde over een mysterieuze knappe man waar ik mee ging trouwen!” ..misschien ben ik te bekend met dagdromen om er gecharmeerd door te zijn.
Gelukkig blijgt Anne wel nuchter en daardoor 95 procent van de tijd charmant en herkenbaar in gedachten en acties. En daarnaast creëert het boek – zowel het verhaal als de setting – een mooi tijdbeeld.

Ik koos dit boek omdat ik wel eens wilde weten wie die Anne was. Nu weet ik dat en hoef ik haar niet verder (er zijn meerdere vervolgen) te leren kennen.

Anne of Green Gables, Lucy Maud Montgomery, L.C. Page & Co 1908

The good Thief

The man arrived after morning prayers.

Dit is een boek met een verhaal dat je vergeten bent zodra je het hebt dichtgeslagen. Niet omdat het saai, taai of slecht geschreven is, maar omdat het niks heeft dat blijft hangen.

Ren is een wees met maar één hand. Daardoor weet hij vrij zeker dat hij nooit uitgekozen zal worden door iemand en het klooster kan verlaten, tot hij wel zal moeten om in dienst te gaan. Als hij wel wordt uitgekozen, door een man die zegt zijn broer te zijn, beginnen de avonturen.

Ik koos dit boek omdat het in negentiende-eeuws Amerika afspeelde en omdat het werd omschreven als wild en vreemd. Alle drie de elementen kon ik amper in het boek terug vinden. The Good Thief is eigenlijk een avonturenboek door de ogen van een 11-jarige jongen en had zich overal kunnen afspelen. Zelfs de andere karakters (de broer, een dronkenlap en een (ex-)moordenaar zorgen niet voor pittige anekdotes of op-het-puntje-van-je-stoel momenten. Het is allemaal ..oké.

Daarom kan ik het boek noch aan- noch afraden. Niet zoveel tijd voor lezen? Sla deze over. Zin in een hap-slik-weg boek met kleurrijke details? Ga ervoor.

The Good Thief, Hannah Tinti, Headline Review 2008

Kuifje en het Geheim van de Eenhoorn

107 min.

De stripboeken van Kuifje hebben mij nooit aangesproken. Ik weet niet waarom, want de jongeman is tenslotte roodharig en maakt allerlei avonturen mee, allebei dingen die van mij op toepassing zijn.
Ik keek de film omdat mijn vriend het wel graag wilde zien. En vermaakte mij prima.

Kuifje koopt een miniatuur van een zestiende-eeuws schip op de markt en al snel blijkt dat er meer mensen zeer  geïnteresseerd zijn in het schip. Kuifje, zo het een journalist betaamt, ruikt een verhaal en duikt diep in de duistere situatie, die hem vervolgens over de hele wereld -van oceanen tot woestijnen- leidt.

Soms is het te merken dat de doelgroep stiekem jongetjes van alle leeftijden is als de flauwheid te erg wordt, maar dat is altijd in hele korte periodes. Behalve dat is het een familievriendelijk avontuur dat laat zien hoe ver filmmaatschappijen al zijn met het gebruiken van computer-animatie. Het is een vermakelijk anderhalf uur dat je geen moment rust geeft.
Een prima zaterdagavond film.

Kuifje en het Geheim van de Eenhoorn, Columbia Pictures 2011, nu op dvd

The Artist

100 min.

Genomineerd door de Academy (die jaarlijks de Oscars uitdeelt) voor tien awards: Beste Film, Beste Acteur, Beste Cinematografie, Beste Art Direction, Beste Kostuums, Beste Regie, Beste Montage, Beste Muziek en Beste Originele Scenario.
Om maar gelijk de Oscar craze te doorbreken: ik vond deze film niet al deze nominaties waard.

Canal+

Er zijn twee punten waarvoor The Artist (voor alle nominaties) aandacht kreeg. De film is compleet in zwart/wit opgenomen en het is een stille film. Er wordt alleen muziek gebruikt, geen dialoog. In deze tijd van 3D, zoveel mogelijk explosies en mooie (blote) mensen, was dat een unicum. En dan zaten er ook nog weinig bekende mensen in en was de hoofdpersoon een Fransman die geen woord Engels spreekt. Verrassing van het jaar!

Dit komt misschien negatiever over dan ik echt ben wat betreft de film. Ik vond het alleen niet de beste uitvinding sinds het gesneden brood en vond de ervaring (in een Filmhuis, vrolijke spanning van te voren over wat te verwachten, de vreemde verwondering dat er gewoon echt geen dialoog zal zijn) fijner dan de film zelf. Het verhaal is simpel: een acteur gaat niet mee met de tijd, verliest zijn beroemdheid en werk totdat een actrice, die altijd een fan van hem was, hem weer overeind helpt. Happy ending. De muziek past bij elke scène en elke acteur past in het plaatje (wie houdt er nu niet van John Goodman?), maar soms duurde het gewoon nét iets te lang. Een stille film kan aantonen dat dialoog niet nodig is om een verhaal te begrijpen. Blijf dan niet te veel beelden en gelaatstrekken tonen zodat je zeker weet dat de kijker het begrijpt.
Dat is dan ook mijn grootste klacht over de film. Had de scènes af en toe net iets scherper afgesneden voor een compactere film. Desalniettemin zal ik aanraden om deze film in de bioscoop te gaan bekijken. Voor de ervaring, voor de ‘Old Hollywood Glamour’ en omdat filmmakers wel de hint nodig hebben dat een film niet per se beter is als hij luidruchtig, kleurrijk en 3D is.

Pan Am

Sony Pictures Television

Een televisieserie over een vliegtuigmaatschappij die alleen uit gebakken lucht bestaat. Dat is geen schot voor open doel, maar met de bal in je handen het doel in wandelen. Het maakt het cliché daarom niet minder waar.

Pan Am gaat over de hoogtijdagen van vliegtuigmaatschappij Pan Am (die dagen waren in de jaren zestig, de maatschappij is eind jaren tachtig opgeheven). De kijker volgt een team van vier stewardessen, twee piloten en af en toe de excuus-niet-blanke Sanjeev. Verder zijn Dean en Ted en Maggie, Laura, Kate en Colette (maar die is wel van Franse afkomst!) hartstikke blank en Amerikaans want het gaat hier om Amerikaans gloren.

De serie blijft ‘overeind’ door drie pilaren. Een lachwekkend plot over de klunzige ‘ik-ben-vreselijk-zelfstandig- Laura die bijklust voor de geheime dienst van de USA, mooie mensen in mooie steden/landen en bijdehante, ‘feministische’ (gewoon vragend voor haar rechten, gezien door de bril van de eenentwintigste eeuw) Maggie.
De aanhalingstekens zijn er voor een reden, want een stuk nat karton komt steviger over dan deze plotlijnen. De vijftig minuten durende afleveringen zijn reclamefilmpjes voor een wereld die niet meer bestaat gecombineerd met eendimensionale karakters. Zelfs als er kans is op verdieping (Colette moest vluchten voor Nazi’s), wordt dat snel opzij geschoven want Pan Am is glamour en prét!

Het is dan ook zonder veel risico te zeggen dat de serie niet de levensloop van haar naamgever zal hebben.
Maar tot dan: all aboard voor glimmende leegheid en reislustopwekkende decors.

Pan Am, maandag 21.30 uur, Net 5