Comment je suis devenu super-héros

101 min.

Aardige superheldenfilm die eens niet aan Marvel of DC Comics is gebonden. Echter niet helemaal origineel – gebaseerd op een roman.

Er is mooi (gemaakt) spektakel met een leuk plotje over superkrachten als drugs en een Eenzame Detective die hier natuurlijk Iets mee te maken heeft.

Daarbovenop is er net genoeg verdieping om niet verveeld te raken maar ook niet in de lach te schieten door alle kronkels, maar vooral fijn: niet eindelijk veel vechtscènes die alleen maar tijd vreten en de kijker duizelig maken.

Dus voor hen die wel graag een beetje super wilt zien, maar op de droge, Franse manier waarop zij science fiction behandelen: dit is een heel aardig filmpje.

The Young Pope

10 x 50 minutes

The Young Pope is één van de TV-shows in mijn Netflix-lijst waarvan ik me afvraag waarom het er in staat. Jude Law is allang niet meer aantrekkelijk, Diane Keaton steunt Woody A., en het Vaticaan? De katholieke kerk? Brrr!

Ik heb de serie in iets minder dan een maand afgekeken en ben nu bezig met het ‘vervolg’: The New Pope.

Ik vind het een snertterm, maar dit is een acteursserie. Iedereen acteert zich het snot achter de ogen (in de ogen?), en het is allemaal goed, gruwelijk, gemeen (niet goddelijk, ondanks de omgeving).

Het plot? Nieuw-verkoren (” “) paus lijkt minder makkelijk te beïnvloeden en besturen dan verwacht. Verre van zelfs, wat een vervelende man. Maar ja God’s vertegenwoordiger op aarde, dus hoe kom je daar van af? Met dat gekonkel op de achtergrond als continue stroom, zijn er ook nog aflevering-lange situaties die misschien iets van sympathie voor de paus opwekken. Maar net zo vaak juist helemaal niet.

Het is geen binge-serie: ik keek nooit meer dan één aflevering per keer – het is te taai om vlot doorheen te zoeven. En ik weet ook nog steeds niet precies waaróp ik ‘t zou aanraden (al dat acteurswerk?). Maar vermaakt heb ik mij wel.

Foster

113 min.

Documentaire over Amerikaanse pleegouders en de organisatie die daar (letterlijk en figuurlijk) achter zit.

Van adoptie is veel bekend, maar ik heb het idee dat men vaak vergeet wat pleegouders en -familie allemaal doen. Nu zal het in Nederland vast wel (iets) anders zijn, maar voor iemand die wel eens in contact komt met uithuisplaatsing, ruzie met pleeggezinnen en dergelijke vond ik het interessant genoeg om over de landsgrenzen te kijken.

Mooi van deze documentaire vond ik dat de toon heel neutraal blijft (geen “alles is kut” noch “dit is werk van engelen”), en dat alle betrokkenen aan het woord komen. Organisatie, pleegouders, pleegkinderen maar ook de rechtsorganen die er mee gemoeid zijn. Het draagt allemaal bij aan het plaatje van hoeveel (mensen)werk het is.

Verschillende casussen worden gevolgd en zo kom je zonder een spectaculair hoog tempo aan bijna twee uur film.

En het klopt: het is verre van perfect, maar zeker noodzakelijk en een verbetering van de status quo. Gegoten in een interessante vorm, (ook) voor hen die er misschien nooit mee te maken zullen hebben.

De paradox van geluk

Voorjaarssneeuw, holten in de grond verstild tot witporseleinen kommen.

De paradox van geluk, Aminatta Forna, Nieuw Amsterdam 2018

Van sommige boeken is het makkelijk onthouden dat je ze hebt uitgekozen door een recensie, zeker als dat recent is gebeurd. Jammere in dit geval is dat ik niet weet wat mij aanstond in die recensie om dit boek te kiezen, en dat ik na het lezen van het boek nog steeds niet weet waarom die recensie schijnbaar zo positief was.

Het flauwste is dat dit boek niet slecht is: het is niet slecht geschreven, naar of saai. Er zijn elementen die het echt op hadden kunnen trekken naar een boek dat je de adem beneemt en je helemaal toegewijd maakt aan de levens van de hoofdpersonen. In plaats daarvan is de stijl zo koeltjes, de karakters zo passief dat het allemaal maar kabbelt.

En dat met een Amerikaanse die in Londen is gaan wonen om stadsvossen te onderzoeken. Een man die jarenlang in oorlogsgebieden heeft gewerkt met psyche en nu in Londen verschillende draden probeert op te pakken en aan andere eindjes te knopen. Een vermist kind, de verschillende klassen in de stad en de angst van de mens van ‘wilde natuur’. Er zijn verschillende onderwerpen en vraagstukken die interessant zijn en tot denken aanzetten, maar dan alweer uit beeld worden geschoven of halfhartig worden afgehandeld.

Niet elke auteur kan meerdere plots even succesvol jongleren en overeind houden. Als Aminatta Forna (of haar redacteur) wat duidelijker keuzes had gemaakt, hadden we de diepte in gekund. Nu is er alleen gedobber, met wat schouderophalen.

Two Night Stand

86 min.

I have to admit that this was much more fun than expected, but maybe it just hit me at the right spot at the right time. It’s not like the plot was mindblowingly original, but it did give some creative spins to the well-used trope of Unwanted Company becomes Much Wanted Company (good thing I’m not paid to give tropes names, I’ll explain).

film poster two night standMain character suffering of mediocrity and a very early mid-life crisis decides to try an one night stand to help herself out of her funk. Alcohol is involved.  The one night stand happens, she tries to escape, she’s snowed in. They try to keep their distance, they get overly honest with each other, the honesty hurts. And still all that snow.

The chemistry between the two helps a lot, but then there’s also the little sign of creativity when it comes to backstories and motivations. It’s also nice that not everything is sickeningly sweet and unbelievably dumb: for a romantic comedy these two main characters are kind of realistic.

So, it’s not all that. Maybe quite little. But what it is, is fun and sweet.

Two Night Stand, Entertainment One 2014

 

Niemand vertelt je hier ooit wat

Ze gaan me opereren vandaag.

Het was een situatie waarin vijf sterren een realiteit waren, en die situatie maak ik niet vaak mee als veel-lezende zeur en extra kritisch persoon op Nederlandse auteurs. Maar verdorie: Erik Nieuwenhuis was mijn intense hekel aan open eindes vergeten. Lap, het boek had zelfs langer gemogen wat mij betreft!

Spoiler. Misschien is het niet eens een echt open einde, het verhaal kan best als afgesloten beschouwd worden. Maar er gebeuren vreemde dingen in het verzorgtehuis waarvan Michiel zich niet eens kan herinneren hoe hij er is gekomen en waarom hij er is. En er wordt steeds meer lucht gepompt in de ballon van ‘WAT DAN?’ maar de ballon ontploft maar niet.

Mensen die wel beter los kunnen laten, of het niet erg vinden om zelf de gaten in te vullen, zullen zeker genieten van het lachwekkende want langzaam in unheimlich verandert.

Is dit nu al het tweede Nederlandse boek dit jaar waar ik positief over ben?

Niemand vertelt je hier ooit wat, Erik Nieuwenhuis, Brooklyn 2019

De buitenvrouw

Leerlingen in de eindexamenklassen vonden Theo Altena de minst erge die je voor Nederlands kon krijgen.

Enkele uren nadat mijn moeder mij wees op de Joost Zwagerman-essay prijs (ik twijfel nog over een onderwerp), vond ik dit boek in een buitenbiebje. Toeval bestaat niet?

Dit was mijn eerste boek van de auteur: Nederlandse schrijvers, zeker mannelijke, kunnen mij niet bekoren. Hoogste tijd was daar een uitzondering in, maar ook weer niet op zo’n manier dat ik mij voorlopig een Mulisch-fan noem.

Naast het essay-toeval was het de samenvatting waarvoor ik het boek wel wilde proberen: man wordt zich bewust van racisme in zijn directe omgeving en man is docent Nederlands op het voortgezet onderwijs. En volgens de recensies beschrijft Zwagerman beide dingen zoals het is!

Ik ben docent Engels op het MBO dus ik kan niet alles vergelijken, maar verder is het toch wel zeer regelmatig best confronterend. En het ‘dat is niet racistisch!’ waar je ook bij anders normaal nuchtere mensen tegen aanloopt – ook.

Natuurlijk, ik had de precieze details niet nodig van de lichaamsdelen van Theo’s minnares, maar verder was ik zeer verrast door hoe makkelijk dit boek was en hoe vermakelijk ik het vond.

De buitenvrouw, Joost Zwagerman, De Arbeiderspers 1994

Frontera verde

8 x 45 min.

Elk jaar neem ik mij voor om vaker TV-series te bloggen, en elk jaar vergeet ik het een beetje. Frontera verde is een Columbiaanse serie die Netflix ‘limited’ noemt dus misschien dat het bij één seizoen blijft. Als je naar het einde van de laatste aflevering kijkt … wie weet.

frontera verde posterMaar waar gaat het over? In den beginne is het een detective: er worden lijken gevonden in de jungle en een detective wordt vanuit Bogota er heen gestuurd om dat even snel op te lossen.

Maar maar dan (spannend trommelgeroffel)! Zijn er bovennatuurlijke elementen of zijn het hallucinerende middelen, kloppen de tijden nog wel, en wie is die vreemde vrouw?

Het is geen heel toegankelijke serie: sommige verhaallijnen meanderen iets te veel en de hoofdpersoon is ook nog makkelijk te waarderen/steunen. Door het heen en weer-gespring van verhaal- en tijdlijnen moet je ook je aandacht er bij houden. Aan de andere kant zorgt dit wel voor een andere ervaring van iets moois en ongemakkelijks en meer groen dan de willekeurige stadsinwoner per maand mee krijgt. Het is – om het heel naar te zeggen – een ervaring.

En wat er nu aan de hand is met die moorden? Och, ondergeschikt aan de rest.

Frontera verde, Netflix 2019

Shéhérazade

111 min.

Straks word ik nog een Fransefilmkijker. Of het nu comedy, drama of actie is, ik weet ze wel te waarderen. Deze valt in de tweede categorie, maar weer wel op zo’n manier dat het niet drámá is. Niks tranentrekkerigs met wollige soundtracks, maar het drama van een grote hoeveelheid slechte omstandigheden en beslissingen.

film poster sheherazadeWant nee, de pooier van je vriendin worden is geen goed idee, ook al is ze prostitueren al gewend. En met een pistool zwaaien is nooit een goed idee, net zoals weglopen bij een opvanghuis. Zach krijgt het desalniettemin allemaal voor elkaar.

Zach zit dan ook tussen het wal en het schip. Vader afwezig, moeder boeit het allemaal niet, stoere vrienden die het allemaal niet zo legaal doen en natuurlijk die eeuwige drang om maar de grootste, beste, gevaarlijkste te zijn. En dat kan best redelijk door middel van pooier zijn, geld rondstrooien en een grote bek hebben op de verkeerde momenten.

Tussendoor is zijn vriendinnetje Shéhérazade ook veel verder van huis dan gewenst. Deze twee klauwen wel aan elkaar vast, maar wat heb je daaraan als beiden aan het verdrinken zijn? Hierdoor is het verleidelijk om ze toe te roepen los te laten en het heel ergens anders opnieuw te proberen maar ja – het is maar een film.

Dus is dit een film met bitterzoete randjes en frustraties, in een licht en vorm waardoor al dat lelijks bijna mooi is.

Shéhérazade, Netflix 2018

Ninguém Tá Olhando

8 x 25

Netflix biedt het aan als Nobody’s Looking, maar op deze manier weet je tenminste gelijk dat het ondertiteling lezen wordt.

nobody's looking netflixDeze korte serie (ik keek ‘m in een avond en kon nog om tien uur naar bed) gaat over een bureau van beschermengelen waarin een nieuwe aanwinst redelijk snel elke aanwezige regel overtreedt en er nogal een zooitje van maakt. Voordeel van deze serie is dat er ook niet veel meer aan het plot is: niet meerdere plotlijnen die door elkaar lopen en in het niets verdwijnen – dit is gewoon wat er aan de hand is. En dat is vermakelijk.

Tussendoor zijn er nog kleine steekjes onder water over hoe vreemd en kwetsbaar mensen zijn, maar zelfs beschermengelen accepteren dingen ‘omdat het nu eenmaal zo is’, dus zoveel pijn doen die steekjes niet.

En, als roodharige, is het grappig om eens niet de zielloze maar juist de brave hendrik te zijn. Al lijkt het bij sommige beschermengelen wel alsof het niet hun natuurlijke haarkleur is …

Nobody’s Looking, Netflix 2019