Frontera verde

8 x 45 min.

Elk jaar neem ik mij voor om vaker TV-series te bloggen, en elk jaar vergeet ik het een beetje. Frontera verde is een Columbiaanse serie die Netflix ‘limited’ noemt dus misschien dat het bij één seizoen blijft. Als je naar het einde van de laatste aflevering kijkt … wie weet.

frontera verde posterMaar waar gaat het over? In den beginne is het een detective: er worden lijken gevonden in de jungle en een detective wordt vanuit Bogota er heen gestuurd om dat even snel op te lossen.

Maar maar dan (spannend trommelgeroffel)! Zijn er bovennatuurlijke elementen of zijn het hallucinerende middelen, kloppen de tijden nog wel, en wie is die vreemde vrouw?

Het is geen heel toegankelijke serie: sommige verhaallijnen meanderen iets te veel en de hoofdpersoon is ook nog makkelijk te waarderen/steunen. Door het heen en weer-gespring van verhaal- en tijdlijnen moet je ook je aandacht er bij houden. Aan de andere kant zorgt dit wel voor een andere ervaring van iets moois en ongemakkelijks en meer groen dan de willekeurige stadsinwoner per maand mee krijgt. Het is – om het heel naar te zeggen – een ervaring.

En wat er nu aan de hand is met die moorden? Och, ondergeschikt aan de rest.

Frontera verde, Netflix 2019

Shéhérazade

111 min.

Straks word ik nog een Fransefilmkijker. Of het nu comedy, drama of actie is, ik weet ze wel te waarderen. Deze valt in de tweede categorie, maar weer wel op zo’n manier dat het niet drámá is. Niks tranentrekkerigs met wollige soundtracks, maar het drama van een grote hoeveelheid slechte omstandigheden en beslissingen.

film poster sheherazadeWant nee, de pooier van je vriendin worden is geen goed idee, ook al is ze prostitueren al gewend. En met een pistool zwaaien is nooit een goed idee, net zoals weglopen bij een opvanghuis. Zach krijgt het desalniettemin allemaal voor elkaar.

Zach zit dan ook tussen het wal en het schip. Vader afwezig, moeder boeit het allemaal niet, stoere vrienden die het allemaal niet zo legaal doen en natuurlijk die eeuwige drang om maar de grootste, beste, gevaarlijkste te zijn. En dat kan best redelijk door middel van pooier zijn, geld rondstrooien en een grote bek hebben op de verkeerde momenten.

Tussendoor is zijn vriendinnetje Shéhérazade ook veel verder van huis dan gewenst. Deze twee klauwen wel aan elkaar vast, maar wat heb je daaraan als beiden aan het verdrinken zijn? Hierdoor is het verleidelijk om ze toe te roepen los te laten en het heel ergens anders opnieuw te proberen maar ja – het is maar een film.

Dus is dit een film met bitterzoete randjes en frustraties, in een licht en vorm waardoor al dat lelijks bijna mooi is.

Shéhérazade, Netflix 2018

Ninguém Tá Olhando

8 x 25

Netflix biedt het aan als Nobody’s Looking, maar op deze manier weet je tenminste gelijk dat het ondertiteling lezen wordt.

nobody's looking netflixDeze korte serie (ik keek ‘m in een avond en kon nog om tien uur naar bed) gaat over een bureau van beschermengelen waarin een nieuwe aanwinst redelijk snel elke aanwezige regel overtreedt en er nogal een zooitje van maakt. Voordeel van deze serie is dat er ook niet veel meer aan het plot is: niet meerdere plotlijnen die door elkaar lopen en in het niets verdwijnen – dit is gewoon wat er aan de hand is. En dat is vermakelijk.

Tussendoor zijn er nog kleine steekjes onder water over hoe vreemd en kwetsbaar mensen zijn, maar zelfs beschermengelen accepteren dingen ‘omdat het nu eenmaal zo is’, dus zoveel pijn doen die steekjes niet.

En, als roodharige, is het grappig om eens niet de zielloze maar juist de brave hendrik te zijn. Al lijkt het bij sommige beschermengelen wel alsof het niet hun natuurlijke haarkleur is …

Nobody’s Looking, Netflix 2019

 

Charlie’s Angels

119 min.

Soms werkt de mond-tot-mond de verkeerde kant op: men was zo luid over hoe stom en saai en onnodig deze film was, dat ik er heen ging met ‘Moh, het is toch gratis en ik heb al popcorn gekocht’. Verdikkeme, bleek mijn mening af te wijken van hen die er zo luid over waren geweest!

poster Charlie AngelsSowieso, wanneer is een film ‘nodig’? Waarom zijn er straks wel acht Mission: Impossible-films maar mag Charlie’s Angels maar vier keer (dit getal schud ik zo uit m’n mouw)? Als je weet waar ik graag op let in films, weet je het antwoord wel.

Charlie’s Angels in 2019 heeft iets meer diversiteit in de cast en laat duidelijk zien hoe de organisatie werkt. Er zijn gadgets maar niet ongeloofwaardige, de actie is stoer maar niet overdreven en bijna altijd geloofwaardig, een paar twistjes zorgen dat het tempo hoog blijft en de drie hoofdpersonen werken leuk samen. Eigenlijk is dit een actiefilm zoals ik ze miste: niet te veel van alles en makkelijk te verwerken.

Natuurlijk – het had grappiger, scherper, iets korter en iets verdiepender gekund: wat weten we nu echt van deze drie. Maar het is een actiefilm. Ik voelde al opluchting dat er eindelijk eentje is die niet de ‘hoe lang kan een actiescène duren en hoeveel bloed kunnen we er in kwijt’-uitdaging aannam.

Kortgezegd: best lekker voor als je wel de actie, maar niet het hypergeweldadige en zeer ongeloofwaardige wilt.

Charlie’s Angels, Columbia Pictures 2019

Moord op de moestuin

De hele geschiedenis begon toen mijn zuster en zwager een pan soep kwamen brengen.

Misschien wel vreemdste en meest-vermakelijke niet-detective van het jaar. Ik bedoel: meerdere verdwijningen en schedels, maar toch vooral focus op volkstuintjes en wat je daar allemaal in tegenkomt, inclusief de vreemde vogels (menselijke versie).

Judith is een pasgetrouwde auteur waarvan haar schrijven verdwenen is en haar man recent aan zijn hart geopereerd. Haar zus nodigt hen uit voor een zomer weg, naar blijkt bij jeugdvriendinnen, en met daar zeer dichtbij in de buurt tuinen/tuintjes.

Zo kabbelt het allemaal rustig door tot een ‘gruwelijke vondst’ (quote van de flaptekst) voorzichtig een tipje van de sluier die over de gezapige tuintjes hangt oplicht. Maar zelfs dan verandert het tempo van het verhaal niet, wat voor enige vervreemding zorgt. Een vervreemding die ikzelf zeer kon waarderen: de detective met urgentie, flash-backs en eendimensionale monologen zijn er genoeg.

Daarnaast levert Nicolien Mizee in een niet al te dik boek een verhaal dat indikt op verschillende menselijke verhalen op een manier die bijna mythologisch aandoet. Misschien is de moestuin wel een hel, of op zijn minst een limbo. Het zorgt in ieder geval voor een goed verhaal.

Moord op de moestuin, Nicolien Mizee, Nijgh & Van Ditmar 2019

Shaft

112 min.

This was honestly more fun than I had expected. When you want dumb action-y entertainment, it usually comes with a lot of misogyny, a couple of -isms, and much too long fight scenes.

shaft film 2019It’s not like Shaft (I think this is the second one?) goes completely without these issues: there’s two women with speaking roles and they’re firmly set in the roles of mother and/or love interest. There’s not that many fight scenes but I still zoned out during the ones that are ‘serious’ (opposed to one-sided to show how Shaft Shaft is). And Shaft being black doesn’t prevent him from saying quite some ‘yikes’ things about the villains: people with a Middle-Eastern background.

But. It’s more than the music and the tempo and the lack of ten minute long fight scenes. It’s all very smooth and cool enough to not notice the issues mentioned. It’s Samuel Jackson and Jessie T. Usher smarming and charming. It’s the right vibe without looking dated.

And it doesn’t all that long, so you don’t get too much time to find (more) complaints about it.

Shaft, Newline Cinema 2019

Toni Erdmann

162 min.

162 minuten van mijn leven die ik nooit meer terug zal krijgen. Was het zo erg? Ach, niet helemaal, maar wel genoeg om er spijt van te hebben.

toni erdmann posterDe tijd moet vast gebruikt worden om vast te leggen dat de relatie tussen vader en dochter niet normaal zijn. Vader is een vreemde vogel met grappen die lang niet altijd grappig zijn, dochter is een zakenvrouw. Waarom ze echter een licht-sociaal-onhandige vrouw is – buiten zo’n vader om – wordt niet uitgelegd. Zij mag sowieso de motivatie en inspiratie zijn van vader, maar krijgt zelf niet veel verder de ruimte dan ‘denkt alleen aan werk’.

Oké, misschien is dat omdat het zijn film is, misschien zoek ik balans waar die niet is. Maar ook Winfried (de film legt het wel uit) laat weinig zien waardoor de kijker sympathie voor hem kan voelen, of op z’n minst begrijpen waarom hij op deze manier door het leven gaat. Nu is hij weinig meer dan de clown die hij uithangt, en clowns worden snel vervelend.

Ik hoop dat die arme Ines de controle over haar leven weer terug heeft gekregen.

Toni Erdmann, Missing Link Films 2016

 

The Square

108 min.

Het is alweer bijna tien jaar geleden dat Egyptenaren Tahrir square overnamen in de hoop op een revolutie die naar een betere samenleving zou leiden. In deze documentaire wordt zichtbaar hoe dat ging, en hoe dat fout ging.

the square posterWat ook nadrukkelijk zichtbaar wordt, is wat wij hier allemaal maar aannemen als gewoon, en dat niemand van de gefilmde protesteerders om veel vragen. Men wilt geen basisinkomen, gratis elektrische auto of luxe appartement in het centrum van de stad. Nee, de Egyptenaren vragen om brood, gelijkheid, de kans om als een eervol lid van de maatschappij beschouwd te worden, in plaats van steeds maar weer omlaag getrapt te worden. Ze vragen om een einde van corruptie.

Naarmate de revolutie verloopt, zie je ook de naïviteit langzaam verdwijnen. Zó’n verenigd blok zijn de mensen ook weer niet, en sommigen kiezen de makkelijkste weg in plaats van de meest hoopvolle. Maar ook hier het punt: makkelijk oordelen vanuit onze veilige invalshoek.

Mensen zijn vermoord door de overheid die hen zou moeten beschermen, omdat ze om beter vroegen. Maar een klein beetje beter. The Square draait daar niet omheen en weigert ook andere partijen de schuld kwijt te schelden. Het is een verlammende documentaire; deze geschiedenis is nog zo recent en alweer zo ver vergeten door hen die er geen onderdeel van zijn.

‘Viva la revolucion’ wereldwijd, zolang ze maar te behappen is. Want wie weet nu hoe het tegenwoordig in Egypte is?

The Square, Netflix 2013

Ons soort Amerika

Ik heb de verkeerde kinderwagen gekocht.

Pfwa, maar weer bewijs dat je niet altijd de recensies moet geloven. Aan de andere kant: props voor de recensie die dit boek zo aantrekkelijk maakte. Net alsof niet iedereen het kan (ij .red).

Nu is elke recensie persoonlijk, hoe professioneel dan ook. Misschien was het niet meeslepend voor mij omdat ik geen witte man en vader ben, en zelf ook onderdeel van het Amerikaans dagelijks leven ben geweest. Misschien heb ik over de delen heen gelezen die ik verwachtte (lekker Amerikaanse aapjes kijken) omdat ik op den duur een beetje ‘zoned out’ raakte door weer een hoofdstuk dat begon met hem achter de kinderwagen.

Aan het einde van het boek vraagt Anton zich niet af waarom hij niet meer heeft gedaan, en ik ook. Met twee jonge kinderen is er niet de vrijheid om á la Leaving Las Vegas los te gaan in de VS, maar deze man is niet verder gekomen dan de koffiezaak.

Ik vermoed dat de ‘ons’ uit de titel de witte bevolking van Cambridge is. Wat zij van Amerika vinden – op wat wegwerpzinnen na – is na 200 pagina’s niet bepaald uitgediept.

Ons soort Amerika, Anton Stolwijk, Prometheus 2018

C’est quoi cette famille?

99 min.

Leuke films maken die Fransen toch (soms). Is het de taal die de film gelijk een opgewekter, vrolijker gevoel geeft, of is het de Franse levensinstelling die hun (komische) films zo toegankelijk maakt?

cest quoi cette famille posterEen film over halfzusjes en -broertjes die besluiten maar zelfstandig te gaan wonen omdat hun ouders er zo’n zooitje van maken en ze genoeg hebben van huis te wisselen elke drie dagen – het zou makkelijk sneu kunnen worden. Of in het geval van de Amerikanen: vol met superirritante, te bijdehante en wijze kinderen.

Niet elk familielid krijgt een gelijke hoeveelheid aandacht, daar zijn het er gewoon te veel voor, maar de balans tussen ouders en kinderen en kinderen onderling is nergens irritant. Aanstichter Bastien is ook de verteller van het verhaal en mag dan ook wat meer plotlijntjes van andere broers en zussen. De ouders komen helemaal licht uit de verf, maar zij zijn dan ook niet degene die met dit lumineuze idee zijn op komen dagen.

Het is een film met een Pippi Langkous-gevoel. Dat de kinderen Frans zijn, maakt dat zelfstandige alleen maar geloofwaardiger.

C’est quoi cette famille?, Netflix 2016