Tully

96 min.

Diablo Cody is zo’n auteur waarvan men (degene die haar werk kent) erg voor of tegen is. Juno is misschien haar meest bekende film, en je vond de dialogen hartstikke tof leuk grappig of vreselijk irritant. Dat Tully dan ook netjes op de poster zegt ‘Van de schrijver van Juno’ kan een risico zijn, maar ik wilde de film vooral zien voor de vrouwelijke acteurs. En Cody zou volwassenen toch niet net zo lollig en bijdehand als tieners laten praten?
tully-movie-poster
Ook deze keer is er weer het moederschap, maar verder zijn de overeenkomsten klein (mannen zijn redelijk passieve sukkels, dat wel). Moeder Marlo heeft al twee kinderen, en is zwanger van de niet-geplande derde. Na de bevalling geeft haar broer haar een night nanny, zodat ze kan proberen haar leven terug te krijgen. Tully is vreemd, maar oh zo behulpzaam, en lijkt dingen echt beter te maken voor Marlo.

Ik gebruik hier natuurlijk ‘lijkt’ voor een goede reden, maar of het nu wel of niet zo is, Marlo komt weer in de buurt van haarzelf, haar leven en haar familie. Dit alles op een veel lievere manier dan ik had verwacht. En wow, wat is het moederschap stuntelen, met of zonder externe hulp.

Tully is voorlopig nog in de bios te zien.

Tully, Bron Studios 2018

God’s Own Country

104 min.

Ik snap wel waarom het gebeurt, maar vind het vaak toch nogal makkelijk: de ene film de [bijvoeglijk naamwoord] [andere film] noemen. Vooral omdat dit schijnbaar vaker gebeurt bij kleinere projecten, want ik heb nog niet gelezen hoe Justice League een zwakkere X-Men is, bijvoorbeeld. God’s Own Country werd verschillende keren de Engelse Brokeback Mountain genoemd, maar mooi niet dus.

Gods Own CountryTen eerste zijn het tenslotte al geen cowboys, Georghe en Johnny. Johnny is de zoon van een chagrijnige boer in een chagrijnig klein dorp, en hij probeert alles buiten zichzelf te houden met heel veel alcohol. Georghe is een seizoensmedewerker uit Roemenië, en godsie wat is ‘ie goed met zijn handen (en lammetjes).

En dan is er het land, wat zo mooi is vastgelegd dat het soms bijna afleidt van deze twee gasten die éindelijk hun eigen ruimte binnen het leven beginnen te bouwen. Het is allemaal zo lief, pijnlijk en diepe-zucht-opwekkend dat je er na met een licht hoofd achterblijft.

God’s Own Country, Met Film Production 2017

Elementen ontraadseld

Toen ik een kind was, begin jaren tachtig, praatte ik vaak met dingen in mijn mond – eten, slangetjes bij de tandarts, ballonnen die anders wegvlogen, noem maar op – en als er niemand in de buurt was, praatte ik gewoon door.

Is dit de eerste non-fictie die ik lees dit jaar? Jeetje! Nou ja, het is in ieder geval weer eentje van mijn To Read list op Goodreads, een lijst die ik met groot genoegen verklein tot ik vind dat ik wel weer een dozijn mag toevoegen.

Hoe dan ook, Elementen ontraadseld. Zoals non-fictie wel vaker de neiging heeft, vertelt de titel gelijk waar het precies overgaat. Ik heb zeer weinig tot helemaal geen connectie met scheikunde (behalve dat de wereld om me heen en ikzelf er uit bestaan), maar het was het ‘passie, gekte en geschiedenis’ deel dat mij wel aansprak. Plus dat ik vind dat je ook buiten je eigen tuintje van interesses moet kijken, zo af en toe.

Er is in ieder geval genoeg scheikunde en natuurkunde. Het scheelt erg per hoofdstuk of passie enzovoorts ook langskomen, waardoor het voor de leek echt een één-hoofdstuk-per-keer-boek is. Ook dan blijf je vast achter met het gevoel over hoe vreemd deze planeet in elkaar zit, en al het leven daarop zeker ook.

Elementen ontraadseld; De verdwijnende lepel & andere verhalen over passie, gekte en de geschiedenis van het periodiek systeem, Sam Kean, Little Brown 2010

Alex, Approximately

He could be any one of these people.

En als je dan even iets lichters nodig hebt, zonder gelijk je haar uit het hoofd te trekken omdat het allemaal zo vreselijk dom is, ga je voor een tienerromance die vanaf het tweede hoofdstuk duidelijk voor je neerzet hoe het af gaat lopen. Niks mis mee.

Hoofdpersoon Bailey is een groot fan van klassieke films, chat daarover met een leuke, slimme, vriendelijke jongeman online (Alex), en verhuist naar zijn dorp zonder het hem te vertellen, zodat ze kan ontdekken of hij in het echt net zo leuk, slim en vriendelijk is. Maar dan ontmoet ze een vervelende maar leuke jongeman op haar nieuwe werk, en wordt de vraag om Alex steeds kleiner. Oh nee, hoe zal dit nu aflopen.

Alex, Approximately voorkomt dertien in een dozijn te worden door een paar scherpe randjes die de motivatie van Bailey goed onderbouwen. Verder is het zalig zwijmelen in een surfersparadijs.

Alex, Approximately, Jenn Bennett, Simon & Schuster 2017

Een zachte hand

De baby is dood.

De bibliotheek had mij eerst het origineel (Frans) aangeboden, maar dat ging mij net iets te ver, met een Frans vocabulaire dat niet verder reikt dan mij voorstellen en zeggen wat ik wil drinken. Dit was een boek dat op twee verschillende plekken werd bezongen, waardoor ik nieuwsgierig genoeg werd om ‘dan maar’ Nederlands te lezen.

Terwijl de omschrijving niet meer was dan ‘het gaat goed mis, nadat het zo lang zo goed leek te zijn’ bij een verhaal van een jong gezin dat een oudere, ietwat vreemde vrouw als nanny inneemt en in hun dagelijks leven verweeft.

Met een opbouw die niet in een horror zou misstaan, wordt dan wel getoond waarom dit een slecht idee is. In 189 pagina’s word je er van overtuigd nooit meer een vreemde in huis te nemen, en zeker niet wanneer je kleine kinderen hebt.

Een zachte hand, Leïla Slimani, Nieuw Amsterdam 2016

Happy Valley

13 x 58 min.

Laat ik maar voorop stellen dat deze titel zeker weten ironisch is. Happy Valley is een detective in een klein dorpje met zoveel criminaliteit dat het niet verwonderlijk is dat het zijn eigen politiebureau heeft.

Happy Valley posterHoofdrolspeler is Catherine, en zij en de actrice die haar speelt (Sarah Lancashire), zijn ook de USP voor deze serie. In plaats van weer een nukkig supergenie als leider te hebben, is Catherine zo verdomde menselijk dat het regelmatig ongemakkelijk wordt. Niets van wat zij meemaakt, lijkt geschreven voor goedkoop scoren of om haar karakter snel als eigen te beschouwen. Wat ze ook doet, er is een magnetisme waardoor je blijft kijken.

Het is een grauwe serie, maar door de onderwerpen, niet door kleurgebruik. Per seizoen (twee), is er een rode lijn, terwijl tussendoor Catherine politiewerk en leven op de best mogelijke manier wilt doen.

Ik ben niet vaak van de detectives, ze herhalen zichzelf snel, maar met Happy Valley krijg je zoveel mensen er bij dat de boel nergens vertraagt of gaat vervelen.

Happy Valley, BBC 2014

 

Regen

De regen op Mars was zacht en welkom.

Ik weet niet of ik eerder zowel ‘think about it’ als ‘laat maar links liggen’ heb aangevinkt als categorie, maar hier zijn we dan. Elke dag kan een nieuwe ervaring brengen. Maar, waarom deze combinatie dan?

Vooral omdat de auteur van zeer brede geschiedenis, ruim de tweede helft van het boek inzoomt op de VS en Groot Brittannië, en daar op blijft inzoomen voor de rest van het boek. Ja, natuurlijk zijn feitjes over Thomas Jefferson en de eerste weermannen interessant, maar na een meer globale invalshoek valt het nogal rauw op het dak. Was de rest van de wereld wel genoeg bekeken?

Daarnaast verandert de toon in het laatste hoofdstukken van wetenschappelijk naar sprookjesachtig met een flinke dot toeristenheiligheid (oftewel; ‘gelukkig mag ik zoveel van deze inboorlingen leren’).

Beiden laten helaas een vervelende nasmaak achter bij een verhaal waar ik zeer enthousiast aan begon. Houd het anders bij de eerste helft.

Regen: Een natuur- en cultuurgeschiedenis, Cynthia Barnett,