Quattro metà

90 min.

Misschien niet meer dan verwacht, maar wel charmanter dan verwacht. Dit is een variatie op Sliding Doors: we volgen vier mensen die op een verschillende manier een relatie met elkaar hebben/opbouwen en hoe dat ver- en afloopt.

Of het nu komt omdat het een Italiaans product is: er zit genoeg passie en drama in. Ongeplande zwangerschappen, vreemdgangers, verschillende dromen enzovoorts. Wat wel leuk is gedaan is dat elke combinatie zijn charme heeft, ondanks dat de karakters als duidelijke tropes worden geïntroduceerd.

Zowel intro als outtro zijn onnodig, maar niet onoverkomelijk. Met negentig minuten is er weinig builen te vallen, maar is er genoeg tempo en vermaak om dit wel in je weet-niet-wat-ik-wil-kijken-lijstje te zetten.

La grande belezza

142 min.

Ja, het is allemaal mooi, inclusief het feit dat deze film om heel weinig draait en daar toch iets van kan bakken.

Hoofdpersoon is een oudere, Italiaanse man die van zijn stad geniet: Rome. Natuurlijk, er zijn wel wat andere dingetjes des levens maar het gaat om de man en het gaat om zijn stad.

Die ziet er wel heel goed uit voor eentje met een imago van absolute vuilnisbak. Het schijnt en glittert en heeft meer kleur dan het menselijk oog kan verwerken en dat is vast op het conto van Paolo Sorrentino te schrijven. Lang leve vriendschappen, maar de echte liefde is voor de stad.

Mooi, leeg, toch wel op een vreemde manier aantrekkelijk. De film, bedoel ik.

Sorry We Missed You

100 min.

Dat noem ik nog eens horror. De regisseur van deze film staat wel bekend om zijn “activistische” verhalen (je zou het ook gewoon realistisch kunnen noemen), maar met deze is het wel allemaal heel naar. Lichtpuntjes few and far between.

Terwijl je aan het begin nog wel even denkt dat deze man problemen maakt die er niet zijn. Ga nu maar eerst onder een baas werken, er zijn wel meerdere mensen die niet genieten van hun baan. En dan blijken er ook nog een grote hoeveelheid schulden te zijn? Oof.

Maar de protagonist loopt in de val van onderaannemer en is zijn leven vervolgens kwijt aan altijd meer pakketten bezorgen. Als daar het horror-kwartje niet bij valt, heb je oogkleppen op of vergeet je dat bezorgers ook gewoon mensen zijn.

En zo is het bijna honderd minuten lijden omdat als je eenmaal in een gat zit, je er niet meer zelf uit kunt klimmen.

Bulado

87 min.

Voor een flink deel van de film doet het alsof het niet meer dan een coming of age/verhaal van onthechting is. Kenza pubert (deze keer gebeurt dat op Curacao), alleenstaande vader probeert daar mee om te gaan, terwijl opa haar Dingen leert.

Daarin ligt ook dat mijn mening veranderde van “wow mooie beelden” naar “Jezus, het klopt”. Het is vast een geval ‘juiste film op het juiste moment’, maar dat ik nu – dagen na het kijken ervan – weer dat ‘het is goed zo’-rust voel, is wel heel lekker en komt weinig voor.

Coded Bias

90 min.

Wat zegt het over mij dat ik al veel wist van wat in deze documentaire wordt besproken? Misschien lees ik te veel. Of genoeg, en de rest van de samenleving te weinig.

Want algoritmes beïnvloeden niet alleen wat wij wel doen en kopen, maar ook wat wij goedkeuren en afkeuren. Wat als de norm wordt beschouwd, en die norm wordt vastgelegd door (oude) witte mannen. Daardoor hebben zwarte vrouwen witte maskers nodig om gezichtsherkenning te gebruiken: waarom zou je als witte man de gezichtsherkenning aan zwarte gezichten laten wennen, tenslotte?

Naast die ongelijkheid laat de documentaire ook zien wat er nog meer mis is met het verafgoden van het technische. Mooi vond ik hoe ze zeiden hoe algoritmes in het verleden wortelen. Zij leren tenslotte van data, maar die data is seksistisch, racistisch en meer. We moeten dus nog véél meer kijken naar wat we de ritmes voeren.

Zei zij, op het internet.

De meest besproken man van Nederland

De meest besproken man van Nederland zit om 05.00 uur rechtop in zijn bed.

De meest besproken man van Nederland, Jeroen Pen, Uitgeverij Pluim 2021

Had een vrouw dit ook gepubliceerd gekregen, vraag ik mij af een paar uur na het uitlezen ervan.

Weinig verder aan te merken op deze ‘we doen alsof het een roman is’-roman, maar een man zonder journalistieke opleiding krijgt kansen die de vrouwelijke journalistieke student nooit zal ervaren omdat ze al na x aantal minuten uit gebrek aan betalend werk maar de communicatie in gaat. Ja, ik spreek uit ervaring en ben nog steeds bitter. Enfin.

Jeroen Pen schrijft over freelance/flexibele schil/vaste-contractenterreur in de mediamwereld. Over de dinosauriërs die wel de komeet aan zien komen, maar niet weten hoe er mee om te gaan. Allemaal – als mededertiger – veels te herkenbaar. Bek houden over de staat van de werkomgeving en doorbuffelen – dat ook.

Zo is dit een zeer milleniaanse klacht over media, de vorige generatie, de economie en hoe er tegen werk aan gekeken wordt. Vlot geschreven en zonder enige verdieping of oplossingen dus een lekkere aderlating.

Aan te merken? Het ouderwetse, seksistische gedrag van de vaste-contracters had vast wel alleen benoemd kunnen worden om Otto’s innerlijke feminist/one of the boys-strijd te tonen, in plaats van in detail te benaderen. Maar hier spreekt dan ook een sneeuwvlokje.

Und morgen die ganze Welt

111 min.

Dat is two out of two voor Duitstalige films. Deze laat minder vragen achter, meer frustraties. Nee, geweld moet je niet met geweld beantwoorden, maar hoe anders bevecht je Nazi’s en hun gedachtengoed?

Luisa is nieuw bij een antifa-beweging, maar wordt al snel meegesleurd in grotere, aggressievere bewegingen. Waarom wordt nooit heel duidelijk, dat dit niet het gewenste resultaat (van de beweging en van haar) oplevert wel.

In een ruime twee uur zie je dat goede bedoelingen naar hel leiden, bijna iedereen machteloos is en mensen altijd erger kunnen. Daar zit je met je goede gedrag, want Luisa maar ook de andere karakters zijn leeg genoeg om jezelf in hun schoenen te plaatsen.

Mary, Mary

It was a Saturday night and Mary Ryan had a hot date with Mrs. Aucoin.

Mary, Mary, Lesley Crewe, Nimbush Publishing Limited 2016

Meestal houd ik de regel ‘gelezen in Engels = geschreven in Engels” aan, maar dit was zo’n vreemde verzameling van woorden dat het voelt alsof ik mijn verwarring hierover het beste in het Nederlands kan uitdrukken.

In Mary, Mary is de hoofdpersoon eens niet het zwarte schaap maar het witte schaap. Ze is te geduldig, te vriendelijk en haar moeder en grootmoeder maken daar misbruik van. Volgens de blurb ~gebeurt er iets~ waardoor dat allemaal verandert; en daar kijk je ook snel naar uit met die snertkarakters. Fijn zo’n twist, maak het maak naar en miserabel.

Alleen – dat gebeurt maar niet. Situaties veranderen, maar de grote HAPPENING komt maar niet. Het verhaal wordt meer absurd en de tweederangs karakters krijgen meer ruimte, terwijl ons dat helemaal niet boeit want die hebben allang bewezen dat ze dat niet verdienen.

In één ruk las ik de laatste 100 pagina’s: er moet vast iets zijn wat dit allemaal bij elkaar gaat brengen. Neen. Het wiebelt alle kanten op als een slordig geschreven telenovela. Geven we om Mary? Om haar familie die door omgeving en situatie gevormd zijn? Of moeten we het allemaal maar snel vergeten?

Enige zonde vind ik dat ik niet meer kan herinneren waarom dit op mijn TBR lijst stond. Hoe kwam ik er op?

Comment je suis devenu super-héros

101 min.

Aardige superheldenfilm die eens niet aan Marvel of DC Comics is gebonden. Echter niet helemaal origineel – gebaseerd op een roman.

Er is mooi (gemaakt) spektakel met een leuk plotje over superkrachten als drugs en een Eenzame Detective die hier natuurlijk Iets mee te maken heeft.

Daarbovenop is er net genoeg verdieping om niet verveeld te raken maar ook niet in de lach te schieten door alle kronkels, maar vooral fijn: niet eindelijk veel vechtscènes die alleen maar tijd vreten en de kijker duizelig maken.

Dus voor hen die wel graag een beetje super wilt zien, maar op de droge, Franse manier waarop zij science fiction behandelen: dit is een heel aardig filmpje.

The Young Pope

10 x 50 minutes

The Young Pope is één van de TV-shows in mijn Netflix-lijst waarvan ik me afvraag waarom het er in staat. Jude Law is allang niet meer aantrekkelijk, Diane Keaton steunt Woody A., en het Vaticaan? De katholieke kerk? Brrr!

Ik heb de serie in iets minder dan een maand afgekeken en ben nu bezig met het ‘vervolg’: The New Pope.

Ik vind het een snertterm, maar dit is een acteursserie. Iedereen acteert zich het snot achter de ogen (in de ogen?), en het is allemaal goed, gruwelijk, gemeen (niet goddelijk, ondanks de omgeving).

Het plot? Nieuw-verkoren (” “) paus lijkt minder makkelijk te beïnvloeden en besturen dan verwacht. Verre van zelfs, wat een vervelende man. Maar ja God’s vertegenwoordiger op aarde, dus hoe kom je daar van af? Met dat gekonkel op de achtergrond als continue stroom, zijn er ook nog aflevering-lange situaties die misschien iets van sympathie voor de paus opwekken. Maar net zo vaak juist helemaal niet.

Het is geen binge-serie: ik keek nooit meer dan één aflevering per keer – het is te taai om vlot doorheen te zoeven. En ik weet ook nog steeds niet precies waaróp ik ‘t zou aanraden (al dat acteurswerk?). Maar vermaakt heb ik mij wel.