Een zachte hand

De baby is dood.

De bibliotheek had mij eerst het origineel (Frans) aangeboden, maar dat ging mij net iets te ver, met een Frans vocabulaire dat niet verder reikt dan mij voorstellen en zeggen wat ik wil drinken. Dit was een boek dat op twee verschillende plekken werd bezongen, waardoor ik nieuwsgierig genoeg werd om ‘dan maar’ Nederlands te lezen.

Terwijl de omschrijving niet meer was dan ‘het gaat goed mis, nadat het zo lang zo goed leek te zijn’ bij een verhaal van een jong gezin dat een oudere, ietwat vreemde vrouw als nanny inneemt en in hun dagelijks leven verweeft.

Met een opbouw die niet in een horror zou misstaan, wordt dan wel getoond waarom dit een slecht idee is. In 189 pagina’s word je er van overtuigd nooit meer een vreemde in huis te nemen, en zeker niet wanneer je kleine kinderen hebt.

Een zachte hand, Leïla Slimani, Nieuw Amsterdam 2016

Happy Valley

13 x 58 min.

Laat ik maar voorop stellen dat deze titel zeker weten ironisch is. Happy Valley is een detective in een klein dorpje met zoveel criminaliteit dat het niet verwonderlijk is dat het zijn eigen politiebureau heeft.

Happy Valley posterHoofdrolspeler is Catherine, en zij en de actrice die haar speelt (Sarah Lancashire), zijn ook de USP voor deze serie. In plaats van weer een nukkig supergenie als leider te hebben, is Catherine zo verdomde menselijk dat het regelmatig ongemakkelijk wordt. Niets van wat zij meemaakt, lijkt geschreven voor goedkoop scoren of om haar karakter snel als eigen te beschouwen. Wat ze ook doet, er is een magnetisme waardoor je blijft kijken.

Het is een grauwe serie, maar door de onderwerpen, niet door kleurgebruik. Per seizoen (twee), is er een rode lijn, terwijl tussendoor Catherine politiewerk en leven op de best mogelijke manier wilt doen.

Ik ben niet vaak van de detectives, ze herhalen zichzelf snel, maar met Happy Valley krijg je zoveel mensen er bij dat de boel nergens vertraagt of gaat vervelen.

Happy Valley, BBC 2014

 

Regen

De regen op Mars was zacht en welkom.

Ik weet niet of ik eerder zowel ‘think about it’ als ‘laat maar links liggen’ heb aangevinkt als categorie, maar hier zijn we dan. Elke dag kan een nieuwe ervaring brengen. Maar, waarom deze combinatie dan?

Vooral omdat de auteur van zeer brede geschiedenis, ruim de tweede helft van het boek inzoomt op de VS en Groot Brittannië, en daar op blijft inzoomen voor de rest van het boek. Ja, natuurlijk zijn feitjes over Thomas Jefferson en de eerste weermannen interessant, maar na een meer globale invalshoek valt het nogal rauw op het dak. Was de rest van de wereld wel genoeg bekeken?

Daarnaast verandert de toon in het laatste hoofdstukken van wetenschappelijk naar sprookjesachtig met een flinke dot toeristenheiligheid (oftewel; ‘gelukkig mag ik zoveel van deze inboorlingen leren’).

Beiden laten helaas een vervelende nasmaak achter bij een verhaal waar ik zeer enthousiast aan begon. Houd het anders bij de eerste helft.

Regen: Een natuur- en cultuurgeschiedenis, Cynthia Barnett,

Ginger: Het mysterie van roodharigen

Ik ben de enige roodharige in de familie, iets wat veel roodharigen bekend zal voorkomen.

Het boek was inderdaad regelmatig een feest van herkenning. Jammer dat Colliss Harvey zo vaak doorsloeg naar “eigenlijk is het gewoon echt discriminatie!” om dat gezellige gevoel heel de tijd vast te houden. Niet dat ik tegen een reality check ben, meer omdat het een beetje voelde als mee willen doen aan een competitie ver boven je niveau.

Hoe dan ook. Ginger: Het mysterie van roodharigen levert genoeg nieuwe feitjes en verbanden tussen bekende feiten om het beste soort non-fictie te worden; datgene je makkelijk weg leest en graag wilt (uit)delen.

De auteur is zichtbaar enthousiast, en voegt zichzelf daardoor misschien te veel aan het verhaal toe, maar deze filter zorgt er ook voor dat het show case van haar informatie wordt. Ja hoor, wij vinden zo’n roodharigendag ook spannend. Uitermate zwak einde over een boek vol mythologie en geschiedenis, dat wel.

Ginger: Het mysterie van roodharigen, Jacky Colliss Harvey, Terra 2015

De Surprise

91 min.

Ik vind dat Nederlandse romantische comedies heel redelijk zijn. Ik had De Surprise dan ook voor een licht moment bewaard; blijkt het ineens veel meer te zijn dan “oh nee, als ze elkaar maar op tijd op Amsterdam Centraal Station tegenkomen!”.

de surprise filmposter

Blijkt er dus ineens een zwart randje aan te zitten dat op zo’n manier uitgewerkt wordt dat het bijna de spotlights jat. Want een organisatie die euthaniseert op de manier dat de klant het wilt, ook als de klant verrast wilt worden, had makkelijk ééndimensionale nonsense kunnen worden als excuses om de hoofdpersonen bij elkaar te krijgen. Zit er gewoon genoeg achter om door heel de film heen te wortelen!

Ondertussen charmeert Georgina Verbaan iedereen de film af, en zo hield een Nederlandse (en Belgische, en Ierse) film ineens mijn aandacht vast van begin tot eind.

De Surprise staat op Netflix. En een hekel aan Nederlands horen in de film? Er komen meerdere talen langs.

De Surprise, A-Film 2015

Hex

Stefan de Graaf kwam juist op tijd om de hoek van het parkeerterrein achter de Nico de Witt-supermarkt gerend om te zien hoe Katharina van Wijler werd overreden door een antiek draaiorgel.

Net zoals bij The Library at Mount Char is dit verhaal helemaal klaar voor televisie of film. En ook hier zou het best flink minder kunnen wat betreft geweld, deze keer bijna exclusief gericht op vrouwen.

Beek is geen dorp zoals andere Nederlandse dorpen, Beek heeft een eeuwenoude heks. In het dagelijks leven is ze redelijk rustig, zolang je haar maar met rust laat en het dorp niet te lang verlaat. Natuurlijk gebeuren er meerdere dingen waardoor de rust helemaal en compleet vernietigd wordt.

Maar de weg daar naar toe is vol in detail beschreven geweld en horror. Ja, daar is het dan ook een boek voor uit het horrorgenre. Maar moet het zo van-dik-hout-zaagt-men-planken? De conclusie wordt er ook met dikke spijkers ingeslagen, waardoor je makkelijk hoofdstukken kunt overslaan: het zal later toch nog eens allemaal verteld worden.

Dus ja, spannend materiaal, maar er kan nog wel een (televisieschrijvende) redacteur over heen.

Hex, Thomas Olde Heuvelt, Luitingh-Sijthoff 2013

The Good Place

26x 20 min.

Wat is dit voor leuke onzin? Het zag er leuk en helder gekleurd uit (á la Pushing Daisies, dat ik altijd als standaard voor ‘TV met felle kleuren’ zal gebruiken), en online was er enthousiasme voor, maar nog niet op de vervelende door-de-strot manier. The-Good-Place-poster

Blijkt het stiekem geen onzin. Maar toch ook wel, maar dat moet je zelf ontdekken. Kort gezegd: Eleanor is nogal een eikel, sterft en komt in The Good Place terecht. Hier komen activisten, professoren, zeer goede mensen terecht. En zij dus, en ze heeft vrij snel door dat ze er niet hoort. Maar ja, als je elke keer hoort dat de andere optie vliegende vier-koppige beren zijn ..

Eleanor probeert dus een beter mens te worden. De mensen om haar heen maken het er niet makkelijker op.

Het is een snelle, lichte serie met genoeg kneepjes waardoor het allemaal net wat scherper wordt. En het staat hier op Netflix, dus je kan er helemaal snel en soepel doorheen schieten.

The Good Place, NBC 2016