De voddenkoningin

Ik ben niets meer dan het ongewenste gevolg van de verjaardagsborrel die mijn moeder in het café ging halen op de dag dat ze achttien werd.

Nog een fijne Nederlander, maakt de afstand de liefde echt sterker?

Het is niet aan me te zien, maar ik kan kleding – goed, mooi, spannend, knap gemaakt, zeer waarderen. Bijna alleen voor de liefdevolle, precieze omschrijvingen van kledingstukken is dit boek het lezen al waard.

Maar er is meer. Koko’s levensverhaal is een geschiedenisboek, een familiedrama, een feministisch pamflet. En dat allemaal zonder ook maar één moment taai of nukkig te worden. Saskia Goldschmidt schrijft op een stevige maar luchtige manier, met ruimte voor woorden en eigen ideeën en beelden van de lezer. Het is een visuele pracht, verfilming niet nodig. Die zou alleen maar afbreuk doen aan de sprankel.

Boek of ebook vinden dus, en genieten.

De voddenkoningin, Saskia Goldschmidt, Cossee 2015

Black

95 min.

Zoals ik al vaker heb vermeld, een geweldig goed boek of film zijn niet per sé makkelijk te reviewen. Waarom was het zo geweldig, tenslotte? En zal iemand die niet mijn achtergrond en mijn interesses heeft zich er ook in kunnen vinden?

a team productions
A Team Productions

Black is het Romeo en Julia verhaal, maar deze keer zijn de vechtende families jongerengangs in Brussel. Allemaal Afrikanen, zoals de Romeo Merwan zegt in het begin van de film, maar tussen Marokko en midden-Afrika gaapt een leegte groter dan de Grand Canyon. Het gaat om respect en de beste werkplekken hebben en vooral de enige zijn die er toe doet.

En lang kan dat naast elkaar bestaan, Brussel is groot genoeg. Maar wanneer het mis gaat, is het ook als natuurgeweld, alles vernietigend.

Hoofdpersonen Merwan en Mervala/Marie-Evelyne hebben een chemie waardoor je vanaf de eerste ontmoeting het beste voor ze wenst. Misschien gaat het deze keer wel goed, kijk toch eens naar die kalverliefde. Zal het dan deze keer misschien ..?

Verschillende Brusselse bioscopen wilden de film niet tonen omdat ze bang waren dat jongeren de verkeerde ideeën zouden krijgen. Ik denk dat dat juist de test zou moeten zijn: als je na Black nog charme en avontuur in de gang ziet, kun je het best gelijk opgesloten worden.

Black, Caviar ~A Team Productions 2015

The Children Act

London.

Ik ben ooit eens terecht gekomen bij Ian McEwan omdat ik de film Atonement helemaal geweldig vond en dus ook maar het boek waar het op gebaseerd was moest lezen. Sindsdien probeer ik van tijd tot tijd een McEwan, want je hoofd moet er wel naar staan.

Jeugdzorg en jeugdrecht zijn pittige onderwerpen. Kun je bij volwassenen nog verantwoording bij schuldige of slachtoffer leggen, is het in het geval van een kind veel onduidelijker waar nu heen of voor. Hoofdpersoon Fiona is een rechter, een goede. Het is de zaak van een zeventien-jarige Jehova’s Getuige, gecombineerd met een imploderend thuis, dat haar van haar apropos brengt.

En McEwan schrijft dat allemaal in zijn dagelijkse, de-mens-is-haar-eigen-vijand, manier, waardoor het gelijk kabbelt en steekt want verdorie, doe nu toch niet, al zie ik ook wel in waarom je het wel doet.

The Children Act, Ian McEwan, Jonathan Cape 2014

A Boy’s Guide to Track and Field

Lem woke with a sudden snort.

Ik wist niet wat te verwachten en werd toch teleurgesteld. Nou ja, zelfs teleurstelling is een te groot woord. Het begon interessant en frustrerend, maar verwaterde snel naar een loshangend iets dat alleen bij elkaar werd gehouden omdat het dezelfde karakters bevat.

De 25-jarige Lem zit weer thuis bij zijn moeder en stiefvader. Hij is niet blij met zijn baan, zijn vrienden, zijn liefdesleven .. hij is niet blij. Maar wel op een passieve manier.
Er is een flinke hoeveelheid navelstaarderij tussen terugblikken en conversaties waar Lem altijd te laat aan deelneemt. Het eerste eenderde deel gunt nog een blik in het mannenbrein maar daarna ..komt de lezer terecht in de aantekeningen van de auteur.

Misschien ben ik gewoon niet de lezer voor navelstaarderij en uitzichtloosheid.

A Boy’s Guide To Track And Field, Sabrina Broadbent, Chatto & Windus 2006

The Drop

107 min.

Fox Searchlight Pictures
Fox Searchlight Pictures

Mafia film zonder mafia? Is de persoon die we volgen wel de good guy? Is er een urgentie, een angst, een dreiging die we moeten voelen (behalve die over de gezondheid van de puppy)?

Zelfs het geweld in het verhaal van Bob, een werknemer in een ‘drop café’ (illegale geldopslag) is in kleine, bedompte uitbarstingen. Het café wordt beroofd en wie is idioot genoeg om dat te doen? Voeg een mishandelde puppy toe voor wat zachtheid, één die succesvoller is dan de half-relatie die Bob heeft met een opgegroeid probleemmeisje die niet uit haar slachtoffer rol komt.

The Drop vult niet netjes alle vragen in, maar blijft achter als droesem van een luidere, bralleriger film. Bijna hallucinerend over mensen die misschien wel helemaal niet goed, maar ook niet slecht zijn.

The Drop, Fox Searchlight Pictures 2014

Amerikanah

Princeton rook ‘s zomers nergens naar, en hoewel Ifemelu hield van het stille groen van de vele bomen, de schone straten en statige huizen, de subtiel te duren winkels en de kalme, tijdloze atmosfeer van overgeërfde elegantie, sprak deze afwezigheid van een geur haar het meest aan, misschien omdat alle andere Amerikaanse steden die ze goed kende allemaal verschillend hadden geroken.

Eindelijk had de bieb ‘m voor me. Eindelijk kan ik mij met een stel argumenten bij de positieve recensies aansluiten. Een boek dat door zwart, wit en alles daar tussen gelezen moet worden. Een boek dat uitlegt waarom Amerikanen een ander idee hebben over ras en racisme dan niet-Amerikanen, in dit geval zwart. Een boek dat weer eens onderstreept dat anders-dan-Westers niet synoniem is voor slecht.

Maar vooral een heel leesbaar boek. In den beginne is het een romance. Liefde op de middelbare school, vol hoop en dromen in een land waar daar niet zoveel ruimte voor is. Beiden willen een betere omgeving, de ene probeert die in de VS te vinden, de ander in Engeland. Dingen gebeuren, de tijd gaat verder en zelfs de terugkomst van beiden naar Nigeria is misschien niet de oplossing.

Chimamanda Ngozi Adichie schrijft met licht over zware onderwerpen en zorgt er voor dat de mensen nooit in karikaturen veranderen, hoe dichtbij de stereotypes ook komen.

Amerikanah is informerend, amuserend en confronterend. Lezen.

Amerikanah, Chimamanda Ngozi Adichie, De Bezige Bij 2013