Dresden Files

Ik lette nooit zo op de fasen van de maan.

Ik heb niets voor niets een hekel aan hard rijden.

In grote porties lijken de Dresden Files wel heel erg op elkaar. Zoals ik al eerder beschreef, de boeken zijn pulp. Dat valt alleen maar meer op wanneer je ze achter elkaar leest. Natuurlijk, er zijn verschillende monsters. Jim Butcher zorgt voor lekkere dialogen en gruwelijke situaties. Maar hoofdrolspeler Harry Dresden heeft net iets te vaak net iets te laat door wat er aan de hand is. Loopt net iets te vaak in de handen van de vijanden, geeft net iets te vaak een dikke knipoog naar de lezer. Dan wordt het duidelijk dat de auteur erg strak volgens een ABC-tje van schrijven werkt en is de pret er een (klein) beetje vanaf. Vermakelijk blijven ze dus, maar niet in ‘marathon’ vorm.

Wolvenjacht, Jim Butcher, De Vliegende Hollander 2009

Doodsnood, Jim Butcher, De Vliegende Hollander 2010

Stormnacht

Ik hoorde de postbode door de gang naderen.

De Dresden Files, die moet je lezen! Gigantisch leuke fantasy! Nou, vooruit dan maar. Ik sta altijd open voor suggestie. 

Stormnacht, het eerste boek van de Dresden Files, is een pulpromannetje: er gebeurt veel, er zijn wilde, vreemde karakters die makkelijk uit elkaar te houden zijn, er is zoveel plot dat er geen tijd is om adem te halen en er is een bevredigend einde, netjes opgerold in één hoofdstuk. Hap, slik, weg.

Harry Dresden is een magïer, een echte. Hij leeft alleen in een wereld (hedendaags Chicago) die niet in magie, demonen enzovoorts gelooft. Geld verdienen is dus pittig, maar gelukkig is er een politieagente die af en toe zijn hulp nodig heeft.
Natuurlijk verzamelen aan het begin van het boek meerdere zaken, zijn er mafia bedreigingen en loopt alles in de soep.

Stormnacht is een galopperend paard van een verhaal dat op de laatste bladzijdes verrassend kalm tot stilstand komt. Het is compleet, het is vermakelijk. Een prima pulp aanrader.

Stormnacht, Jim Butcher, De Vliegende Hollander 2009