Paper Towns

The way I see it, every person gets a miracle.

Another YA novel that doesn’t need fantasy elements to stay upright or trigger any emotions (usually frustration). Basically a YA novel from before the time that Young Adult was synonymous to covers with mopey witch teens and love-triangles involving vampires and/or mermaids.

Paper Towns is about plain teenagers who suffer from unrequited love, feel lost and directionless and try hard because they feel like they have to, instead of because they want to. Protagonist Quentin is an inbetweener – not a loser, nor a winner. Some friends, but not a lot. Not exactly sure what he wants in life and rather floats than battles currents. Margo Roth Spiegelman is everything that he isn’t, adventurous and popular. She’s also his neighbour,  possibly love of his life and after one shared night full of adventure, she disappears.

At first Quentin tries to continue with his life, she’ll come back and he’s just a neighbour to her anyway. But then he starts finding hints and something takes him. He has to find Margo. What follows is an endearing trip through known and unknown surroundings. Quentin discovers that everyone has a different version and he becomes less sure if he wants to find Margo’s version of Margo.

Especially that – the who are we when we’re alone, who are we surrounded by others –  lifted this book from road trip to coming of age, getting to see the familiar from strange angles and handling disappointment. The people in these books are real humans, and that’s refreshing and frustrating at the same time.

Paper Towns, John Green, Penguin Group 2008

Will Grayson, Will Grayson

Toen ik klein was zei mijn vader altijd tegen me: ‘Will, je kunt in je neus pulken, je kunt in je neus pulken waar je vriend bij is, maar je kunt niet in je vriend zijn neus pulken.’

Wat was dit leuk zeg. De term YA is flink ingeburgerd, maar lijkt vaak in het verlengde te liggen van fantasy. Terwijl er toch genoeg Young Adult literatuur (en lectuur, maar waar ligt die grens?) is zonder vampiers, zombies en elven er bij te betrekken. Zoals Will Grayson, Will Grayson. En die doet het nog gelijk goed ook, een boek voor tieners zijn.

De ene Will Grayson lijdt onder zijn luidruchtige, homoseksuele vriend Tiny, zijn onvermogen om compleet onzichtbaar te zijn en zijn wel/niet verliefdheid op Jane. De andere Will Grayson is depressief, heeft een zielige moeder en leeft eigenlijk alleen voor zijn chat gesprekken met Isaac.
Ze ontmoeten elkaar. Dingen blijken heel anders dan verwacht. Ze leren en er volgt een feel good einde waar Hollywood een puntje aan kan zuigen, alleen omdat het compleet ongeloofwaardig geloofwaardig is. En er ruimte is voor een sequel.

Will Grayson, Will Grayson tilt niet een klein puntje van de sluier over tienerleven op, het trekt de sluier er compleet af. Het is zielig en frustrerend en absurd en verslavend. YA proberen? Ga op zoek naar de Graysons.

Will Grayson, Will Grayson, John Green & David Levithan, Lemniscaat 2010