The Buried Giant

You would have searched a long time for the sort of winding lane or tranquil meadow for which England later became celebrated.

I don’t even know why I gave Ishiguro another chance. Maybe because others did love Never Let Me Go and I just wanted to understand.

I still don’t, and I think I’ll be fine without his work, especially this novel. It’s too slow, the tone grates, it all feels like fighting through cold porridge: no satisfaction in the end.

While there is a kind of interesting element. There is a strange mist that takes everyone’s memories. Add in some mythology (this is the time after King Arthur), unreliable narrating and well, it could have been discomforting and exciting.

But no, everything trudges on until it suddenly doesn’t. Gone, done. As I am with this man’s work.

The Buried Giant, Kazuo Ishiguro, Alfred A. Knopf 2015

Nocturnes

Slowly I’m changing my mind about collected (short) stories.For a long time I thought the short story was for the writer that couldn’t come up for a novel-spanning plot, while these days it only shows that creating a good short story is tougher than filling x number of hundred of hundreds pages. The Nocturnes dip and fall, while still managing to leave some element of each story behind.

As the title tells us, all the stories are about music. Musicians, the influence music making or not making has on someone’s life. Some stories are shorter than others, which gives a strange extra experience – a cadence, maybe?

None of the stories are excessively bright gems, it’s more the entirety of the five that leaves a certain feeling behind. Do the characters mentioned need help, was the reader an active participant or was it really only about music?

For a short collection, and for starting readers of short collections, definitely something nice to read.

Nocturnes: Five Stories of Music and Nightfall, Kazuo Ishiguro, Faber and Faber 2009

Laat me nooit alleen

Mijn naam is Kathy H.

Het is moeilijk te zeggen of Laat me nooit alleen zo zwaar op mij drukte omdat ik al wist dat het niet goed af zou lopen (alleen niet hoe) of dat het Kazuo Ishiguro is die er met zijn schrijfstijl er voor zorgt dat het verhaal langzaam onder je huid kruipt.

De lezer volgt Kathy H., een verzorgster van klonen die na hun dertigste veranderen in een levende orgaanbank voor degene waarvan ze gekloond zijn. Wanneer zij het verzorgen op zal geven, zal zij dit voorbeeld volgen. Er zijn heel veel flashbacks, waarin verteld wordt over het leven in de huizen en hoe iedereen wel op een bepaalde manier wist dat ze anders waren.

Het verhaal kabbelt in een cirkel-vormig bad. De drie hoofdpersonen zijn uit cement gegoten en zullen niet veranderen of groeien, alles wordt herleidt naar de buitenwereld en er is iets dat ze allemaal zal overkomen. Er is dan ook niets ‘leuks’ aan dit verhaal. Het slijpt alleen heel langzaam dat nare gevoel in je schedel. Kunnen ze niet ontsnappen? In welke wereld laten mensen zulke dingen toe? Is dit een mogelijke toekomst?

Vier dagen na het uitlezen van dit boek heb ik nog die vervelende nasmaak in mijn mond. Daar moet je tijd en zin voor hebben. Sommige boeken mogen tenslotte best wel schuren.

Laat me nooit alleen, Kazuo Ishiguro, Eldorado 2006