Son of a Trickster

His tiny, tightly permed maternal grandmother, Anita Moody, had never liked him.

This was such a much weirder story than I expected. I expected a YA novel about a dark and moody male teenager that throws in some (Norse) mythology to make it urban fantasy. Instead I got ..what did I precisely get?

Jared is a weed cookie maker, problem finder, care taker for his dad and stepsister, mother and senior neighbours. He almost can’t help himself, taking care while he should be getting some. For a long time this just seems to be it, a story of a screw up screwing up, surrounded by losers and failures. Until it isn’t, and there’s talking ravens and people-eating otters and things you can’t keep blaming on eating mushrooms. Mythology is added, but not in the cookie cutter Marvel way. No Norseman to be found either, because we’re in Canada, and their First Nation People have got some different stories to build on.

Even though the reader knows this isn’t just mushrooms any more, it’s tempting to blame them; the weirdness just builds up with left and right some violence thrown in. Where is this story going, why is main character Jared still at the unlikely part of the trope ‘unlikely hero’? Is this because it’s the first book in a trilogy? Either way, this might be the first YA that leaves you completely bewildered by what you’ve just been put through. And yet I don’t know how I should change anything if I could.

Son of a Trickster, Eden Robinson, Knopf 2017

Mrs. Bridge/Mr. Bridge

Maar waarom bespreek ik twee boeken tegelijkertijd? Omdat ik ze alleen als één boek was tegengekomen, tot de Nederlandse versie. Ik ging uit van een twee-kanten-van-dezelfde-munt-verhaal, ondanks dat er tien jaar tussen zit.
Ik had niet helemaal gelijk.

Haar voornaam was India – ze kon er nooit aan wennen.

India Bridge leeft een leven in een gouden kooitje, en niet eens omdat haar man en de samenleving haar daarin hebben opgesloten. Nee, ze is zelf niets, weet niets, heeft geen prikkels om te doen, laten, ontwikkelen. Ze leeft in de jaren dertig van de VS, in een rijke en veilige omgeving. En zodra haar kinderen oud genoeg zijn om voor henzelf te zorgen (en dan is er ook nog de meid), is er niks voor Mrs. Bridge te doen. Het is benauwend en gekmakend. Is zij een creatie van het tijdperk of wordt haar karakter alleen maar versterkt door haar situatie en omgeving? Kan alsjeblieft iemand uit haar cocoon trekken om te ontdekken of er wel een mens in zit? Kleinburgerlijke horror dat zich eigenlijk dus niet eens zo lang geleden afspeelde.

Mrs. Bridge, Evan S. Connell, Viking Press 1959

Vaak dacht hij: mijn leven begon pas toen ik haar leerde kennen.

Is het voor mannen dan veel beter? Nou ja, ze worden in ieder geval niet als porseleinen leeghoofdjes behandeld. Maar het keurslijf van wat moet zit ook aan deze kant goed strak. Is mevrouw Bridge op allerlei momenten emotioneel, meneer Bridge kan alleen met materialisme zijn genegenheid tonen. Opvoeding gaat hem ook niet goed af, want dat is tenslotte een vrouwending. Men leeft naast elkaar, niet met elkaar. Het is een geschiedenisboek dat wederom laat zien dat mannen ook feminisme nodig hebben, dat ‘vroeger was het beter/charmanter’ een term is van mensen die niet verder kijken dan de lak van de mooie auto’s. Eerst de een, dan de ander, of tegelijkertijd met steeds een paar hoofdstukken mixen, beiden zijn het lezen waard.

Mr. Bridge, Evan S. Connell, Knopf 1969

Every Day

I wake up.

I always expect a certain level of the books I had on my To Read list for a while. Why else would I have added them? I read a lot of books, and I read a lot of reviews and recommendations. If you survived that, you need to be worth it. Every Day wasn’t really worth it.

The premise is appealing enough: someone wakes up in a different body every day. A. doesn’t know why, can’t remember a time when it was different, and can’t stop it. A. tries to get its host through the day and leaves again.
Instead of adding layers to this sci-fi idea, Levithan goes for the YA favorite: love. A. all too soon founds a girl they really really really love, and after that they only work to get to Rhiannon. She’s the world.

The story falls back to a game of hide and seek with Rhiannon. When there’s finally a hint of knowledge, of a chance to discover what is going on, it’s too close to the end. A.experienced love, loved love, and that’s maybe what the reader just has to accept as enough. Maybe that’s what made A. an ordinary teenager in the end, doing irrational things for love.

To me, it still feels like a waste of premise.

Every Day, David Levithan, Knopf 2012

Days of Little Texas

There is this girl in my dream.

The life of a teenage missionary preacher turns horror in a questioning story about God, family, ghosts, souls and growing up.

Sixteen year old ‘Little Texas’ (real name: Ronald Earl) gives public healings but starts doubting the Holy Trinity and himself when he’s slowly growing up. Visions of a dead girl and stories about a possessed island don’t make the growing up part any easier.

Days of Little Texas gives the critic of religion plenty of excuses to roll their eyes, while at the same time it offers plenty of question pieces about “Is there more between heaven and earth”.

‘Little Texas’  faith and trust in his religion unravels quickly and bumpy and the entire situation (what even happened?) refuses to tie up neatly. It’s a book for both sinner and saint.

Days of Little Texas, R. A. Nelson, Knopf 2009

1Q84

The taxi’s radio was tuned to a classical FM broadcast.

1Q84 was one of those books that has been on my To Read list for a while. I was curious about the premise, curious about Murakami’s writing and hopeful that hundreds of positive reviews couldn’t be wrong. I was disappointed.

There is no easy, straight-forward way to say what the book exactly is about. It’s a boy-meets-girl story with a dollop of loneliness, a cult and so many fantasy details that -into the second book- you could simply call it ‘fantasy’. Except a lot more pretentious. And that started to chafe after a couple of hundred pages.

I could appreciate Murakami’s world building, helping the reader understand what the main characters experience. But when -as a reader- you start to wonder when the story will start and how many times you need to hear about a random crow or spinach-eating dog ..I think you wrote too much while communicating too little.
Maybe I’m simply an impatient reader because I have read so many books and therefore might pick up hints and foreshadowing faster than anyone else. Maybe ‘ordinary’ readers wouldn’t feel as talked down to as I did on several pages.

And that’s a shame, because there is a lot of potential in this book. I am curious about what was going on and why, but 1Q84 is fine with telling you very little about it. Maybe I’m just a reader who prefers her books with answers, instead of only questions.

1Q84, Haruki Murakami, Knopf 2011

A visit from the Goon Squad

It began the usual way, in the bath room of the Lassimo Hotel.

A visit from the Goon Squad begint met Bennie en zijn assistente Sasha. Hun verhalen zijn al interessant, maar de auteur vond dat schijnbaar niet genoeg. In de verdere hoofdstukken volgt een kleurrijke verzameling aan mensen die ooit in het leven van Bennie en/of Sasha de revue zijn gepasseerd. De kinderen van de kennis van Bennie, de man waar Sasha haar eerste crush op had.
Dit heeft zeker zijn charme, want elk van de karakters heeft een verhaal dat de aandacht van de lezer vast houdt, maar op deze manier weet ook niemand hoe het voor de karakters afloopt. Je dipt (in sommige gevallen heel) even in een flinke hoeveelheid levens, alsof je op een terrasje zit en een uur mee mag luisteren naar iedereen in de buurt.

Desondanks stelt dit boek na het realiseren van deze opzet geen moment teleur. De muziekindustrie passeert, verschillende locaties binnen en buiten Amerika worden sfeervol opgezet en de verhalen van de karakters zijn, hoe absurd soms ook, nergens karikaturaal.  De schrijfstijl is luchtig en er is een goede kans dat de lezer klaar is met dit boek voor hij/zij het doorheeft. Gewoon even lezen en meedobberen met de vreemde levens dus.

A visit from the Goon Squad, Jennifer Egan, Knopf 2010