Once & Future

Ari was hiding out in the Middle Ages.

This is a retelling of the King Arthur myth, but a lot more queer for everyone involved. It’s also a Young Adult novel, and Arthur in this case is a teenage girl (and this isn’t the only thing that’s flipped). Just in case you thought you couldn’t be surprised by that myth any more.

Capetta and McCarthy keep up the tempo, until they suddenly don’t. The evil overlords, dubious witch and wizard, the romances and family-relationships are so abruptly put on hold that I almost felt like I shouldn’t bother with the rest of the short novel. But before all that you get an entertainment park-like novel with a lot of roller-coasters and themed exhibitions.

This combined with the gender-flip, the amount of queer characters without it being turned into a fuss and/or characterisation, makes Once & Future appealing to both the fantasy/sci-fi crowd as those that will vacuum up everything related to the King Arthur myth.

Once & Future, Amy Rose Capetta & Cori McCarthy, Little, Brown, and Company 2019

Duckbutter

93 min.

Vraag ik nu echt om zoveel als ik eens een film wil zien waarin het lesbische/biseksuele stel lief en vrolijk is en een happy ending krijgt? Er zijn duizenden, zo niet miljoenen romantische comedies met een heteroseksueel stel, maar bij vrouwen die van vrouwen Duck-Butter-posterhouden … moet het schijnbaar altijd weer experimenteel, onaangenaam en bloot.

In Duckbutter (zoek het maar niet op), ontmoeten twee vrouwen elkaar en besluiten een nacht samen door te brengen zonder beloftes en verwachtingen, en met veel seks. De ene is een muzikante en toont al trekjes die drama beloven, maar waarom eens niet ruimte voor een karakter dat high highs en low lows heeft en geen witte man is?

Het ‘vrije liefde’ deel van het experiment slaat dan al gauw om in beschuldigingen en verwachtingen, onderbroken door veel naakt en gescheld. Geen van de karakters hebben enige gunfactor, maar vraag is vooral waarom ze het zichzelf zo aandoen.

Zo wordt Duckbutter een demonstratie van (zelf)vernietiging en mag je je er daarna afvragen of er wel liefhebbende, blije lesbische/biseksuele stellen bestaan. Veel te weinig op film, in ieder geval.

Duckbutter,

 

Hannah Gadsby: Nanette

69 min.

Wow. Ik loop weer eens achter met iets kijken dat een poos geleden helemaal gehypet is/was, maar genoeg mensen zeiden ook dat je er echt wel de tijd voor moest nemen. Dat het emotioneel nogal pittig was, en dat is niet iets dat ik even voor de lol/uit verveling er doorheen jas.

Gadsby NetflixIk weet niet of ik het zou aanraden als ’emotioneel pittig’, Hannah Gadsby is gewoon heel erg eerlijk en geeft daar geen excuses voor. Ze vertelt over hoe ze dat gewend is, iets persoonlijks en ongemakkelijk vertellen om vervolgens er snel een grap van te maken want stel je voor dat iemand anders door haar niet comfortabel is. Ze vertelt ook hoe slopend het is om dat steeds weer te doen.

Ze vertelt over haar homoseksualiteit, haar jeugd, Vincent van Gogh en mentale ziektes. Ze doet het gortdroog en met emoties, en altijd onderbouwd. Er zijn zoveel opmerkingen en momenten waarbij je ofwel een ‘oh ja’- of een ‘oh shit’-gevoel ervaart. En dat hebben we allemaal wel eens nodig.

Dus ja, het is de hype waard, wanneer je ‘t ook kijkt. Maar serieus Netflix, waarom in vredesnaam Ellen hierna suggereren? Kon je echt geen andere link vinden dan “ach, het zijn allebei lesbiennes”?

Hannah Gadsby: Nanette, Netflix 2018

 

The dangerous art of blending in

I should have guessed something was up when I was walking home.

Somehow I expected a softer story: the title, the subject (teenager doesn’t dare to come out), the surroundings (a small American town). But the author doesn’t hold his punches, like the mother of the protagonist doesn’t. I know that’s considered a spoiler, but I feel like that subject should come with a warning.

Evan’s life isn’t an easy one. His mother views him as lazy and evil, and his father almost never steps in when she gets aggressive. He doesn’t dare to come out to anyone, and all his energy goes to keeping all his different worlds (home, church, school, friends) apart.

Things change when his good friend starts to change, and when someone from Bible-camp shows up. Collision happens, and Evan can’t stop it.

The language used is clean and honest. Sometimes the tone feels a little bit too much like that from an after school program, but one has to remember that first of all these are a teenager’s feelings, and second of all, this is all too often someone’s reality. Besides that, you just want better. And possibly push his mother into the Grand Canyon.

The dangerous art of blending in, Angelo Surmelis, HarperCollins 2018

The Dressmaker

Travellers crossing the wheat-yellow plains to Dungatar would first notice a dark blot shimmering at the edge of the flatness.

I completely understand why they turned this into a movie. Because The Dressmaker is not just a contained (small Australian village) story, it’s so full of detail that the visuals are already all there. Characters are clear cut, there’s an enticing plot of highs and lows and wardrobe can go all out because there’s nothing this dressmaker can’t make.

Tilly goes back to this small village of her birth, but even though she changed, the opinions on her and her mother didn’t. When discovering thus, she doesn’t accept it for the second time, but goes about it in a creative way.

That might make things sound like a thriller, but the back text calls it a shrewd comedy, and isn’t wrong in that. It’s a compact story as well; finding and watching the movie might take you longer. Is it still hot enough outside to call this a summer read?

The Dressmaker, Rosalie Ham, Duffy & Snellgrove 2000

Autoboyography

The end of our final winter break seems almost like the beginning of a victory lap.

Smartest title encountered this year or too thought through? Because y’all, this book is about two young book writers falling in love with each other! I think it’s cute, just as the story.

Tanner is a bisexual male teen that kind of goes back into the closet after his family moves to Utah, specifically a town with a Mormon majority. He’s not even out to his best friend, so how do you handle falling in love with the wonderful, beautiful, very Mormon TA?

It would have been easy to turn this into a pro or con story about religion and Mormons, but both authors stick close to the love story and darn, do they do it sweetly. Just like Tanner and Sebastian can’t seem to think about anything else, it’s sometimes a challenge to not discard the pages without them. Will they? Won’t they? In how many ways will organised religion ruin this?

Characters that aren’t these two sometimes get a bit the short end of the stick, but both secondary characters and surroundings make this a cute high school romance.

Autoboyography, Lauren Billings & Christina Hobbs, Simon & Schuster 2017

 

The Seven Husbands of Evelyn Hugo

Film legend and ’60s It Girl Evelyn Hugo has just announced that she will auction off 12 of her most memorable gowns through Christie’s to raise money for breast cancer research.

No-one is (very) likeable in this story. Not that that is a requirement for a story (in my opinion), nor that it means that The Seven Husbands of Evelyn Hugo is less accessible and/or entertaining because of it. I’m just saying there isn’t much people to root for.

The stories are entertaining enough, old Hollywood glam with a woman who will do many things to get where she wants to go. Evelyn Hugo is the embodiment of self-made, and now, close to her death, she wants someone to write a biography of her. Journalist Monique doesn’t know why Evelyn picked her all of people to do so but don’t worry: you Will Find Out (dramatic soundtrack).

Per husband, Evelyn explains her life decisions and shares the saucy anecdotes freely. It’s a novel for those that like pretty things; romance and likeability is sacrificed for it. Is it too early to call this a proper beach read?

The Seven Husbands of Evelyn Hugo, Taylor Jenkins Reid, Simon & Schuster 2017

God’s Own Country

104 min.

Ik snap wel waarom het gebeurt, maar vind het vaak toch nogal makkelijk: de ene film de [bijvoeglijk naamwoord] [andere film] noemen. Vooral omdat dit schijnbaar vaker gebeurt bij kleinere projecten, want ik heb nog niet gelezen hoe Justice League een zwakkere X-Men is, bijvoorbeeld. God’s Own Country werd verschillende keren de Engelse Brokeback Mountain genoemd, maar mooi niet dus.

Gods Own CountryTen eerste zijn het tenslotte al geen cowboys, Georghe en Johnny. Johnny is de zoon van een chagrijnige boer in een chagrijnig klein dorp, en hij probeert alles buiten zichzelf te houden met heel veel alcohol. Georghe is een seizoensmedewerker uit Roemenië, en godsie wat is ‘ie goed met zijn handen (en lammetjes).

En dan is er het land, wat zo mooi is vastgelegd dat het soms bijna afleidt van deze twee gasten die éindelijk hun eigen ruimte binnen het leven beginnen te bouwen. Het is allemaal zo lief, pijnlijk en diepe-zucht-opwekkend dat je er na met een licht hoofd achterblijft.

God’s Own Country, Met Film Production 2017

Other People

97 min.

Vaagjes kon ik me herinneren dat meerdere mensen op verschillende mensen deze film had aangeraden, alleen niet precies meer waarom. Maar er was een Siberische beer buiten, dit leek op een familie saga (het soort verhaal waar ik altijd een zwak voor heb) en ik had tijd te vullen dus ja hoor – geef maar.

Other People posterBeste mensen, blijkt de moeder van de familie dus dodelijk ziek te zijn. Hoofdpersoon doet zijn best om succesvol te zijn als schrijver, maar komt als lichte faalhaas terug naar huis om voor zijn familie te zorgen. Waar zijn vader nog steeds zijn homoseksualiteit niet heeft geaccepteerd en zijn zusjes niet echt weten hoe contact met hem te leggen. En moeder maar haar best doen om te doen alsof.

Alsnog is het niet alleen maar tranendal, waardoor de kleine pijntjes misschien juist vaker in de roos landen. Want wat doe je als je samen met je moeder begraven versus cremeren moet bespreken terwijl je net chocolade milkshakes hebt besteld bij de man die je op Tinder hebt gespot?

Bitterzoet noemen ze dat, geloof ik, maar ik nam er vooral van mee dat je blij moet zijn met de mensen die je hebt, voor je ze verliest. En verdorie, wat speelt Molly Shannon een vrouw die je niet wilt verliezen.

Other People, Park Pictures 2016

The Devourers

My part in this story began the winter before winters started getting warmer, on a full-moon night so bright you could see your own shadow on an unlit rooftop.

This isn’t an easy one to review. It came with the disappointment that you expected something completely different, and therefore need some time to adjust to what you’re getting, instead of entering the story completely from page one.

And The Devourers needs your attention. It’s a collection of histories and experiences, but unedited, not cleaned up and filtered for the reader. If you want these stories, dig through the dirt through them.

The Devourers are werewolves, shapeshifters, skin walkers, whatever which people or culture call them. They move through history and one of them invites a human to join him – through his stories. There’s no romance or heroic mythology, these are the stories our ancestors might have told each other at the fire, as a warning for the darkness.

Looking back after a week, I’d say I do think I’d recommend this. If you’re open for a different version of fantasy and mythology, with a lot of meat, blood and grit.

The Devourers, Indra Das, Penguin Random House 2015