10 Minutes 38 Seconds in This Strange World

In the first minute following her death, Tequila Leila’s consciousness began to ebb, slowly and steadily, like a tide receding from the shore.

10 Minutes 38 Seconds in This Strange World, Elif Shafak, Penguin Random House UK 2019

Wow. Meestal schrijf ik Engels-gelezen verhalen ook in het Engels op, maar deze keer (en mogelijk het tijdstip – laat opgebleven om het uit te lezen) voelt de taal ontoereikend. Wat een mooi boek, wat een mooi verhaal terwijl er zoveel lelijke gebeurtenissen zijn. Wat een hoeveeheid liefde: voor de hoofdpersoon, haar zelfgekozen familie en ook de stad Istanbul. Wat een plaatjes, ook van de gruwelijke dingen en nare situaties. Wat een alles.

Tequila Leila is dood. Vermoord. Behalve haar laatste tien minuten mogen we ook haar leven en haar beide families – bloed en liefde – ontmoeten. Een meisje dat opgroeit halverwege de twintigste eeuw in een klein dorpje, bijna in de knop gedingest voor ze kan bloeien, en dan nog Istanbul in. Waar ze leeft, overleeft, geeft. Het zou zonde zijn om meer te vertellen, alleen erover vertellen geeft mij al de neiging om het boek opnieuw te beginnen.

Het is een fragiel sprookje, een mozaïek van een levende stad (ook iets waar ik zo van houd, de stad als personage), een ode aan eigenheid. Bovenal zo mooi, zo goed, zo sprankelend prachtig.

The Boy Next Door

Two days after I turned fourteen the son of our neighbor set his stepmother alight.

A love story between black and white against the back drop of the rise and fall of Zimbabwe. Four hundred pages and a few decades to show that wishes and dreams aren’t enough to uphold reality.

Zimbabwe was the African country that was going to be a great success. They had the resources, they had a sane government, and in comparison to neighbor South Africa, changes went pretty swimmingly. Until they didn’t.

That Zimbabwe went from great to a corrupted, dangerous mess isn’t news (or so I hope). In how many ways it went wrong might be. The Boy Next Door shows the very human story of being judged by your history, your skin color and your gender. And even when you do share those treats with your family, loved ones or neighbors, it doesn’t mean that your life will be easier for it. That – even when outsiders (in this case a lot of French people) – try to help, it doesn’t necessarily has to give good, or even any, results.

It’s easy to forget that the majority of people in such countries are the ordinary ones that just want to live their lives with an education, a job, a family of their own. This book shows it without shoving it into your face.

The Boy Next Door, Irene Sabatini, Sceptre 2010