Quattro metà

90 min.

Misschien niet meer dan verwacht, maar wel charmanter dan verwacht. Dit is een variatie op Sliding Doors: we volgen vier mensen die op een verschillende manier een relatie met elkaar hebben/opbouwen en hoe dat ver- en afloopt.

Of het nu komt omdat het een Italiaans product is: er zit genoeg passie en drama in. Ongeplande zwangerschappen, vreemdgangers, verschillende dromen enzovoorts. Wat wel leuk is gedaan is dat elke combinatie zijn charme heeft, ondanks dat de karakters als duidelijke tropes worden geïntroduceerd.

Zowel intro als outtro zijn onnodig, maar niet onoverkomelijk. Met negentig minuten is er weinig builen te vallen, maar is er genoeg tempo en vermaak om dit wel in je weet-niet-wat-ik-wil-kijken-lijstje te zetten.

Hytti nro 6

108 min.

Absurd, lief doch vervreemdend? Of herhaal ik dan mijzelf?

Het komt nooit voor (zeg ik zo uit mijn hoofd) dat ik me ongemakkelijk voel (vanaf het begin) door het kijken van een bepaalde film. Hytti nro 6 (dat is Fins) kreeg het voor elkaar: een Fins/Russische film in tijden van de oorlog in Oekraïne.

In compartement nummer zes (zoals de titel te vertalen is) zitten twee zeer verschillende mensen voor verschillende redenen. Ze hebben dezelfde bestemming en moeten hier meerdere dagen voor zitten. Zij is Finse student, bereisd en met allerlei meningen; hij is een Russische arbeider die nu al weet dat dit de rest van zijn leven is.

Als dit een Amerikaanse film was geweest, was het natuurlijk een romantische film geworden, misschien zelfs een romcom. Gelukkig hebben Europese films meestal meer ideeën over hoe vreemdelingen een connectie kunnen opbouwen. Zowel Laura als Ljoha hebben hun kop in het zand voor verschillende redenen, en trein en omgeving trekken ze daar langzaam uit. Op soms enigszins absurde manieren, ja.

La grande belezza

142 min.

Ja, het is allemaal mooi, inclusief het feit dat deze film om heel weinig draait en daar toch iets van kan bakken.

Hoofdpersoon is een oudere, Italiaanse man die van zijn stad geniet: Rome. Natuurlijk, er zijn wel wat andere dingetjes des levens maar het gaat om de man en het gaat om zijn stad.

Die ziet er wel heel goed uit voor eentje met een imago van absolute vuilnisbak. Het schijnt en glittert en heeft meer kleur dan het menselijk oog kan verwerken en dat is vast op het conto van Paolo Sorrentino te schrijven. Lang leve vriendschappen, maar de echte liefde is voor de stad.

Mooi, leeg, toch wel op een vreemde manier aantrekkelijk. De film, bedoel ik.

The Death of Stalin

107 min.

Een film die alleen in het achterhoofd zit á la ‘Als ik ‘t ooit eens tegenkom’ kan ook stukken minder tegenvallen. Voorlopig vind ik dat Movies & Series van Ziggo wel handig.

The Death of Stalin is potsierlijke onzin die al begint bij de cast. Amerikaanse en Britse acteurs die gewoon hun eigen accent behouden terwijl ze Russen spelen, bijvoorbeeld. De Russen die Stalin om zich heen verzamelde (zolang ze nut hadden), maar hier zijn ze compleet stompzinnig en incompetent. Gelukkig hoeft Stalin er niet lang getuige van te zijn.

Daarna volgen demonstraties van stupiditeit aan de hand van situaties uit de geschiedenis. Het is allemaal gênant en slapstick maar hee: wel gebaseerd op de realiteit.

Is dit een wereldverbeterende film die iedereen moet ervaren om completie te ervaren? Neuh. Heb ik mij vermaakt? Ja zeker.

Fyra ar till

87 min.

Ik zeg het maar alvast: deze film heeft nogal outdated en genante ideeën over homoseksualiteit en biseksualiteit. Ook geuit door homo’s.

En toch raad ik deze film niet af, en dat zegt iets over het aanbod van queer romances.

De relatie tussen de twee mannen is aandoenlijk, humoristisch, realistisch. Laat deze variatie op Romeo & Julia je op weg naar het happy end iets leren over Zweedese politiek. Vergelijk 2010 met nu en zwijmel mee met deze sukkels.

Oftewel; roeien, riemen, etc. Als je homoseksuele romantiek wilt die eens niet in dood of ziekte eindigt, doet Fyra ar till (Four More Years) het zo slecht nog niet.

Sorry We Missed You

100 min.

Dat noem ik nog eens horror. De regisseur van deze film staat wel bekend om zijn “activistische” verhalen (je zou het ook gewoon realistisch kunnen noemen), maar met deze is het wel allemaal heel naar. Lichtpuntjes few and far between.

Terwijl je aan het begin nog wel even denkt dat deze man problemen maakt die er niet zijn. Ga nu maar eerst onder een baas werken, er zijn wel meerdere mensen die niet genieten van hun baan. En dan blijken er ook nog een grote hoeveelheid schulden te zijn? Oof.

Maar de protagonist loopt in de val van onderaannemer en is zijn leven vervolgens kwijt aan altijd meer pakketten bezorgen. Als daar het horror-kwartje niet bij valt, heb je oogkleppen op of vergeet je dat bezorgers ook gewoon mensen zijn.

En zo is het bijna honderd minuten lijden omdat als je eenmaal in een gat zit, je er niet meer zelf uit kunt klimmen.

Strangers with the Same Dream

When Ida arrived in the new place and saw the hot sun broken over the mountain’s crust and the sky above it an impossible ravaged blue, she felt that she had been dead up until that moment.

Strangers with the Same Dream, Alison Pick, Alfred A. Knopf 2017

I guess I needed some more naive world-improvers in my life. This time it’s Jews (secular and otherwise) that are sure that they will create a safe, wonderful, prolific place for them. Somewhere already some people live, but hey – they were promised and it’s just shacks, anyway.

Yep. We know what’s going on here.

Alison Pick gives us the point of view from three people involved: Ida, David and Hannah. The first is a stranger, the second two a couple, but ‘strangers’ definitely fits all of them. Unfitting ideas about each other and the good of the community, terrible communication and all the time that build up to something bad happening.

The one downside to this book is that the POV overlap A LOT. Just a small shift in time would have shown us more about everyone’s history and the development of the land of community. Now parts turn into a he-said/she-said what sabotages that delightful build up.

Let’s try some lighter reading next.

De meest besproken man van Nederland

De meest besproken man van Nederland zit om 05.00 uur rechtop in zijn bed.

De meest besproken man van Nederland, Jeroen Pen, Uitgeverij Pluim 2021

Had een vrouw dit ook gepubliceerd gekregen, vraag ik mij af een paar uur na het uitlezen ervan.

Weinig verder aan te merken op deze ‘we doen alsof het een roman is’-roman, maar een man zonder journalistieke opleiding krijgt kansen die de vrouwelijke journalistieke student nooit zal ervaren omdat ze al na x aantal minuten uit gebrek aan betalend werk maar de communicatie in gaat. Ja, ik spreek uit ervaring en ben nog steeds bitter. Enfin.

Jeroen Pen schrijft over freelance/flexibele schil/vaste-contractenterreur in de mediamwereld. Over de dinosauriërs die wel de komeet aan zien komen, maar niet weten hoe er mee om te gaan. Allemaal – als mededertiger – veels te herkenbaar. Bek houden over de staat van de werkomgeving en doorbuffelen – dat ook.

Zo is dit een zeer milleniaanse klacht over media, de vorige generatie, de economie en hoe er tegen werk aan gekeken wordt. Vlot geschreven en zonder enige verdieping of oplossingen dus een lekkere aderlating.

Aan te merken? Het ouderwetse, seksistische gedrag van de vaste-contracters had vast wel alleen benoemd kunnen worden om Otto’s innerlijke feminist/one of the boys-strijd te tonen, in plaats van in detail te benaderen. Maar hier spreekt dan ook een sneeuwvlokje.

De vrolijke verrader

George Blake had zich al veertig minuten in een doorgang net binnen de muren van de Londense gevangenis verscholen.

De vrolijke verrader, Simon Kuper, Nieuw Amsterdam 2021

Echt geen idee wat vrolijk is aan dit verhaal of al het verraad eigenlijk, maar dat kan ik ook gewoon gemist hebben.

Simon Kuper levert namelijk een grote berg informatie over spion George Blake die een dubbelagent (Engeland/Sovjet) was tijdens de Koude Oorlog. Het boek gaat niet alleen over Blake maar over misschien wel de beste tijd in de wereld van spionage. Als een complete leek het boek in was best een uitdaging; gelukkig waren er ook hoofdstukken die zo uit een John le Carré-boek kwamen en wat tempo en spanning toevoegden.

Tegelijkertijd blijft het bizar dat dit ten eerste non-fictie is en ten tweede nog niet eens zo lang geleden allemaal gebeurd is. Ook blijft Blake een apart figuur dat het hele verhaal allemaal net iets vreemder en daardoor aantrekkelijker maakt.

Maar wanneer hij nu vrolijk was door zijn verraad? Misschien allitereerde het te lekker om te negeren.

Comment je suis devenu super-héros

101 min.

Aardige superheldenfilm die eens niet aan Marvel of DC Comics is gebonden. Echter niet helemaal origineel – gebaseerd op een roman.

Er is mooi (gemaakt) spektakel met een leuk plotje over superkrachten als drugs en een Eenzame Detective die hier natuurlijk Iets mee te maken heeft.

Daarbovenop is er net genoeg verdieping om niet verveeld te raken maar ook niet in de lach te schieten door alle kronkels, maar vooral fijn: niet eindelijk veel vechtscènes die alleen maar tijd vreten en de kijker duizelig maken.

Dus voor hen die wel graag een beetje super wilt zien, maar op de droge, Franse manier waarop zij science fiction behandelen: dit is een heel aardig filmpje.