Jamrach’s Menagerie

I was born twice.

Jamrach’s Menagerie tells the story of Jaffy Brown, a street urchin living at the end of the nineteenth century. His life turns into an adventure when he is eaten by a tiger, meets the people and animals of Jamrach’s Menagerie but most importantly: when he goes to sea to catch a dragon in the far south.

I didn’t get this from the Children/Young Adult division, but it could easily fit there along other ‘boy adventures’. The reader follows Jaffy from nine years old to adulthood, but his view on the world, adventures and misadventures, never changes. He’s good with animals, so he can hang out with every one of them in the Menagerie. He’s allowed to come along with the quest for a dragon (because that would make the Menagerie even better) and only doubts the danger of it for a moment.

It takes Jamrach’s Menagerie a while to get up to speed. I really felt like I needed to push myself through the first eighty pages, but after that it’s situation after accident after adventure and there isn’t even time left to breathe or doze off.  It’s a colourful story with extensive descriptions on the countries they visit, animals they see and people they meet. It shows how dangerous travel by ship can be and how resilient humankind. From time to time it reminded me of Pirates of the Caribbean, and it’s up there in unpretentious fun (but with more blood and gore).

 Jamrach’s Menagerie, Carol Birch, Canongate 2011

The Ask and The Answer

“Your Noise reveals you, Todd Hewitt.”

Back again in the world of the Chaos Walking Trilogy. After searching for hope at the end of the brutal trip in The Knife of Never Letting Go The Ask and The Answer has no place for hope, continuing with the story of what happens after Todd and Viola are caught by the people they were trying to outrun.

Todd gives in pretty fast, stops his struggle and tries to separate himself from the world. On the other side, Viola fights more bitterly and desperately, which also doesn’t make for a happy story. It makes the book a tad more sluggish and repetitive up till the point the reader might exclaim ‘Not again!’
Does this make this a bad story? Of course not. There is still the world and the people and ideas in it that carry the story, while next to that it’s hurting but understandable to see how Todd retreats into himself. There’s no place for laughs any more, and -like most second books in a trilogy- it’s pretty clear that it’s all a build up for the final part.

So burn through this one as you did with the first -with your teeth on edge and hope against hope (and realizing how scary a battle between sexes can be). Realizing that the two most important characters are just teenagers make their horrors more believable and might stop you to think about what you’d do.
While in the mean time I curse myself for finishing this book on Easter Sunday and therefore being unable to get the final book from the library.

The Ask and the Answer, Patrick Ness, Walker Books 2009

The good Thief

The man arrived after morning prayers.

Dit is een boek met een verhaal dat je vergeten bent zodra je het hebt dichtgeslagen. Niet omdat het saai, taai of slecht geschreven is, maar omdat het niks heeft dat blijft hangen.

Ren is een wees met maar één hand. Daardoor weet hij vrij zeker dat hij nooit uitgekozen zal worden door iemand en het klooster kan verlaten, tot hij wel zal moeten om in dienst te gaan. Als hij wel wordt uitgekozen, door een man die zegt zijn broer te zijn, beginnen de avonturen.

Ik koos dit boek omdat het in negentiende-eeuws Amerika afspeelde en omdat het werd omschreven als wild en vreemd. Alle drie de elementen kon ik amper in het boek terug vinden. The Good Thief is eigenlijk een avonturenboek door de ogen van een 11-jarige jongen en had zich overal kunnen afspelen. Zelfs de andere karakters (de broer, een dronkenlap en een (ex-)moordenaar zorgen niet voor pittige anekdotes of op-het-puntje-van-je-stoel momenten. Het is allemaal ..oké.

Daarom kan ik het boek noch aan- noch afraden. Niet zoveel tijd voor lezen? Sla deze over. Zin in een hap-slik-weg boek met kleurrijke details? Ga ervoor.

The Good Thief, Hannah Tinti, Headline Review 2008

Kuifje en het Geheim van de Eenhoorn

107 min.

De stripboeken van Kuifje hebben mij nooit aangesproken. Ik weet niet waarom, want de jongeman is tenslotte roodharig en maakt allerlei avonturen mee, allebei dingen die van mij op toepassing zijn.
Ik keek de film omdat mijn vriend het wel graag wilde zien. En vermaakte mij prima.

Kuifje koopt een miniatuur van een zestiende-eeuws schip op de markt en al snel blijkt dat er meer mensen zeer  geïnteresseerd zijn in het schip. Kuifje, zo het een journalist betaamt, ruikt een verhaal en duikt diep in de duistere situatie, die hem vervolgens over de hele wereld -van oceanen tot woestijnen- leidt.

Soms is het te merken dat de doelgroep stiekem jongetjes van alle leeftijden is als de flauwheid te erg wordt, maar dat is altijd in hele korte periodes. Behalve dat is het een familievriendelijk avontuur dat laat zien hoe ver filmmaatschappijen al zijn met het gebruiken van computer-animatie. Het is een vermakelijk anderhalf uur dat je geen moment rust geeft.
Een prima zaterdagavond film.

Kuifje en het Geheim van de Eenhoorn, Columbia Pictures 2011, nu op dvd

A Boy of Good Breeding

Algren was Canada’s smallest town.

De naam van dit boek had ook ‘De gebeurtenissen van een stel dorpelingen met vreemde namen’ kunnen heten. Want naast Hosea Funk is er ook Summer Feelin’ (als voornaam), Knute en Combine Jo.

De hoofdplotlijn bestaat uit burgemeester Hosea Funk die héél graag het bewonersaantal van zijn stad op 1500 wil houden. Anders komt de premier niet langs en hij denkt dat de premier zijn vader is, dus dat is belangrijk. Dit leidt tot het obsessieve controleren van een zwangere vrouw (krijgt ze nu een tweeling of drieling?) en het soort van doodwensen van oude mensen.
Verder is er een jong stel dat weer bij elkaar komt nadat hij vijf jaar afwezig is geweest, een hond die de stad terroriseert en terugblikken naar eerdere jaren van de inwoners.

Het is boek vol absurde verhalen, maar wel met heel veel charme en net voor het kan veranderen in irritant, is er een abrupt einde met een wijze les over wat nu echt belangrijk is in het leven.

A Boy of Good Breeding, Miriam Toews, Faber and Faber 2005

The Knife of Never Letting Go

The first thing you find out when yer dog learns to talk is that dogs don’t got nothing much to say.

In The Knife of Never Letting Go the reader follows Todd, an almost thirteen-year-old living in a pretty much post-apocalyptic world. He can cope with that. He can’t cope with being the last boy in a town full of men and having to live listening to other men’s Noise. Noise is someone’s every thought, being broadcast because of something that happened when the first people arrived in this world. And one day, as stories are wont to do, everything goes wrong and Todd has to run. With his talking dog.

Patrick Ness lets the reader in the dark for a (almost too) long time, skirting away from explanations or only letting Todd in on the information, not the reader. It’s one of the very few problems I have with this YA fantasy novel that sketches a sad and hard world with even harder people in it, showing once again that a human being doesn’t need all that much too lose its humanity. Another thing that irked me that Todd (and the other characters) seem to be remarkably resilient, walking away from several fights that would have put an ordinary person down, but that can be appointed to this being another world with slightly different humans.
Besides those points, The Knife is a whirlwind adventure with adversaries and dangerous (but gorgeous) scenery bursting at the seams. Yes, Todd can be the most obnoxious pre-teen, but there is a learning curve that will make the reader excuse him things.

This book is also part of a trilogy, something I usually shirk away from because there has to be a very good reason for an idea to become a trilogy besides ‘Three books could make more money than one’. In case of The Knife, I want to know more of this world, and not for the sole fact that Patrick Ness left it with a huge, horrible cliff hanger. This book grades well in the fantasy and in the YA category.

The Knife of Never Letting Go, Patrick Ness, Candlewick Press 2008

 

 

Boxer Beetle

In idle moments I sometimes like to close my eyes and imagine Joseph Goebbels’ forty-third birthday party.

This book confused me. Luckily it had a lot to say about itself:

This is a novel for people with breeding.
Only people with the right genes and the wrong impulses will find its marriage of bold ideas and deplorable characters irresistible.
It’s a novel that engages the mind while satisfying those that crave the thrill of a chase. There are riots and sex. There is love and murder. There is Darwinism and Fascism, nightclubs, invented languages and the dangerous bravado of youth. And there are lots of beetles.
It is clever. It is distinctive. It is entertaining. We hope you are too.

Ned Beauman didn’t worry himself with using a clear layout that makes it easier for the reader to understand who’s point of view she’s following this time. And from time to time it is very weird and the reader might has to get used to the fact that she’s following fascists and that (if he/she isn’t one) opinions will clash. But on the other hand -yes it was entertaining and weird and bold and interesting. Read it if you want to read about a whole different world view, a way of life that existed not that long ago and/or Hitler beetles. Seriously.

Boxer Beetle, Ned Beauman, Sceptre 2010

The Slap

His eyes still shut, a dream dissolving and already impossible to recall, Hector’s hand sluggishly reached across the bed.

Acht getuigen vertellen over hoe ze een kennis een kind van een andere kennis zien slaan en hoe dat doorwerkt in hun leven. Het merendeel hiervan is volwassen en ouder, maar er zitten ook een kindloze vrijgezel en twee tieners bij.

De gedachte die al snel bij mij bovendreef was ‘Revolutionary Road in de eenentwintigste eeuw’. Net zoals in dat boek hebben alle passerende personages van The Slap veel (geld, gezin, vrienden), maar vreten achter de façades allerlei grote en kleine problemen zich door hun levens. Wanneer het ene personage sympathiek lijkt, stuurt Tsiolkas snel weer aan op een ontnuchterende situatie.
Dit is echter maar heel soms deprimerend. Vaker neemt het boek gewoon de plaats in van een uitgebreide karakterschets van de middenklasse van Australië (met schrijnend ‘gewoon’ racisme dat misschien nog het meeste steekt).

De oplossing/climax is dan ook dat die er niet is. Dit is het leven, dit zijn de mensen er is geen zwart of wit. En hopelijk zijn deze mensen niet op bestaande Australiërs gebaseerd, want fijne reclame voor het volk is het  niet.

The Slap, Christos Tsiolkas, Tuskor Rock 2010

The Alternative Hero

You know how it is sometimes.

The Alternative Hero is a coming of age story of the thirty-three year old Clive Beresford. Clive has been an (almost) life long fan of the band The Thieving Magpies and effectively stopped developing (mentally) when they broke up after a disastrous show. He drinks too much, has a shitty job, few friends and no girlfriend. And he thinks he can change all that (or at least his way of looking at life) when he spots the lead singer of The Thieving Magpies. That man should be able to give him closure and with that, somehow, a goal in life.

This book is stuffed with (pop) musical references, real and imaginary bands and persons passing by. Every chapter has a recommended listening, lyrics and texts from (fake) fanzines pop in and Clive simply can’t separate his life from his music.
Like in any coming of age story,  loads of stupid, sad and frustrating things happen, some wise lessons are pushed into the margins and The One Big Lesson isn’t so big and pretty easy to grab. The Alternative Hero reads like a scrap book of a music lover and in some chapters it looks like that as well. Sometimes the reader will probably have the urge to grab Clive’s shoulders and shake some sense into him, but the majority of the time he isn’t a bad guy, he just lost his direction.
And a has-been popstar helps him rediscover it.

Lovers of England, (English) music and coming of age stories, grab The Alternative Hero and enjoy the ride.

The Alternative Hero, Tim Thornton, Cape 2009

The Illuminator

John Wycliff put down his pen and rubbed his tired eyes.

The Illuminator tells the story of several characters living in the fourteenth century in (South) England. It is the time of two popes, the Church keeping their knowledge close to their hearts (because no way that a simple farmer can understand God’s Word) while others protest more and more loudly that everyone could and should be their own priest.
The main character is Kathryn, who as a widow and noble is pushed from every side to show her alliance and -if it isn’t too much of a bother- get married again soon because a woman being the owner of a manor and lands? Na-ah.

Sometimes the characters are placed a bit aside to tell the story about 14th century England and the huge gap between ordinary people and the Church and the country’s government. But never in an annoying way, instead reminding me of my elementary school History books that always started with a fictional story in a historical background.
Which is exactly what this is.

It is an easy to read story that half way in turns into more and more drama. I thought I was pretty good in predicting where plot lines would go, but The Illuminator threw me off for ninety percent of the time. For fans of Philippa Gregory: not in a happy ending way.
For everyone else who can handle death, illnesses, inequality and The Church taking everything without returning anything, I’d recommend this book. You might even learn from it.

The Illuminator, Brenda Rickman Vantrease, St. Martin’s Press 2005