The Lonely Polygamist

To put it as simply as possible: this is the story of a polygamist who has an affair.

Oh, but this is anything but a simple story.  I finished it a little less than two days ago and I still feel something ache when I think about it. This book didn’t leave me behind happy at all. I don’t agree with its happy ending. I pitied but couldn’t sympathize with (barely) any of the characters .. it took a bit of a toll on me, I suppose.

As the first sentence hints: this is a story about a polygamist, a man with four wives and twenty-eight children. But it’s not only about Golden Richards, it’s about his whole sorry family and sorry they are. One of his sons, one of his wives and -in a way- the house itself bleed their feelings of loss, frustration and loneliness into the main story. They can’t belong because there are simply too many others and too little of the father to give everyone equal opportunity. And Golden himself feels like an outsider in his own family. His back story shows that he has never made a decision about anything, there were and are always others to do that for him. Until he falls in love with an other woman and: lets himself. Even cherishes the thought of acting on it.

‘Wry’ would be my word for The Lonely Polygamist. There is no relief from the maelstrom that is the family Richards and I gobbled up the small pieces of joy that sparsely feature. It made me angry with polygamist families and the named religion they follow, but in the end there was only pity for so many unhappy people. Especially because they were unhappy by my standards (never share a man, don’t put yourself in second place, be loved unconditionally).

I fully recommend this book, if you read books to experience thoughts and feelings outside your own spectrum. Don’t read it for a laugh or a How To on polygamy.  It’s a very human story, of humans and their (self-)inflicted boundaries.

The Lonely Polygamist, Brady Udall, Cape 2010

The Bad Fire

On a hot Monday night in early Summer Jackie Mallon went on a leisurely pub crawl.

The Bad Fire is een what the hell happened in plaats van een rechtdoorzee whodunnit. Natuurlijk komt aan het einde wel uit wat er waarom is gebeurd en wie er achter zat, maar auteur Campbell Armstrong doet eerst zijn best om een wereld en haar karakters op te zetten.

Het verhaal is simpel: verloren zoon komt terug naar zijn moederland (vanuit Amerika naar Schotland) voor de begrafenis van zijn vader. Die blijkt echter vermoord. Niet lang daarna beginnen andere doden te vallen en is er onwillende politie die weigert connecties te zien. Gelukkig is de zoon een agent en kan hij het hele stinkende zaakje zelf oplossen.

Ik haalde TBF uit de bibliotheek omdat ik dacht dat het van een andere auteur was. En Campbell Armstrong had vrij veel gemeen met Kelly Armstrong (naast de kaften) in schrijfstijl, wereldschepping en oog voor (goor) detail. In gestaag tempo wordt de knoop van de moord ontrafeld, ondertussen heel Glasgow in map brengend (een detective met reisgids-elementen, dat was ik nog niet eerder tegen gekomen).

Het is een verhaal dat je bent vergeten zodra je het boek uit hebt, maar dat is natuurlijk niet erg. Als diepgravende detectives met karakter iets voor jou zijn: rap naar de bibliotheek.

The Bad Fire, Campbell Armstrong, HarperCollins 2001

A visit from the Goon Squad

It began the usual way, in the bath room of the Lassimo Hotel.

A visit from the Goon Squad begint met Bennie en zijn assistente Sasha. Hun verhalen zijn al interessant, maar de auteur vond dat schijnbaar niet genoeg. In de verdere hoofdstukken volgt een kleurrijke verzameling aan mensen die ooit in het leven van Bennie en/of Sasha de revue zijn gepasseerd. De kinderen van de kennis van Bennie, de man waar Sasha haar eerste crush op had.
Dit heeft zeker zijn charme, want elk van de karakters heeft een verhaal dat de aandacht van de lezer vast houdt, maar op deze manier weet ook niemand hoe het voor de karakters afloopt. Je dipt (in sommige gevallen heel) even in een flinke hoeveelheid levens, alsof je op een terrasje zit en een uur mee mag luisteren naar iedereen in de buurt.

Desondanks stelt dit boek na het realiseren van deze opzet geen moment teleur. De muziekindustrie passeert, verschillende locaties binnen en buiten Amerika worden sfeervol opgezet en de verhalen van de karakters zijn, hoe absurd soms ook, nergens karikaturaal.  De schrijfstijl is luchtig en er is een goede kans dat de lezer klaar is met dit boek voor hij/zij het doorheeft. Gewoon even lezen en meedobberen met de vreemde levens dus.

A visit from the Goon Squad, Jennifer Egan, Knopf 2010

War Horse

146 min.

Ook wel bekend als: Echt niet Black Beauty voor mannen.

DreamWorks

War Horse is het verhaal van het paard Joey, van veulen tot pensioen. Zijn eerste menselijke vriend is Albert, die hem alles leert waardoor hij zo’n goed ‘oorlogspaard’ wordt. Want de Eerste Wereldoorlog komt er aan en Joey wordt verkocht. Daarna volgt de kijker aan de hand van het paard (dat wordt gestolen, doorgegeven, bedreigd) het verloop van de oorlog. En die is keihard.

Het is een film van Steven Spielberg, dus af en toe krijgt de kijker te nadrukkelijk door de strot heen geduwd dat het een Dramatisch of Lief moment is. Ook zijn de passerende karakters niet uit zulk hout gesneden dat hun lot een indruk achter laat.
Daarnaast is het onderwerp genoeg om een indruk achter te laten. Spielberg laat de oorlog op zijn lelijkst zien. Deserterende kinderen worden doodgeschoten, paarden worden tot sterven aan toe afgebeund, gezinnen worden uit elkaar getrokken. Het is genoeg om een fikse hekel aan de mensheid te ontwikkelen. Gelukkig is er een bijna happy ending waarna je verdwaasd en misschien een beetje down de bioscoop kunt verdwalen.

Zou ik deze film aanraden? Nee. Afraden ook niet, echter. Het is een film voor als je het boek hebt gelezen, voor als je de oorlog interessant vindt, voor als je van paarden houdt (maar kijk dan wel op verschillende momenten weg). Verder is het een ongebalanceerd sprookje dat op de verkeerde momenten de camera te lang stil laat hangen.

War Horse, DreamWorks 2011 (nu in de bioscoop)

The Pregnant Widow

They had driven into town from the castle; and Keith Nearing walked the streets of Montale, Italy, from car to bar at dusk, flanked by two twenty-year-old blondes, Lily and Scheherazade …

You know that alternative themed party that your friends (and the Internet) have been raving about, while to you it only looked like a students’ common room with cheap alcohol and high ‘philosophical’ conversations? This book is that party and I didn’t get why it was so cool.

You’d think it would be fun for a reviewer to review a book you didn’t like. Just use every kind of  it sucked known to man and you’re done. But that’s not reviewing, nor giving a proper opinion (arguments, remember?).
So, here goes my try.
The Pregnant Widow is 465 pages of obnoxious twenty (and up) year olds who can only think of sex and (British) novels, women who are called cock a lot, using words and adding their dictionary definitions and not much else. There is no insight into any of the characters, no jokes, cynicism or even details of their surroundings. It’s only self-pity and uninspired meetings written in such a way that make you wonder how an author can fill so many pages with so little. I dragged myself by my hair through this book, through this day-to-day holiday life of a mentally-bloated kid.

Other reviews speak about the book as a memoir of the start of feminism, the end of youth and dark humor.  Maybe I expected too much, maybe I didn’t dig deep enough. For me, it simply was a disappointment. Next time I want to read whining about people not sleeping with you, I’ll visit any teenage message board. It’s much less long-winded.

The Pregnant Widow, Martin Amis, Cape 2010

Tinker Tailor Soldier Spy

127 min.

Film. Not only hard to review because you are bombarded for (at least) two hours by imagery, plot and characters and need to get a bird’s view before you can get a (small) grip, but also (especially with films watched in cinema) tougher to re-watch, re-evaluate to make the film simmer.

Studio Canal/Working Title

And yet, here we go.
Tinker Tailor Soldier Spy (TTSS) tells the story of British Intelligence in the seventies. One of the big shots thinks that there is a mole in his team of big shots. And one of them, mister Smiley (played by the ever charming, even though he never smiles in this entire film, Gary Oldman) is told to discover who the mole is. That’s the long and short of it, because to go into more detail, introduce more people and lay down more plot lines, would break down the experience of watching the film. Yes, in the case of TTSS you can spoil a feeling, a hunch and most definitely an atmosphere.

When you go to the cinema, you expect a film that came out this or the previous year. And of course TTSS is from last year, but the locations, cars, way of dress and everything else gives you the feeling that it’s Sunday afternoon and you landed yourself in an obscure seventies TV-detective. It’s the famous faces (Oldman, Mark Strong, Colin Firth, Benedict Cumberbatch and many more) that tell you that it really is a recent film and not a dip into the cinema archives.

The film also  has the speed of a visit to an archive. Don’t expect snappy one-liners, explosions, hunts, pretty women and sexy shots. The characters talk. They explain a bit and you can decide to set your brain to work or wait for the explanation at the end. The only fast thing in this film is the accusations and sneers flying around between the big shots.

So with TTSS we have a colorless film that is all about its characters. It will need you to sit up a bit and listen  and you will come up with a small question mark on your face. Did you just spend two hours listening to old white men talking? Did you even care about who the mole was?
And yet .. I recommend it. Because not every film needs to be bright and in your face with yelling its message. Tinker Tailor Soldier Spy is pretty in an not pretty way. A nice Earl Grey tea for the eyes.