Coded Bias

90 min.

Wat zegt het over mij dat ik al veel wist van wat in deze documentaire wordt besproken? Misschien lees ik te veel. Of genoeg, en de rest van de samenleving te weinig.

Want algoritmes beïnvloeden niet alleen wat wij wel doen en kopen, maar ook wat wij goedkeuren en afkeuren. Wat als de norm wordt beschouwd, en die norm wordt vastgelegd door (oude) witte mannen. Daardoor hebben zwarte vrouwen witte maskers nodig om gezichtsherkenning te gebruiken: waarom zou je als witte man de gezichtsherkenning aan zwarte gezichten laten wennen, tenslotte?

Naast die ongelijkheid laat de documentaire ook zien wat er nog meer mis is met het verafgoden van het technische. Mooi vond ik hoe ze zeiden hoe algoritmes in het verleden wortelen. Zij leren tenslotte van data, maar die data is seksistisch, racistisch en meer. We moeten dus nog véél meer kijken naar wat we de ritmes voeren.

Zei zij, op het internet.

De meest besproken man van Nederland

De meest besproken man van Nederland zit om 05.00 uur rechtop in zijn bed.

De meest besproken man van Nederland, Jeroen Pen, Uitgeverij Pluim 2021

Had een vrouw dit ook gepubliceerd gekregen, vraag ik mij af een paar uur na het uitlezen ervan.

Weinig verder aan te merken op deze ‘we doen alsof het een roman is’-roman, maar een man zonder journalistieke opleiding krijgt kansen die de vrouwelijke journalistieke student nooit zal ervaren omdat ze al na x aantal minuten uit gebrek aan betalend werk maar de communicatie in gaat. Ja, ik spreek uit ervaring en ben nog steeds bitter. Enfin.

Jeroen Pen schrijft over freelance/flexibele schil/vaste-contractenterreur in de mediamwereld. Over de dinosauriërs die wel de komeet aan zien komen, maar niet weten hoe er mee om te gaan. Allemaal – als mededertiger – veels te herkenbaar. Bek houden over de staat van de werkomgeving en doorbuffelen – dat ook.

Zo is dit een zeer milleniaanse klacht over media, de vorige generatie, de economie en hoe er tegen werk aan gekeken wordt. Vlot geschreven en zonder enige verdieping of oplossingen dus een lekkere aderlating.

Aan te merken? Het ouderwetse, seksistische gedrag van de vaste-contracters had vast wel alleen benoemd kunnen worden om Otto’s innerlijke feminist/one of the boys-strijd te tonen, in plaats van in detail te benaderen. Maar hier spreekt dan ook een sneeuwvlokje.

The Hater

136 min.

Very shortly put you could say this is about a young man being unable to deal with rejection.

Tomasz doesn’t turn to complaining to friends of family – he doesn’t have either. Instead he puts all his energy into his new job: influencing (social) media for the highest bidder.

This gets personal when he can get to those who rejected him. The horrors of successful online hate campaigns follow.

Main actor Maciej Musialowski manages to look the sociopath without laying in on too thick, but more about his (original) motivations would have made all this even more scarier and clean cut. Or maybe I’m just too attached to getting questions answered (theme of the month?). Maybe some people are fueled by revenge and chaos and nothing more, turning The Hater (original title is Polish) into a “humans are the monsters”-thriller.

Why I’m No Longer Talking To White People About Race

It wasn’t until my second year of university that I started to think about black British history.

I guess August was for non-fiction, or that This Lovely City just put me in the mindset to learn more about black British history. Because of course, of course – in some way you know that the islands aren’t an utopia for black and brown people, but how much of black history is focused on the USA (effectively making it possible for Europeans to dodge any responsibility?)? Turns out – when it comes to my knowledge – a lot.

Don’t write this title off as a history book now (why would you write off any book because it has history, you don’t love history?), because as anything involving people; history is just one part of it. As Eddo-Lodge explains it probably better than I do: intersectionality is a thing, and you can’t discuss a human issue without looking at the place where it intersects.

So, this book is about history, about feminism, about the media and white privilege. It’s about health and education, and every other part of human life. In clearly cut chapters, in clear language, Eddo-Lodge doesn’t only answer the title’s question, but also explains to you why you should take responsibility regarding it.

And just like that, I’ve got my first book for my students to read (from).

Why I’m No Longer Talking To White People About Race, Reni Eddo-Lodge, Bloomsbury 2017

Invisible Women

Most of recorded human history is one big data gap.

Good gravy, just when you thought you already knew, things turn out to be so much worse. Next to a sexist gap in pay, safety and health there is a huge one in the thing that drives pretty  much all of society: data.

Why is the default ‘he’? Why is there still a riddle about a doctor whose husband died, and why do too many people involved with design viewing women as ‘men with boobs’? Well, because societies worldwide have made it so, and not enough people in powerful positions protest it. And it turns out to be lethal for women.

Invisible Women isn’t particularly uplifting material: there’s just so many numbers and anecdotes on things that went wrong and are going wrong and men not giving a damn about it. How do we rally for change when the entire history of humanity is against us?

Because in some cases and in some countries things have changed and are changing. And you can never change something you don’t know anything about. And because it might save your life to know.

Invisible Women: Data Bias in a World Designed for Men, Caroline Criado Perez, Abrams Press 2019

Spotlight

129 min.

Great fun, a film about child abuse in the catholic church! And it’s based on true facts, yay! It’s a crude introduction to a subject one doesn’t enjoy thinking about, which was precisely the problem in this real life case: too many people shoving it under the carpet.

film poster spotlightEven the Boston Globe, the newspaper that unearths the story and publishes it, isn’t free from blame. The catholic church is a powerful monolith, Boston is a catholic filled city, churches are everywhere. To stick to the theme: Goliath was easily found, but was David even going to show up?

Spotlight isn’t a quick, bright film, it shows how (research) journalism and a newspaper work(/used to work) and how much time such a thing takes. As a retired journalist it was bittersweet to watch, for those that don’t have that connection it might be a look behind the curtains of what so many people already view as history.

I watched it in two parts, you could even watch it in four if your life is so serialised. Either way, it’s a story worth remembering or discovering. Both for the subject and the process.

Spotlight, Anonymous Content 2015

Bad Blood

November 17, 2006

I’m fond of the sentence ‘truth is stranger than fiction’, but this time the truth is so recognisable that the fictional version of it would have been waved away for being too boring. Ignorant people sticking to ignorance because it can possibly make them money? Sounds familiar.

This time there’s health involved though, which makes the schadenfreude slightly less because you know people might suffer more than a hurt ego and an empty savings account. Main villain is a young woman that decides she wants to be the next Steve Jobs, and as soon as possible. This leads to material that never works, a very tense work atmosphere and so much lies and threats towards both supporters and criticisers that you wonder if anyone involved has energy for daily life left.

So while you can laugh about all the dumb rich people that keep throwing more money at this company which is basically just a collection of shams, you’re confronted with the reality that this isn’t new. That companies work like this, that people out there will work harder for fame then for bettering society.

Yes, it’s a wild ride, but not an uplifting one. Just another argument for knowing that it’s truth: no clear cut happy ending in which everyone deserving of it get their comeuppance.

Bad Blood, John Carreyrou, Borzoi

Searching

102 min.

After finishing this, I don’t know if I should go change all my passwords, or share them with loved ones. Searching is a search through your digital and online presence, and it shows first of all how easy it is to get to everything you share and secondly all the traces Searching film posteryou leave behind.

The search mentioned is by a father for his teenage daughter, and it’s completely shown through iMessage, FaceTime, live news items etc. At first it feels a bit gimmicky, does one really use FaceTime that often, but quickly it becomes uncomfortably intimate. Not just the father scrolling through his daughter’s videos and texts, but also the endless surge of stimulants; hashtags, texts, chats, videos, messages. Give everyone involved time to think, please.

The movie threw me a few times, using red herrings that only add to the feeling of discomfort. As said above: I don’t want to experience all this, but I don’t know how to prevent it either. Except for some decisions to make, but that would spoil the clue.

Searching, Sony Pictures 2018

Commandant Konijn

De kogel van een MI6 maakt geen grote gaten: 5.56 millimeter in doorsnee, minder dan een pink, maar eenmaal binnen in je lijf verandert hij in een dodelijk klein monster dat door je ingewanden ploegt.

Alles went, ook oorlog. Van alles kan verslavend worden, ook oorlog. Auteur en journalist Michel Maas maakte verschillende mee, en schreef daarover.

Maas zit vooral op de Balkan, maar volgt oorlog, potentiële oorlog, ook naar Thailand. Het dagelijks leven is de juiste bron vinden om op de juiste plek te komen: in het belegerde dorp, naast het mijnenveld, bij de begrafenis van een kind. De journalisten en fotografen worden ook voor van alles uitgenodigd door de lokale bevolking; als zij er zijn geweest, als er over geschreven wordt, dan zal iets veranderen. Als de wereld het nu maar weet, ziet, hoort, dan moet de oorlog snel voorbij zijn.

Wij weten wel beter. Maas schrijft het allemaal op, gebruikt dit ook als een excuus om achter te blijven, niet terug te hoeven naar vrouw en kinderen. Welk verschil het heeft gemaakt? Op het moment suprême  beneemt de NAVO hem zijn high en doel. Hoe te functioneren zonder oorlog?

Dit is een boek voor de (toekomstige) journalist, maar zeker ook voor ieder die meer moet leren over de Balkanoorlog(en) en hoe ongeluk in kolommen wordt verpakt.

Commandant Konijn, Michel Maas, De Bezige Bij 2017

New Grub Street

Toen de Milvains aanschoven voor het ontbijt sloeg de klok van de parochiekerk van Wattleborough acht uur.

Uit 1891 en nog verdomd relevant wat betreft ideeën over literatuur, auteurs, media en helaas ook vrouwen(rechten).

De lezer volgt verschillende auteurs en aspirant-auteurs. De ene lijdt voor de kunsten, de ander gaat waar de uitgeverij vertelt hem te gaan, de derde ziet heel het schrijven en uitgeven als een puzzel dat te overwinnen is met de juiste mensen en juiste onderwerpen kennen. Geld is ook een vast onderdeel van hun denken, altijd weer bezig voor de volgende ponden.

Aan het einde van de negentiende eeuw waren er ook al mensen die juist wel en juist niet met auteurs en schrijfvolk gezien wilden worden. Was het al een raar beroep zonder zekerheid, en moest je je nooit verlagen tot het gewone volk, behalve als je gelezen wilde worden. Vrouwen zijn er als assistenten en lezers, al is er wel een blaadje dat ook wel ‘stukjes’ van ‘meisjes’ kan plaatsen. Maar wacht, misschien zijn al die vrouwen wel een gat in de markt!

Het is komedie met een zuurtje, want hoe kan er nu na meer dan een eeuw nog zo weinig veranderd zijn. Zelfs de mannen trappen nog steeds in dezelfde fouten, en die hadden in 1891 tenminste nog de ruimte om zichzelf te verbeteren.

New Grub Street, George Gissing, Prometheus 2015