Ananas

In mijn herinnering ging het als volgt.

Een non-fictie boek over ananas omdat de auteur liefdesverdriet heeft. Het is dat de recensies zo positief waren.

Want wat weet je nu eigenlijk van ananas en wat zou je willen weten? Hoe vul je er een paar honderd pagina’s mee? Vrij eenvoudig, blijkt. Lex Boon besluit door een ananasplant de wereld rond te gaan reizen, en zo leer je niet alleen over de plant maar ook over verschillende culturen en werkomstandigheden.

Daarnaast passeren zijn romantische avonturen, die enigszins het tempo uit zijn reisverhalen halen. Misschien was de auteur te grondig, en heeft hij alles verteld over ananassen dat er te vertellen is. Dit doet hij wel op een aantrekkelijke manier; er is amper het gevoel van ‘studieboek’ dat nog wel eens met non-fictie kan begonnen.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand echt heel graag alles wilt weten over ananassen, maar voor hen – zoals ikzelf – die van tijd tot tijd graag een toegankelijk non-fictie boek leest, is Ananas een frisse optie.

Ananas, Lex Boon, Meulenhoff 2019

HhhH

Gabčík is zijn naam en hij is een personage dat echt heeft bestaan.

Het is knap hoe er toch, na zoveel tientallen jaren, er nieuwe invalshoeken voor de gebeurtenissen voor, van en na de Tweede Wereldoorlog gevonden kunnen worden. Deze keer gaat het om de aanslag op Reinhard Heydrich, ‘De Beul van Praag’. Maar, zoals Laurent Binet meerdere malen toegeeft, er is geen manier om deze gebeurtenis als een chronologisch, één-lijnig verhaal op te schrijven. Het is eerder een grote knoop.

In het begin van HhhH is de auteur nog erg sterk aanwezig. Hij twijfelt over het gebruik van bronnen, het aanhalen van anekdotes en of dit wel het juiste onderwerp is. Later nemen de gebeurtenissen vaker over, wordt de roman meer een roman in plaats van de aantekeningen van Binet. Een roman met een soepel geschreven verhaal, gevuld met details die de situatie heel dichtbij brengen. Hoeveel mensen weten van de aanslag af? Hoeveel weten de namen van de verzetshelden?

In dit geval is de waarheid vreemder dan fictie. Een actiefilm zou de exterminatie van Heydrich niet kunnen bedenken. Er is een einde dat Hollywood als niet happy genoeg zou afkeuren. En het toont wederom dat de oorlog een aangelegenheid van mensen was. Aan beide kanten.

Himmlers hersenen heten Heydrich, Laurent Binet, Meulenhoff 2010