The Hobbit: An Unexpected Journey

169 min.

Wat is er nog over te zeggen?

hobbit-dwarves-poster
MGM

The Hobbit: An Unexpected Journey is het eerste deel van de The Hobbit trilogie (er zijn tenslotte nog mensen die niet weten dat het drie films worden). Naast het verhaal van het boek The Hobbit (in deze film tot aan de Eyrie), wordt er ook uit The Unfinished Tales and Silmarillion gevist, om verschillende karakters (meer) achtergrond te geven.
De film is naast 2D en 3D ook in 48HFR (high frame rate) te zien waardoor alles nog mooier, helderder, strakker enzovoorts er uit zou moeten zien.

Als fan van Tolkiens werk is het fijn om weer terug te zijn in Middle-Earth. En dat het een kinderboek is, betekent niet dat Peter Jackson het tot een kinderfilm heeft vermaakt. Elke actiescène gaat voor het achtbaan-effect met swingende camera’s, de bad guys zijn naar en dreigend en met de extra informatie moet het lange termijngeheugen ook nog aan de slag.

Maar het is ook duidelijk deel één van een trilogie. Lijnen worden in het zand gelegd, maar nog niet doorgetrokken. Het leggen van fundamenten haalt soms het tempo onderuit. De fan zal het niet uitmaken en komt de niet-fan sowieso wel bij deze film terecht? Het blijft tenslotte een boekverfilming en dan ook nog van een fantasy verhaal. Toch als leek nieuwsgierig? Vooral gaan kijken, maar laat die extra rambam van 3D en HFR lekker achterwege.

The Hobbit: An Unexpected Journey, MGM 2012

Skyfall

143 min.

Bond, James Bond is eindelijk weer terug in de bioscoop. Na veel commentaar op de vorige (Quantum of Solace) voor te veel op de Bourne trilogie te lijken, waren cast en crew nu duidelijk in het onderstrepen van James Bond’s gentleman zijn.

Een gentleman die de wereld rondreist, zonder problemen mensen doodt, wat rondsnuffelt aan mooie vrouwen en aan het einde van de film natuurlijk de bad guy pakt.

MGM

Dit zijn geen verrassingen te noemen, dit is James Bond.
Er zijn echter wel verrassingen en die zijn deels toe te schrijven aan regisseur Sam Mendes. Naast berichten over James’ oude nieuwe stijl werd regelmatig genoemd dat een Oscar-winnende regisseur wilde bijdragen aan het hap-slik-weg fenomeen van de Bond films. Is dat te merken? Daar mogen de professionals het hoofd over breken. Duidelijk is in ieder geval hoe mooi de film gewoon is. De locaties, het licht, het cameragebruik, aankleding en verloop; het werk dat er achter zit is gewoon zichtbaar.

Dan zijn er ook nog de acteurs. Er waren een paar kleine momenten waarbij ik twijfelde of het bij Bond paste, maar hiermee wordt wel getoond dat de MI6 agent zich toch nog kan ontwikkelen, bijvoorbeeld op emotioneel gebied. Het samenspel met Naomie Harris is geloofwaardig en soepel en natuurlijk is er nog een mooie schone. De Bond-girl rol moet toch gevuld worden.

Het verhaal dan. Iemand uit M’s verleden komt rotzooi trappen. James Bond moet het opruimen, maar de bad guy gebruikt technieken die moderner zijn dan alles wat MI6 (en zelfs de schattige nieuwe Q) kan bieden. Dus is het James Bond old school. Het komt toch wel goed en is een mooie steek naar iedereen die Bond films te glad en te modern noemen.

Naar mijn mening moet iedereen eens een Bond film in de bioscoop mee maken. Alleen al voor de titel sequence, wat weer een klein kunststukje is. Ik sta nog steeds achter mister Martini.