The Dark Glamour

“Thanks.”

This could have been more. Now it was just detail-riddled (this outfit and these shoes and this new bag and such a pretty home) chicklit with some magic.

Jane Boyle has to lay low to escape her crazy witch mother in law, discover where her husband (who sort of tried to kill her) went and in the mean time discover the secret of her supposed to be dead sister in law. Besides all this she is a powerful witch -which she only recently discovered- and has to get used to her powers.

Gabriella Pierce writes in an amusing way and her details about the rich side of New York could easily feature in a Gossip Girl story. It’s just the navel-staring of Jane that takes the speed out of the story, making every plot point curl up until it’s related to her. I would have liked it better if there would have been more about how the magic worked, how the old magic families worked and arrived in New York.

I’ll put this in the category of ‘Early Summer Read’.

The Dark Glamour – A 666 Park Avenue Novel, Gabriella Pierce, Morrow 2011

The Way Life Should Be

My grandmother is stirring the soup.

Dit boek verraste me. Het zag er zonnig en zoet en chick-lit-erig er uit en toen bleek het een coming-of-age verhaal voor een 33-jarige vrouw (Wat Wil Ik Met Mijn Leven) en komt de Ware Liefde niet eens aan bod.

Terwijl The Way Life Should Be toch genoeg elementen heeft voor een afgeknauwde chick-lit. Hoofdpersoon Angela is dertig-plus, zoekt naar de ware liefde, verliest haar baan door een bizar geval, verhuist terug naar haar vader, stiefmoeder en oma en gaat internet-daten. Als kers op de taart gaat ze op bezoek bij zo’n internet-date duizenden kilometers van huis. De doorgewinterde lezer kan de zin bijna af maken: gelukkig is de internet-date écht de man van haar dromen, vindt ze een geweldige baan en weet ze wat ze van haar leven wil.

Maar deze keer dus niet. Zonder te veel te verklappen; het wordt nergens zoet. Geen van de karakters zijn karikaturen waar de plotlijn al voor vast staat. Het enige ongeloofwaardige is dat de lezer bijna iedereen wel sympathiek kan vinden, ook de  stiefmoeder. Natuurlijk kabbelt alles maar door en moest ik twee uur na het uitlezen al op zoek naar de naam van de hoofdpersoon, maar dat kan ook zijn omdat het in de eerste persoonsvorm is geschreven (of mijn korte termijngeheugen afschuwelijk is). TWLSB is charmant en fris en stiekem zelfs een beetje reclame voor Maine, ook al zijn de winters daar heel koud.

The Way Life Should Be, Christina Baker Kline, Morrow 2007