Trigger Warnings

Short fictions and disturbances

Nou ja, dat was een tegenvaller. Een lange introductie over wat trigger warnings zijn (waarschuwingen voor gevoelige beelden en/of verhalen die men aan trauma’s/nare herinneringen kunnen laten denken), nogmaals een waarschuwing dat deze verhalen misschien oncomfortabel kunnen maken, ik was klaar voor jeukende ruggegraten en onzekerheid over het complete leven.

Ik kreeg zachtgeprakte, (soms) originele sprookjes, fictie geïnspireerd door Sherlock Holmes en Doctor Who en gedichtjes. Ik lees Neil Gaiman graag en weet dat hij best vreemd en spooky kan schrijven, dus wat hier nu is gebeurd.. geen idee. Misschien ben ik zelf te veel afgestompt om niet door deze verhalen geraakt te worden.

Probeer dus maar zijn andere bundels of romans maar.

Trigger Warnings, Neil Gaiman, HarperCollins 2015

The Ocean at the End of the Lane

It was only a duck pond, out at the back of the farm.

I have always been a fan of Neil Gaiman. I feel like his Neverwhere was my first experience with the contemporary fantasy genre. So of course I had my eyes peeled for his latest.

At first I had to get used to the world and the story a little. It starts with a (seemingly) plain grown man, in a normal situation. When the flashbacks start, and his neighbors are introduced, is when the fantasy braids itself into every plot line. It turns into more organic, softer, flowing than I’m used to with Gaiman’s work. The world created is terrifying and beautiful and painted in otherworldly colors.

And in the center of all that it’s just a story about just a young boy that tries to grow up. Because that’s something Gaiman does nicely as well.

The Ocean at the End of the Lane, Neil Gaiman, Harper Collings 2013