The Principles of Pleasure

3 x 50 min.

Enigszins arrogant dacht ik wel alles te weten over dit onderwerp. Hormonen, seksuele vrijheid, hokjesdenken etc. Je hersenen zijn je grootste seksuele orgaan en zo hebben we alles gehad.

Een deel was dan ook geen nieuws, maar hoe het werd gebracht was fris. Vrouw-gefocust, af en toe de giechels, veel informatie zonder het huiswerkgevoel te krijgen.

In drie afleveringen worden lichaam, geest en relaties behandeld. En seksspeeltjes zijn daar onderdeel van, mocht je van plan zijn dit samen met anderen te bekijken.

Essential viewing: voor vrouwen én mannen.

Quattro metà

90 min.

Misschien niet meer dan verwacht, maar wel charmanter dan verwacht. Dit is een variatie op Sliding Doors: we volgen vier mensen die op een verschillende manier een relatie met elkaar hebben/opbouwen en hoe dat ver- en afloopt.

Of het nu komt omdat het een Italiaans product is: er zit genoeg passie en drama in. Ongeplande zwangerschappen, vreemdgangers, verschillende dromen enzovoorts. Wat wel leuk is gedaan is dat elke combinatie zijn charme heeft, ondanks dat de karakters als duidelijke tropes worden geïntroduceerd.

Zowel intro als outtro zijn onnodig, maar niet onoverkomelijk. Met negentig minuten is er weinig builen te vallen, maar is er genoeg tempo en vermaak om dit wel in je weet-niet-wat-ik-wil-kijken-lijstje te zetten.

Tick… Tick.. BOOM!

115 min.

To start things off, I didn’t expect there to be so many songs. I did know this was based on a theater-piece (right?), but not musical theater. Nor that the main character was based on someone who really exists. Yeah, this is what you get when you just follow the hype.

Add the run time of almost two hours on top of this and I was ready to be let down again (earlier I didn’t particularly care about Hand of God and Goodfellas was too long as well).

Yes, it took me a bit to get used to the amount of sudden singing. And Jon’s (the protagonist) anxiety is quite anxiety-inducing as well, and I’m not even 29-I-have-to-make-it-big-before-30 anymore. Still, Andrew Garfield sells it all and sells it well. He’s almost manic, can’t stop even though he knows he should if he wants to keep relationships healthy, friendships alive and the lights on.

This reminded me of Rocketman from time to time: also someone suffering because of talent and anxiety. Tick.. Tick swings less, but definitely touches you as well.

Fyra ar till

87 min.

Ik zeg het maar alvast: deze film heeft nogal outdated en genante ideeën over homoseksualiteit en biseksualiteit. Ook geuit door homo’s.

En toch raad ik deze film niet af, en dat zegt iets over het aanbod van queer romances.

De relatie tussen de twee mannen is aandoenlijk, humoristisch, realistisch. Laat deze variatie op Romeo & Julia je op weg naar het happy end iets leren over Zweedese politiek. Vergelijk 2010 met nu en zwijmel mee met deze sukkels.

Oftewel; roeien, riemen, etc. Als je homoseksuele romantiek wilt die eens niet in dood of ziekte eindigt, doet Fyra ar till (Four More Years) het zo slecht nog niet.

Resort to Love

101 min.

And the winner of overacting this Film-a-Month-Project goes to… this Netflix gem! I know, I know, easy pickings to go for the Netflix romcom, like I should expect award-worthy material but dear reader: the overacting was A Lot. For a majority of the time. I don’t give out these prizes easily.

Anyway, all this acting excellence happens because the main character – played by Christina Milian – becomes a resort singer and discovers that her next assignment at the resort is to sing at the wedding of the ex that ghosted her. While being engaged. You’d throw around your arms and your volume for lesser things.

And it’s not just her that’s doing it. Honestly, except for the love-interest, everyone seems to be in on the fun and good for them. I would rather have more of that than another excuse to get Milian to sing another song to show she can.

Night Teeth

108 min.

Talking about lost potential.. here’s a prime example. We have snappy, chrome/neon looks, youths that can be considered attractive and vampires – a genre that never needs much to still deliver.

So to not do that could be called impressive. Almost everything that can go wrong, goes wrong. Bad acting? Could be saved with okay plot. Corny, cringe-worthy dialogue? Could be accepted with some smooth (action) scenes. But in the story of a cab-driver driving around vampires on a rampage it’s error on error. Bad decisions are made without any back up to make it slightly believable. Plot motivations are thin. Acting is bored or over-done. It’s vampires! Any kind of nonsense lore would have sold this film!

But no. It seems like they went for a music video with a bit of blood and fangs and forgot about the rest – ending with a whole lot of nothing.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind

108 min.

Another retro-rewatch review. Okay, it’s impressively white, but whew it also might even hit harder when you have experienced the urge to erase people/things from your life. While knowing that it won’t work, anyway.

Also, who still uses that kind of colouring/lighting in films these days? I felt the room around me turn more sepia by the minute. Did this film always have that home-recording quality? And I really thought that the viewer gets a moment to take it all in, but we’re just running along as stumbling as Joe does. Will he make it, will that creep keep his girlfriend, is it really better to suffer than forget?

I love it, I’m keeping it on my Netflix list.

Firedrake: the Silver Dragon

93 min.

After nixing some too-kiddy-looking animation from my Netflix list, it was Firedrake‘s chance to prove me wrong.

It ticks all the (recent) animated films boxes: intro in a different animation style (which is always prettier than the main one used), goofy, too rounded characters (literally, definitely not characteristically – was Antz really the last film that dared to use angles?), and a Life Lesson plot.

Sadly, that also mean it’s riddled with clichés. Overly angry female sidekick. Annoying male sidekick viewed as heroic and wise. Only other female character? Old. Although this at least saved me from a dragon with fake eyelashes. Just as with The Harder They Fall this plot could have been tightened up: the entirety of Ben drags things down just to add that Life Lesson.

Honestly, I’m still shocked by how ugly the animation is. You have dragons and turn them into boulders. Who will stop animated Hollywood?

The Harder They Fall

139 min.

I wouldn’t have watched this if it hadn’t been this cast; I don’t care for westerns They seem to be the original genre in the category Film’s Too Long.

That’s one of the issues here: dare make it a straight revenge film without the unnecessary straight romance. Don’t bother fleshing out side-characters if you’re only going to do it half-cocked (because it a western, get it?).

The OST manages to carry almost the entire film on its back, but in the end it’s the running time that cripples us all.

Les Contes de la Nuit

83 min.

Ik begrijp dat met een verzameling verhalen er meer ruimte is voor verschillende plotjes en versiering, maar toch vond ik het een beetje afdoen aan de kracht van de animatie van Les Contes.

Is het de eerste ronde nog mooi en mysterieus, zorgt de herhaling (theater crew wilt een nieuwe show, bespreekt deze en speelt het uit) er snel voor dat de aandacht verslapt. Over vijf minuten is er al weer een nieuw sprookje, tenslotte. Alleen is verslapte aandacht lastig als je geen Frans kent in dit geval.

Misschien is het beter om deze film in stukjes te bekijken ergens eens tussendoor zodat het sprookjesgevoel blijft. Want het is wel mooi allemaal.