The Jane Austen Book Club

106 min.

Can I still call it contemporary when the film is fourteen years old – anyway it’s “story is based in the same time it’s been filmed”. Not changing the tag, that’s way too long.

They don’t make films like these anymore: wholesome without looking and feeling plastic. Yes, you can see everything coming from a mile away, but it still seems genuine (and all quite brown-ish, but that might just have been the 2010s). It’s also super easily-written sequel material, but I guess there’s no interest for book-focused romances in the 2020s (2030s?).

Female friends at different stages of their (romantic) lives come together for a book club. Solely for Jane Austen books, yes indeed. Time is divided pretty evenly between the four main characters, and none of the story lines are horrible and/or boring.

It all leads to an end with a dopey smile: look at books making things better. Honestly Netflix; I’ll write the sequel for you if the original author doesn’t want to.

Ernest et Celestine

79 min.

Wat een zalig, mooi getekend en grappig filmpje. Met een rebellerende muis en een knorrige (ook wel rebellerende) beer maakte ik me een beetje zorgen dat het een heel kinderlijk en daardoor kinderachtig filmpje zou zijn, maar neen.

In een wereld van beren en muizen (die elkaar niet mogen) is Ernest een slampamper en Celestine een lastpost die te veel vragen stelt en niet hard genoeg werkt. Ze vinden elkaar door zijn honger (fysiek) en de hare (naar meer in het leven). En tanden, maar dat legt de film wel uit.

Misschien lijkt het alleen maar getekend, maar dan nog is het weer eens een animatie die stukken vriendelijker is voor het oog dan het felle platte dat tegenwoordig zo de standaard is. Het draagt ook bij aan hoe hartverwarmend en zacht dit verhaaltje en film is. Ondanks alles is het niet mierzoet en zitten er genoeg kleine grapjes in dat meekijken makkelijk ‘voor je zelf’ kijken wordt.

Comment je suis devenu super-héros

101 min.

Aardige superheldenfilm die eens niet aan Marvel of DC Comics is gebonden. Echter niet helemaal origineel – gebaseerd op een roman.

Er is mooi (gemaakt) spektakel met een leuk plotje over superkrachten als drugs en een Eenzame Detective die hier natuurlijk Iets mee te maken heeft.

Daarbovenop is er net genoeg verdieping om niet verveeld te raken maar ook niet in de lach te schieten door alle kronkels, maar vooral fijn: niet eindelijk veel vechtscènes die alleen maar tijd vreten en de kijker duizelig maken.

Dus voor hen die wel graag een beetje super wilt zien, maar op de droge, Franse manier waarop zij science fiction behandelen: dit is een heel aardig filmpje.

Yellow Rose

134 min.

And then there’s the last rose (although I could go looking for what other flowery shows and films Netflix has to offer, of course).

Another protagonist who wants more (music-related things) from life as well. This time she isn’t tried down by kids, but by an immigrant mother. We’re still doing country as a soundtrack, though.

Real life throws an ugly wrench in those dreams, underlining that dreaming big is harder in unwelcome surroundings (think about aliens and borders).

This rose is a bit sleeker than the previous one (maybe an UK/US difference?) but still shows that American films can be contained and without any sentimental circus to pull at your heart strings. There’s enough drama without, after all.

Poor Rosario just wants to sing and make music, and the way Eva Noblezada plays it you wish her the world. A lovely conclusion to my rose-trilogy.

Lupin

10 x 50 min.

I’ve talked before about how I like (some parts of) French cinema, but I’ve got little experience with French television. But I’ve yet to find something Omar Sy does that I don’t care about so yes, sure – I’ll watch a show based on a French gentleman thief.

The series aren’t about Arsène Lupin (the gentleman thief), they’re about Assane Diop who uses his stories as inspiration and motivation to set a wrong from the past right. But as we’re in the twenty-first century now, things go a little bit differently.

And Lupin didn’t have an ex and a child – as far as I know, or the series tell us.

It’s a fun, smooth, charming caper that sometimes even gets some comments on society in: because why is the black man in a suit more suspect than the black man in a cleaner’s overall?

It also made me want to visit all kind of spots all over France; not something that’s usually on my mind. A third part is already in the making and even though Diop can’t take on the entirety of French corruption, I’ll watch him try for at least two more parts.

The Young Pope

10 x 50 minutes

The Young Pope is één van de TV-shows in mijn Netflix-lijst waarvan ik me afvraag waarom het er in staat. Jude Law is allang niet meer aantrekkelijk, Diane Keaton steunt Woody A., en het Vaticaan? De katholieke kerk? Brrr!

Ik heb de serie in iets minder dan een maand afgekeken en ben nu bezig met het ‘vervolg’: The New Pope.

Ik vind het een snertterm, maar dit is een acteursserie. Iedereen acteert zich het snot achter de ogen (in de ogen?), en het is allemaal goed, gruwelijk, gemeen (niet goddelijk, ondanks de omgeving).

Het plot? Nieuw-verkoren (” “) paus lijkt minder makkelijk te beïnvloeden en besturen dan verwacht. Verre van zelfs, wat een vervelende man. Maar ja God’s vertegenwoordiger op aarde, dus hoe kom je daar van af? Met dat gekonkel op de achtergrond als continue stroom, zijn er ook nog aflevering-lange situaties die misschien iets van sympathie voor de paus opwekken. Maar net zo vaak juist helemaal niet.

Het is geen binge-serie: ik keek nooit meer dan één aflevering per keer – het is te taai om vlot doorheen te zoeven. En ik weet ook nog steeds niet precies waaróp ik ‘t zou aanraden (al dat acteurswerk?). Maar vermaakt heb ik mij wel.

Wild Rose

100 min.

Rose-Lyn, fresh out of lock-up, has to pick between parenthood or carrying on purchasing her dream of becoming a country singer. Two kids and a record might be an inspiration for that, or an anchor. Especially if you’re in Glasgow opposed to Nashville, and no-one there supports your dream.

What’s really good here is how genuine the struggle looks and feels. Yes, she’s being selfish in this endeavour, but there’s no other option and only because she can’t have both. Can someone help Rose-Lyn, because she can’t.

It’s a fictional story, but it feels like you’re following someone’s real story. Combine that with the fun soundtrack (again!) and you have a lovely film.

Bombay Rose

137 min.

I watched this because the animation looked lovely, and it turned out to be (it even uses different styles, and none of them the ugly Disney Pixar plastic). Good thing I didn’t watch it for the plot, because it was hard to be found. Maybe it’s a mosaic of different kinds of love? But there’s also the view from a bee?

It just shows that animation isn’t just for children. Here there’s mentions of poverty, abuse, the violence in Kashmir and the escape to a better financial life in Dubai, but also the risks that come with.

I clearly don’t know enough about Bollywood to not have expected this – I thought it was only romances and obvious heroes doing heroic things. I’m done with Indian animation for now (at least I finished this one, opposed to Punyakoti).

I did really like the soundtrack, though.

Moxie

111 min.

Netflix doesn’t have the greatest track record when it comes to original films, and I’m old enough to be disgruntled by plenty of YA tropes.

So, I chose to watch a Netflix original based on a YA novel. I’m a logical thinker.

Of course, yes, there could have been easy adjustments made to improve this story about a female teen recognising the stupid rules and habits of a patriarchal system. For starters, shifting the point of view to the black girl.

But I was surprised by how few adjustments I could come up with. Plot? Not always as subtle as it could be, but perfect for the audience. Scrip and lines? Surprisingly without any attempt to be “down with the youths”. Characterisation and love interest? Nice, cute and wholesome.
Honestly, I think I’m still surprised.

Therefore, I’m going to keep it at that. No deeper digging, not reading the original material.

Oh, but the fun we had.

Made You Look

90 min.

Short documentary – existing almost completely out of talking heads – about an art scam I’ve never heard of before. Yeah, I’ll take it.

Made You Look shows that you don’t need much or a long running time to keep someone’s attention. I wasn’t invested in this story nor its characters and yet (maybe because of that?) I was suddenly down ninety minutes.

Of course, maybe it’s a commentary about inflated worth in the art-world and how some people will believe everything for clout, but I mostly just had fun because of greedy people and stupid decisions.