The Feels

90 min.

Na Duckbutter was ik weer voorzichtig om nog een ‘wlw’ (women loving women) film uit te kiezen, maar iets met ezels. Of volharding, want er moeten toch lieve romances met vrouwen zijn gemaakt de afgelopen twintig jaar.

The Feels posterThe Feels begint in ieder geval al met een luchtiger element: tijdens een vrijgezellenfeest komt men er achter dat één van de twee verloofden nog nooit een orgasme heeft gehad. Haha, seksgrapjes! Alleen heeft ene verloofde al die tijd wel gedaan alsof seks orgasmes opleverde dus ineens …iets minder grappig, want hoe moet je daar mee omgaan als je dat net voor je bruiloft te horen krijgt?

Het komische deel komt dan ook van de mensen om het stel heen, plus het soort grapjes-uit-ongemak waar vrouwen een alleenrecht op lijken te hebben. Gooi er twee mensen bij die standaard het verkeerde zeggen en je hebt een verzameling van ‘ai, oeps’.

De charmes van dit filmpje komen dan ook vanaf de vreemde figuren die hier verzameld zijn én dat ze zichzelf mogen ontwikkelen naar (enig) zelfinzicht. En dat lukt ze nog ook zonder een excessieve hoeveelheid van letterlijk blootgeven.

Ik blijf zoeken.

The Feels, Netflix 2017

 

Duckbutter

93 min.

Vraag ik nu echt om zoveel als ik eens een film wil zien waarin het lesbische/biseksuele stel lief en vrolijk is en een happy ending krijgt? Er zijn duizenden, zo niet miljoenen romantische comedies met een heteroseksueel stel, maar bij vrouwen die van vrouwen Duck-Butter-posterhouden … moet het schijnbaar altijd weer experimenteel, onaangenaam en bloot.

In Duckbutter (zoek het maar niet op), ontmoeten twee vrouwen elkaar en besluiten een nacht samen door te brengen zonder beloftes en verwachtingen, en met veel seks. De ene is een muzikante en toont al trekjes die drama beloven, maar waarom eens niet ruimte voor een karakter dat high highs en low lows heeft en geen witte man is?

Het ‘vrije liefde’ deel van het experiment slaat dan al gauw om in beschuldigingen en verwachtingen, onderbroken door veel naakt en gescheld. Geen van de karakters hebben enige gunfactor, maar vraag is vooral waarom ze het zichzelf zo aandoen.

Zo wordt Duckbutter een demonstratie van (zelf)vernietiging en mag je je er daarna afvragen of er wel liefhebbende, blije lesbische/biseksuele stellen bestaan. Veel te weinig op film, in ieder geval.

Duckbutter,

 

La casa de las flores

13 x 30 min.

Nog niet genoeg drama in je leven? Zeker niet als het in de vorm van een telenovela is? Ik werk me langzaam door het Spaanstalige aanbod van Netflix, en na Las Chicas del Cable kwam ik terecht bij La Casa de las flores oftewel Het huis van bloemen/The House of Flowers. U raadt het misschien al: deze keer speelt het drama zich af in een bloemenwinkel.

la_casa_de_las_flores_posterDeze keer volg je een familie die op het eerste oog traditioneel, hecht en gelukkig is. Dat eerste oog houdt het niet lang vol, maar het imago van zowel de familie als de winkel is heel belangrijk, dus er wordt in allerlei bochten gedraaid en gevouwen om alles binnenhuis te houden. Dat lukt sommige familieleden íets beter dan anderen.

Dit is gemaakt voor (leed)vermaak; geen van de karakters hebben veel ruimte om zich te bewijzen als iets anders dan een karikatuur, en de ontwikkelingen volgen zich zo snel op dat je bijna een rooster bij moet houden om te zien waar wie nu weer in vastgeraakt is. Maar niets mis met vermaak, en dit is zo af en toe van het niveau kakelen. De boeketten steken er af en toe bleekjes bij af.

La casa de las flores, Netflix 2018

 

Sucker Punch

110 min.

Met sommige films/boeken (ik houd het meestal niet lang genoeg vol bij een slechte TV-serie) is er gewoon al voorpret over de review. Potverdikkeme, wat is Sucker Punch een sneu zooitje in zeventien tinten groen en grijs.

Sucker-Punch-posterHet maakt me niet eens zo erg uit dat er geen plot is, en dat wat doet alsof het plot is, compleet onlogisch is. Hey, dat gebeurt wel vaker. Maar gewoon helemaal niks van deze film klopt? Meisje gaat door iets traumatisch en wordt door een gemeen familielid naar een gesloten kliniek gebracht (ook al blijkt ze oud genoeg om daar zelf over te kunnen beslissen?). In die kliniek zijn alleen maar mooie, dunne vrouwen van haar leeftijd, en die dansen voor vieze oude rijkelui. Oké? Máár! Tijdens dat dansen hallucineren ze, of volgen we de jonge vrouwen hun hoofden in, en verzamelen ze in kleine, infantiliserende pakjes, voorwerpen waarmee ze kunnen ontsnappen. Het dansen wordt nooit getoond, maar iedereen is er schijnbaar vreselijk van onder de indruk.

Dit alles in enkele tinten groen en grijs, met veel pruillipjes, koosnaampjes en de hele Sexy Halloween-catalogus. Maar maak je geen zorgen, man-in-charge Zack Snyder vond het een zeer feministisch project. Waarom is onduidelijk.

Enige dat enigszins de moeite waard was? De soundtrack, en die is vast online ergens gratis te vinden.

Sucker Punch, Warner Brothers 2011

Man Up

88 min.

Wat fijn dat beide hoofdpersonen in deze film etters mochten zijn, want anders was het stukken minder leuk geweest. Hij is vervelend, zij is vervelend, en schijnbaar werkt dat toch samen (kom op, ik verklap hier niks mee).

Man Up movie posterBest wel chagrijnige Jack is op een blind date, en door een misverstand denkt hij dat Nancy zijn date is. Om onbekende redenen gaat zij er in mee, en ze hebben een geweldige (af en toe wat vreemde) tijd samen. Maar ja, door een leugen(tje om bestwil), dus hoe dat af te handelen?

Zoals dat hoort, gaat dat eerst slechter voordat het beter gaat. En omdat dat dus zonder censuur en grenzen gaat (het wordt soms zelfs pijnlijk) is dat leuker dan de romcom die super-nauwkeurig het riedeltje volgt. Daarnaast draagt hoofdrolspeelster Lake Bell ook nog het meeste gewicht: Simon Pegg komt maar heel af en toe onder zijn standaard typetje vandaan.

Ben er alleen niet enthousiaster over blind dates van geworden, die blijven duidelijk een risico.

Man Up, Netflix 2015

Isn’t It Romantic?

89 min.

Waarom wordt het nooit meer dan een plaagstootje, films die commentaar leveren op genres? Ook hier begint men met een monoloog over wat er allemaal mis mee is, om het vervolgens te tonen en verder niet te bespreken en/of te veranderen. Het lijkt wel erg makkelijk scoren zo, maar vooral ook een slappe afwenteling van commentaar: we horen het wel, maar we luisteren niet.

220px-Isn't_It_Romantic_(2019_poster)Natalie heeft een hekel aan romcoms (voor heel redelijke redenen) en komt na een ongeluk in eentje terecht – zo gaat dat. Op af en toe corrigerende punten die er wel erg dik bovenop liggen na, wordt de film vervolgens een romcom. Eentje die zo cliché is dat de hoofdpersoon – ondanks haar hekel er aan – vlekkeloos alle haltes op weg naar het happy ending afloopt.

Eentje waar weinig mis mee is (alles is vrolijk gekleurd, de karakters soms best leuk), maar de paar plaagstootjes die nog worden uitgedeeld, landen op barre aarde.Als je iets aanbiedt als commentaar, moet er meer gebeuren dan alleen wijzen. Deel die mep ook echt uit. Nu is Isn’t It Romantic? gewoon weer één van de dertien in een dozijn, en dan zelfs nog één van de zwakkeren. Misschien kan Netflix zelf de film bekijken en zien waar het mis is gegaan.

Isn’t It Romantic? Netflix 2019

Derry Girls

6 x 25 min.

Ik weet dat ik recent nog iets heb aangeraden waarvan ik hoopte dat jongens/mannen het zouden kijken, maar ik denk dat dit echt té meisjesachtig is.

Derry GirlsTerwijl het niet eens een show is waarvan ik zou zeggen dat het alleen maar over meisjesachtige dingen gaat. De vier meiden gaan naar een nonnenschool, proberen onder huiswerk, vervelende klusjes en straf uit te komen (op creatieve manieren), gaan naar feestjes, hebben ruzie, allerlei tienermateriaal. Het aanhangsel van de groep is zelfs een tienerjongen (arme jongen, hij is Engels tussen al de Ieren).

Het fijne is dat er geen moment excuses worden gegeven voor hun (vrouwelijke) acties. De vier zijn een stelletje tieners met verschillende motivaties, soms gruwelijk irritant, maar nooit “omdat het meiden zijn”. Combineer dat met de setting (tijdens de Ierse Troubles) en je kunt het bijna een antropologisch-geschiedkundig project noemen.

Maar eigenlijk is het vooral gewoon hartverwarmend en opvrolijkend, zelfs als ze irritant zijn. En met zo’n klein aantal afleveringen ben je er doorheen voordat je door hebt dat je ze allemaal lief vindt, zelfs Erin.

Derry Girls, Netflix 2018

 

Hannah Gadsby: Nanette

69 min.

Wow. Ik loop weer eens achter met iets kijken dat een poos geleden helemaal gehypet is/was, maar genoeg mensen zeiden ook dat je er echt wel de tijd voor moest nemen. Dat het emotioneel nogal pittig was, en dat is niet iets dat ik even voor de lol/uit verveling er doorheen jas.

Gadsby NetflixIk weet niet of ik het zou aanraden als ’emotioneel pittig’, Hannah Gadsby is gewoon heel erg eerlijk en geeft daar geen excuses voor. Ze vertelt over hoe ze dat gewend is, iets persoonlijks en ongemakkelijk vertellen om vervolgens er snel een grap van te maken want stel je voor dat iemand anders door haar niet comfortabel is. Ze vertelt ook hoe slopend het is om dat steeds weer te doen.

Ze vertelt over haar homoseksualiteit, haar jeugd, Vincent van Gogh en mentale ziektes. Ze doet het gortdroog en met emoties, en altijd onderbouwd. Er zijn zoveel opmerkingen en momenten waarbij je ofwel een ‘oh ja’- of een ‘oh shit’-gevoel ervaart. En dat hebben we allemaal wel eens nodig.

Dus ja, het is de hype waard, wanneer je ‘t ook kijkt. Maar serieus Netflix, waarom in vredesnaam Ellen hierna suggereren? Kon je echt geen andere link vinden dan “ach, het zijn allebei lesbiennes”?

Hannah Gadsby: Nanette, Netflix 2018

 

Ali’s Wedding

110 min.

Did I watch this before, or is the story just too familiar? Which would be sad, because why are multiple people in the twenty-first century still telling their children which career and which life partner to pick?

Alis Wedding imdbThis story is based on real life events, with the author playing the male lead – and I guess originator of the confusion created by lying. First he lies about getting into medicine (he doesn’t), then ends up engaged to someone he doesn’t want to be engaged to, and then there’s the temporary marriage to someone else. Oh, and being banned from the USA for a play, but that might have been the result of the man’s honesty.

All this might make it sound like a comedy of errors, but underneath always runs the line of being stuck between cultures. Ali’s Iraqi in Australia, and no matter how much his father knows about many things; he doesn’t understand that his son doesn’t want to become a doctor and doesn’t want an arranged marriage. He’s not the only one suffering, and the film gives a bit of room to others to show so.

This time, there’s a happy ending (in a way), but this film might serve as a reminder that there’s plenty people stuck, and that some things can’t be solved by musicals in mosques (honestly, does that happen? The more you know).

Ali’s Wedding, Netflix 2017

 

 

Titans

11 x 45 min.

Alweer een DC tv-serie. Heel lang vond ik dat DC vooral Batman was, en Batman vond ik niet zo spannend (ik weet nu beter, excuses). Maar tegenwoordig, met Black Lightning, Gotham, Legends of Tomorrow, en nu dus Titans verander ik straks nog in een DC-fan.

titans netflixTitans zit redelijk tussen de laatste twee: het donkere van Gotham (zowel als in gebruikte kleuren als onderwerpen) als het (licht-)idiote en kleurrijke van Legends of Tomorrow. Ook deze keer zijn er weer jonge mensen met bijzondere krachten, maar hun omgeving lijkt daar al redelijk aan gewend te zijn. Totdat één van de jongelingen wel een zeer destructief talent lijkt te hebben, en ander een alien blijkt. Je maakt wat mee.

Er zitten plotlijnen en hele afleveringen tussen die het tempo uit de serie halen; maar het viertal dat als hoofdpersonen telt, houdt de boel heel redelijk overeind. Voordeel is dat je geen achtergrondsinformatie hoeft te hebben: dat wordt hier en daar toegevoegd zonder dat je het gevoel krijgt dat er wéér iets uitgelegd moet worden.

Voor men die van het soort superhelden-zonder-maillots houdt, en een niet al te gevoelige maag heeft.

Titans, DC/Netflix 2018