Moord op de moestuin

De hele geschiedenis begon toen mijn zuster en zwager een pan soep kwamen brengen.

Misschien wel vreemdste en meest-vermakelijke niet-detective van het jaar. Ik bedoel: meerdere verdwijningen en schedels, maar toch vooral focus op volkstuintjes en wat je daar allemaal in tegenkomt, inclusief de vreemde vogels (menselijke versie).

Judith is een pasgetrouwde auteur waarvan haar schrijven verdwenen is en haar man recent aan zijn hart geopereerd. Haar zus nodigt hen uit voor een zomer weg, naar blijkt bij jeugdvriendinnen, en met daar zeer dichtbij in de buurt tuinen/tuintjes.

Zo kabbelt het allemaal rustig door tot een ‘gruwelijke vondst’ (quote van de flaptekst) voorzichtig een tipje van de sluier die over de gezapige tuintjes hangt oplicht. Maar zelfs dan verandert het tempo van het verhaal niet, wat voor enige vervreemding zorgt. Een vervreemding die ikzelf zeer kon waarderen: de detective met urgentie, flash-backs en eendimensionale monologen zijn er genoeg.

Daarnaast levert Nicolien Mizee in een niet al te dik boek een verhaal dat indikt op verschillende menselijke verhalen op een manier die bijna mythologisch aandoet. Misschien is de moestuin wel een hel, of op zijn minst een limbo. Het zorgt in ieder geval voor een goed verhaal.

Moord op de moestuin, Nicolien Mizee, Nijgh & Van Ditmar 2019

Afrikaners

‘Wat neuk ons so met die Hollanders?’ vroeg columnist Max Du Preez zich ooit af in het dagblad Beeld.

Hebben blanken een plek in Zuid Afrika? Hebben Afrikaners een plek in Zuid-Afrika? Net zoals het niet zo makkelijk is om deze vraag te beantwoorden, is het ook niet simpel om dit boek te omschrijven. Fred de Vries schreef eerder over het onderwerp voor verschillende tijdschriften, en woonde ook in Zuid Afrika. Door middel van geschiedenis en heden, interviews en persoonlijke ervaringen probeert hij een beeld te scheppen van de regenboognatie die maar geen regenboog wil vormen. Als dat al een goed idee is.

Als liefhebber van Zuid Afrika waren er genoeg (geschiedkundige) feiten om mij toch nog mee te verrassen. Vooral het onderscheid tussen Afrikaner en Boer en Afrikaners pro en contra een (afgescheiden) blanke staat was nieuws voor mij. Zo vaak is Boer nog synoniem voor elke witte Zuid Afrikaan, en wordt hij dan weggezet als een extremist à la Eugene Terre’blanche.

Genoeg nieuwe informatie dus, en op de af en toe overdosis aan noten na, vlot geschreven. Enige nadeel is de aanwezigheid van (in deze druk) meerdere typfouten. Ik weet niet of dit met haast naar de drukkerij moest, maar het is storend.

Dit boek gaat niet alleen over Afrikaners, maar ook racisme, minderheid versus meerderheid en misplaatste superioriteitsgevoelens. Ondanks de smetjes is het zeker de leestijd waard.

Afrikaners: een volk op drift, Fred de Vries, Nijgh & Van Ditmar 2012