We Were Eight Years in Power

In 1895, two decades after his state moved from the egalitarian innovations of Reconstruction to an oppressive ‘Redemption”, South Carolina congressman Thomas Miller appealed to the state’s constitutional convention: we were eight years in power.

We Were Eight Years in Power isn’t a beach read. Ta-Nehisi Coates’ previous one had glimpses of light between all the rubble, but no such thing this time around. This time Coates has his bludgeon ready, and weighed it down with centuries of pain, abuse and inequality.
Because that’s what this book is, a collection of essays and articles in which is shown – again and again – how black people were mistreated by American authorities ever since they set foot on American soil. No, Obama didn’t create a post-racism society; there’s too many centuries of white supremacy and the ignoring of white guilt before his time. And well, just look at who’s in the White House right now.

It’s the kind of history lesson you probably don’t get in school, but if you want to join in on the conversation, you should be reading along.

We Were Eight Years in Power, Ta-Nehisi Coates, Penguin Random House 2017

Regen

De regen op Mars was zacht en welkom.

Ik weet niet of ik eerder zowel ‘think about it’ als ‘laat maar links liggen’ heb aangevinkt als categorie, maar hier zijn we dan. Elke dag kan een nieuwe ervaring brengen. Maar, waarom deze combinatie dan?

Vooral omdat de auteur van zeer brede geschiedenis, ruim de tweede helft van het boek inzoomt op de VS en Groot Brittannië, en daar op blijft inzoomen voor de rest van het boek. Ja, natuurlijk zijn feitjes over Thomas Jefferson en de eerste weermannen interessant, maar na een meer globale invalshoek valt het nogal rauw op het dak. Was de rest van de wereld wel genoeg bekeken?

Daarnaast verandert de toon in het laatste hoofdstukken van wetenschappelijk naar sprookjesachtig met een flinke dot toeristenheiligheid (oftewel; ‘gelukkig mag ik zoveel van deze inboorlingen leren’).

Beiden laten helaas een vervelende nasmaak achter bij een verhaal waar ik zeer enthousiast aan begon. Houd het anders bij de eerste helft.

Regen: Een natuur- en cultuurgeschiedenis, Cynthia Barnett,

Ginger: Het mysterie van roodharigen

Ik ben de enige roodharige in de familie, iets wat veel roodharigen bekend zal voorkomen.

Het boek was inderdaad regelmatig een feest van herkenning. Jammer dat Colliss Harvey zo vaak doorsloeg naar “eigenlijk is het gewoon echt discriminatie!” om dat gezellige gevoel heel de tijd vast te houden. Niet dat ik tegen een reality check ben, meer omdat het een beetje voelde als mee willen doen aan een competitie ver boven je niveau.

Hoe dan ook. Ginger: Het mysterie van roodharigen levert genoeg nieuwe feitjes en verbanden tussen bekende feiten om het beste soort non-fictie te worden; datgene je makkelijk weg leest en graag wilt (uit)delen.

De auteur is zichtbaar enthousiast, en voegt zichzelf daardoor misschien te veel aan het verhaal toe, maar deze filter zorgt er ook voor dat het show case van haar informatie wordt. Ja hoor, wij vinden zo’n roodharigendag ook spannend. Uitermate zwak einde over een boek vol mythologie en geschiedenis, dat wel.

Ginger: Het mysterie van roodharigen, Jacky Colliss Harvey, Terra 2015

Toen ik uit de lucht viel

Veel mensen vragen zich af hoe ik het voor elkaar krijg om toch steeds weer in een vliegtuig te stappen.

De complete titel op de voorkant van dit boek is Toen ik uit de lucht viel – en als enige een vliegtuigongeluk overleefde – hoe het oerwoud mijn leven redde en dat is wel een redelijk complete samenvatting van dit verhaal.

Waargebeurd, dus dan is er altijd iets meer ruimte om zulke manoeuvres te accepteren zonder al te veel kritiek. Want allememachies, Juliane Koepcke is dus écht uit een vliegtuig gevallen en heeft het overleefd, in een oerwoud, met maden in haar wonden, een zware hersenschudding en alleen wat zuurtjes voor de lekkere trek.

De rest van het boek wordt gevuld met het (vroege) (gezins)leven van Koepcke, daarmee niet alleen onderbouwing gevend voor de claims op de voorpagina, maar ook de boel aan het opvullen voor een kleine 300 pagina’s. Met daarnaast ook nog ruimte om de pers eens flink aan te spreken op brongebruik.

Het merendeel leest heel makkelijk weg, en de hoofdstukken over tijdens en na het vliegtuigongeluk zijn bijna te bizar om te bevatten. Voor zoiets mag de verdere aankleding best een beetje onevenwichtig zijn.

Toen ik uit de lucht vielen als enige een vliegtuigongeluk overleefde, Juliane Koepcke, House of Books 2012

Influence

I can admit it freely now.

The author admits that he’s been a patsy for his entire life. Luckily he doesn’t just knows that, but also knows how to get out of situations that try to use that weak spot of his for someone else’s profit.

There’s many ways to persuade, and many varieties of persuasion. Cialdini is a writing professor, making the set up of the book traditionally school book-ish. There’s an anecdote, data, a conclusion. That doesn’t mean that the material is dull, just a bit dense from time to time. A lot of what’s mentioned is recognisable (to me), but the addition of extra layers provide new information.

It took a few chapters before I really had an epiphany, but I guess that completely depends on what knowledge you start with. It’s an accessible insight to the human mind and action, and maybe one day – when buying a car for example – you can use it to get out of situations you’d otherwise be the patsy in.

Influence: the psychology of persuasion, Robert B. Cialdini, HarperCollins 1984

Commandant Konijn

De kogel van een MI6 maakt geen grote gaten: 5.56 millimeter in doorsnee, minder dan een pink, maar eenmaal binnen in je lijf verandert hij in een dodelijk klein monster dat door je ingewanden ploegt.

Alles went, ook oorlog. Van alles kan verslavend worden, ook oorlog. Auteur en journalist Michel Maas maakte verschillende mee, en schreef daarover.

Maas zit vooral op de Balkan, maar volgt oorlog, potentiële oorlog, ook naar Thailand. Het dagelijks leven is de juiste bron vinden om op de juiste plek te komen: in het belegerde dorp, naast het mijnenveld, bij de begrafenis van een kind. De journalisten en fotografen worden ook voor van alles uitgenodigd door de lokale bevolking; als zij er zijn geweest, als er over geschreven wordt, dan zal iets veranderen. Als de wereld het nu maar weet, ziet, hoort, dan moet de oorlog snel voorbij zijn.

Wij weten wel beter. Maas schrijft het allemaal op, gebruikt dit ook als een excuus om achter te blijven, niet terug te hoeven naar vrouw en kinderen. Welk verschil het heeft gemaakt? Op het moment suprême  beneemt de NAVO hem zijn high en doel. Hoe te functioneren zonder oorlog?

Dit is een boek voor de (toekomstige) journalist, maar zeker ook voor ieder die meer moet leren over de Balkanoorlog(en) en hoe ongeluk in kolommen wordt verpakt.

Commandant Konijn, Michel Maas, De Bezige Bij 2017

De zoetzure smaak van dromen

Mijn moeder gelooft dat je altijd de hoofdingang moet nemen als je een gebouw voor de eerste keer betreedt.

Héé, een roman (is het ook een roman als het nonfictie is?) met hedendaagse Chinese elementen, zoals ik al een poos naar op zoek was (op de passieve manier)! Het speelt zich zelfs grotendeels in de recente geschiedenis (jaren tachtig en negentig) af, desalniettemin komen Mao’s en de Revoluties’ jaren toch nog even langs. Bijna net zo vaak als het hoeveelheid () in deze alinea.

Zoals de ondertitel zegt, gaat het om opgroeien in het Chinese familierestaurant. Eentje dat in Friesland staat, niet bepaald een multi-culturele, volle omgeving waarin iemand op kan gaan. De familie Li is anders van de meegegeven lunch tot aan de weekend/avondinvulling (altijd werken in het restaurant).

Het restaurant is een groot onderdeel van het leven, maar Sun gaat zeker verder. Dit is meer dan zeer smakelijk klinkende omschrijvingen van keuken en maaltijden, dit is achter de deuren van de immigrant. En dat doet ze nuchter, verhelderend.

Het zijn ook mensen, die van de Chinees. Dat weet je zeker na dit verhaal.

De zoetzure smaak van dromen: het familieverhaal achter een Chinees restaurant, Sun Li, AmbolAnthos 2016