The Square

108 min.

Het is alweer bijna tien jaar geleden dat Egyptenaren Tahrir square overnamen in de hoop op een revolutie die naar een betere samenleving zou leiden. In deze documentaire wordt zichtbaar hoe dat ging, en hoe dat fout ging.

the square posterWat ook nadrukkelijk zichtbaar wordt, is wat wij hier allemaal maar aannemen als gewoon, en dat niemand van de gefilmde protesteerders om veel vragen. Men wilt geen basisinkomen, gratis elektrische auto of luxe appartement in het centrum van de stad. Nee, de Egyptenaren vragen om brood, gelijkheid, de kans om als een eervol lid van de maatschappij beschouwd te worden, in plaats van steeds maar weer omlaag getrapt te worden. Ze vragen om een einde van corruptie.

Naarmate de revolutie verloopt, zie je ook de naïviteit langzaam verdwijnen. Zó’n verenigd blok zijn de mensen ook weer niet, en sommigen kiezen de makkelijkste weg in plaats van de meest hoopvolle. Maar ook hier het punt: makkelijk oordelen vanuit onze veilige invalshoek.

Mensen zijn vermoord door de overheid die hen zou moeten beschermen, omdat ze om beter vroegen. Maar een klein beetje beter. The Square draait daar niet omheen en weigert ook andere partijen de schuld kwijt te schelden. Het is een verlammende documentaire; deze geschiedenis is nog zo recent en alweer zo ver vergeten door hen die er geen onderdeel van zijn.

‘Viva la revolucion’ wereldwijd, zolang ze maar te behappen is. Want wie weet nu hoe het tegenwoordig in Egypte is?

The Square, Netflix 2013

Ons soort Amerika

Ik heb de verkeerde kinderwagen gekocht.

Pfwa, maar weer bewijs dat je niet altijd de recensies moet geloven. Aan de andere kant: props voor de recensie die dit boek zo aantrekkelijk maakte. Net alsof niet iedereen het kan (ij .red).

Nu is elke recensie persoonlijk, hoe professioneel dan ook. Misschien was het niet meeslepend voor mij omdat ik geen witte man en vader ben, en zelf ook onderdeel van het Amerikaans dagelijks leven ben geweest. Misschien heb ik over de delen heen gelezen die ik verwachtte (lekker Amerikaanse aapjes kijken) omdat ik op den duur een beetje ‘zoned out’ raakte door weer een hoofdstuk dat begon met hem achter de kinderwagen.

Aan het einde van het boek vraagt Anton zich niet af waarom hij niet meer heeft gedaan, en ik ook. Met twee jonge kinderen is er niet de vrijheid om á la Leaving Las Vegas los te gaan in de VS, maar deze man is niet verder gekomen dan de koffiezaak.

Ik vermoed dat de ‘ons’ uit de titel de witte bevolking van Cambridge is. Wat zij van Amerika vinden – op wat wegwerpzinnen na – is na 200 pagina’s niet bepaald uitgediept.

Ons soort Amerika, Anton Stolwijk, Prometheus 2018

Spotlight

129 min.

Great fun, a film about child abuse in the catholic church! And it’s based on true facts, yay! It’s a crude introduction to a subject one doesn’t enjoy thinking about, which was precisely the problem in this real life case: too many people shoving it under the carpet.

film poster spotlightEven the Boston Globe, the newspaper that unearths the story and publishes it, isn’t free from blame. The catholic church is a powerful monolith, Boston is a catholic filled city, churches are everywhere. To stick to the theme: Goliath was easily found, but was David even going to show up?

Spotlight isn’t a quick, bright film, it shows how (research) journalism and a newspaper work(/used to work) and how much time such a thing takes. As a retired journalist it was bittersweet to watch, for those that don’t have that connection it might be a look behind the curtains of what so many people already view as history.

I watched it in two parts, you could even watch it in four if your life is so serialised. Either way, it’s a story worth remembering or discovering. Both for the subject and the process.

Spotlight, Anonymous Content 2015

Ananas

In mijn herinnering ging het als volgt.

Een non-fictie boek over ananas omdat de auteur liefdesverdriet heeft. Het is dat de recensies zo positief waren.

Want wat weet je nu eigenlijk van ananas en wat zou je willen weten? Hoe vul je er een paar honderd pagina’s mee? Vrij eenvoudig, blijkt. Lex Boon besluit door een ananasplant de wereld rond te gaan reizen, en zo leer je niet alleen over de plant maar ook over verschillende culturen en werkomstandigheden.

Daarnaast passeren zijn romantische avonturen, die enigszins het tempo uit zijn reisverhalen halen. Misschien was de auteur te grondig, en heeft hij alles verteld over ananassen dat er te vertellen is. Dit doet hij wel op een aantrekkelijke manier; er is amper het gevoel van ‘studieboek’ dat nog wel eens met non-fictie kan begonnen.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand echt heel graag alles wilt weten over ananassen, maar voor hen – zoals ikzelf – die van tijd tot tijd graag een toegankelijk non-fictie boek leest, is Ananas een frisse optie.

Ananas, Lex Boon, Meulenhoff 2019

The Woo-Woo

“Miss Wong, you’re seriously ill,” the neurologist in a midtown office said, preparing to offer me a sympathy tissue.

Has it been more since a month since my last use of ‘truth is stranger than fiction’? Because Lindsay Wong’s truth is far stranger than fiction. A Chinese-Canadian woman that grows up in a family that is rife with mental illnesses and superstition, but completely refuses to acknowledge the first one and follows the second one in (self)destructive ways.

It’s always interesting to have a look behind someone else’s door, and I always try to learn more about contemporary Asians (immigrant or not). In this case, I felt like I was just gaping a lot at the page, because is this how it goes? Or is this solely the impact of the denial about mental illnesses? And is it bad that I laughed (in disbelief) so often?

Because there’s drug dealing neighbours that pay their neighbour’s children to hang out with theirs, disgusting-sounding meals, insults viewed as different level of endearments and barely a plain, ordinary family member with an ordinary, healthy life around. Lindsay isn’t easy to love either, but gosh darn it, no-one should grow up in such an environment. And I don’t ask for it often, but: I’d definitely read a sequel.

The Woo-Woo, Lindsay Wong, Arsenal Pulp 2018

Knock down the House

87 min.

Aan de ene kant helemaal geweldig hoe rah-rah! je wordt van deze documentaire want potverdorie wat zijn deze mensen goed bezig om de (politieke) wereld te veranderen. Aan de andere kant pijnlijk in hoeverre dat nog nodig is, omdat de bestaande politici vastgegroeid zitten tussen lobby en eigen belang.

Knock down the House posterDeze documentaire is niet alleen over Alexandria Ocasio-Cortez, ook al wordt haar naam en beeltenis gebruikt om de aandacht te trekken. Het gaat hier om grass-roots, om de mensen (meestal vrouwen) die er helemaal genoeg van hebben dat zij op geen enkele manier vertegenwoordigd worden in de politiek. Er zitten karakters tussen die zo verdomde inspirerend bent dat je je afvraagt waarom ze niet al [x aantal] jaar in een functie zitten waar ze de wereld ook kunnen verbeteren. Nou, dat legt de documentaire ook fijntjes uit.

Je hoeft heel weinig van Amerikaanse politiek te snappen of interessant te vinden om deze documentaire te waarderen; het gaat hier om verandering vanaf de bodem. Hier in Nederland heeft men de mond vol van elite – deze docu laat zien op welke manier dat woord wél vies kan zijn. Dan mag Netflix volgend jaar over de mensen van Stem Op Een Vrouw documenteren.

Knock down the House, Netflix 2019

One of Us

95 min.

Waarom haten mannen vrouwen toch zo en zetten ze er zo vaak godsdienst voor in? Nu is de orthodoxe invulling van een geloof gelukkig (nog) de minderheid binnen een samenleving, maar toch. Zoals One of Us laat zien, geven deze mensen niet om de samenleving, alleen om hun controle er op. En ieder die niet toegeeft aan die controle, wordt bevochten.

One-of-us-posterOne of Us is een documentaire over orthodoxe Hadisic Joden in het New Yorkse Brooklyn, en dan vooral de mensen die geen onderdeel meer van ze uit willen maken. En vooral in het geval van vrouwen, kan deze orthodoxe gemeenschap hun verlies slecht nemen. Bij de afvallige mannen is er nog enige vorm van communicatie; men kijkt de andere kant uit wanneer ze heidens gedrag vertonen. Vrouwen worden bedreigd. Rechtszaken worden ingezet (op die manier mag de heidense samenleving schijnbaar wel gebruikt worden).

De documentaire geeft geen oplossingen, alleen maar een kijkje in een wereld die zo succesvol gesloten is en veel doet om dat ook vol te houden. Dat dan slachtoffers maakt, heeft een lagere prioriteit.

One of Us, Netflix 2017

A Beautiful Work in Progress

I sat on the king bed at the Best Western Mountain View in East Ellijay, Georgia, the night before the Double Tap 50K race at Fort Mountain State Park in the Cohutta Mountains.

I expected much more pages being about running, training, exercise and the judgment people reserve for fat people doing sports. Which is kind of sloppy of me, because it says right there in the title: a memoir. And no person came out of the womb with running shoes on.

So, after my initial lack of excitement about learning about this woman I’ve never heard before and didn’t know why I should have, I kind of got over it. I’m interested in what she had to say about her (long distance) runs, we’ll take the rest as it comes.

With Mirna Valerio being a fat collection of minorities in contemporary USA, there’s so much more to her stories about running and exercising than the regular blood, sweet, and tears (although they do show up). This might make you a bit impatient about the next story about a trial run, but it also shows you that nothing happens in a vacuum; not even exercising and sports.

So, for that, you could read this memoir. And, honestly, there’s definitely different kinds of motivation in it. You just have to work a bit harder for it. If not – there’s plenty of ‘regular’ running stories to be found.

A Beautiful Work in Progress; A Memoir, Mirna Valerio, Grand Harbor Press 2017

Bad Blood

November 17, 2006

I’m fond of the sentence ‘truth is stranger than fiction’, but this time the truth is so recognisable that the fictional version of it would have been waved away for being too boring. Ignorant people sticking to ignorance because it can possibly make them money? Sounds familiar.

This time there’s health involved though, which makes the schadenfreude slightly less because you know people might suffer more than a hurt ego and an empty savings account. Main villain is a young woman that decides she wants to be the next Steve Jobs, and as soon as possible. This leads to material that never works, a very tense work atmosphere and so much lies and threats towards both supporters and criticisers that you wonder if anyone involved has energy for daily life left.

So while you can laugh about all the dumb rich people that keep throwing more money at this company which is basically just a collection of shams, you’re confronted with the reality that this isn’t new. That companies work like this, that people out there will work harder for fame then for bettering society.

Yes, it’s a wild ride, but not an uplifting one. Just another argument for knowing that it’s truth: no clear cut happy ending in which everyone deserving of it get their comeuppance.

Bad Blood, John Carreyrou, Borzoi

Legend

122 min.

Natuurlijk is het wel te begrijpen: als regisseur investeer je in een project en je wilt daar alles uithalen wat betreft verhaal, acteurs en omgeving. Misschien legt jouw baas wel op wat er allemaal op het scherm kan komen. Of is de eindredactie gewoon niet streng genoeg? Hoe dan ook, deze film is er weer zo eentje: een te lange.

Legend film posterTerwijl het een onderwerp is waar genoeg van te maken is: real life criminelen, een tweeling, waarvan één mentaal instabiel is (om het netjes te zeggen) en de ander maar een beetje probeert te balanceren tussen legaliteit en illegaliteit. Jaren zestig, Londen, veel herkenbare acteurs – alles zit er in.

Maar waarom dan niet een paar montages om te zien dat dezelfde fouten meerdere keren worden gemaakt? Om aan te tonen dat tijd door blijft gaan, relaties verwelken en mentale instabiliteit steeds erger wordt? Alles wordt uitgekauwd, behalve de teksten van de hoofdpersoon. Tom Hardy toont helaas weer hoe goed hij is in binnensmonds wauwelen, waardoor ondertiteling een must is.

Er is vast wel een boek over deze Kray tweeling te vinden, als je meer van ze wilt weten/een true crime liefhebber bent. Dan kun je tenminste ook zelf inplannen hoeveel tijd je aan hun verhaal kwijt bent.

Legend, Working Title 2015