The Young Offenders

85 min.

Uh ja, dit was nog wel even iets anders dan de film die ik er voor keek. Maakt niet uit, ik kijk film voor verschillende verhalen, niet eindeloos hetzelfde. Ik kan me niet meer herinneren waarom ik deze aan mijn Netflix-lijst heb toegevoegd, al kon ik wel vaag het nieuwsbericht herinneren waar de film is op gebaseerd. Aan de Ierse kust spoelt heel Wildcard_YO_1sht_R3_Art_vE2.inddveel drugs aan: twee tieners gaan op weg om er een deel van te stelen.

Deze tieners zijn niet de slimsten, mocht je daar nog over twijfelen. Maar op één of andere manier is het niet Amerikaans “kijk eens die dombo’s”; het blijft steeds net charmant. Met de achtergronden van de tieners is het soms bijna zelfs sneu, waardoor deze comedy net iets meer is dan “kijk eens, die dombo’s”.

Daarnaast is het ook een lekker vlot filmpje, slice of life van een heel klein wereldje waarin het absurde het grootste aandeel van ieders leven is. Jeetje, wat ben ik blij dat mijn wereld groter is. Jeetje, ik hoop dat die twee jongens een grotere wereld hebben gekregen/gevonden.

The Young Offenders, Netflix 2016

Run, Hide, Repeat

I was running along the Upper Blandford Road this morning, watching the little islands emerge from the morning mist, when I came upon a fisherman stacking lobster traps by his shed.

Truth again turns out to be stranger than fiction in this story that might make you repeatedly check if it really isn’t a dramatised/fictionalised version of events. That also means that pretty much everything I will put down here could be considered as spoilers, but at the same time you could look up the author and possibly learn the entire story without ever opening the book. Hm.

During a big part of her childhood, Pauline, her mother and her brother are on the run. She’s told why in her early twenties, but that doesn’t exactly put a halt to the running. There’s two large twists (do you call it twists when it happens in real life?) in this story, and Dakin writes with the right amount of insecurity (is it me, is this really happening?) to – as a reader – keep doubting things as well, even when rationale starts popping up.

This way it continues to feel like a slightly laughable and surreal story, instead of paint-by-numbers memoir of someone growing up in seventies Canada. The Mounties don’t even show up until the end.

So, you could read this one for several reasons. If you like memoirs, if you like truth-is-stranger-than-fiction, if you like a detective element without any detectives involved, if you want a slice of life view of seventies Canada.

Run, Hide, Repeat: A Memoir of a Fugitive Childhood, Pauline Dakin, Viking 2017

Fahrenheit 11/9

125 min.

Waarom je Michael Moore’s stem moet dulden en vooral niet te comfortabel worden over ‘ha, wij zijn tenminste de VS niet’. Want oké, zover bekend gebruikt de Nederlandse overheid leegstaande wijken in arme steden niet als militair oefenterrein, qua politiek gekonkel en bewuste oogkleppen is er genoeg op te pikken van de man’s meest recente documentaire.

fahrenheit 119 posterDaarnaast wordt ook duidelijk dat niet al het Amerikaanse nieuws onze media treft. Dat heeft zeker zijn voordelen (de VS is tenslotte niet het belangrijkste land van de wereld, ga weg met je westen-centrisme), maar daardoor mis je ook dingen waardoor het net iets minder lekker achterover leunen is.

In deze docu/film laat Michael Moore zien hoe Trump de Amerikaanse president kon worden, en dat dat zeker niet alleen door de ‘arme, witte, boze burger’ was, maar ook door de complete stupiditeiten van de tegenpartij. En corruptie en racisme en andere gezellige dingen.

Geen idee waarom Pathé deze op zaterdagavond had ingepland (leuk weekendvermaak?), maar wel weer een gevalletje ‘beter weten dan onwetend de vernietiging in’.

Fahrenheit 11/9, Baircliff Entertainment 2018

 

Salt Creek

Mama often talked of this house when I was a child, and of its squirrels with particular fondness.

For a book of less than 400 pages, this took me quite a long time to finish, mostly because the first 100 – 150 pages are so hard to get into/through. It’s one of those books that are readable when you found the flow of the story, but aren’t particularly called to it, have that feeling that you want to read it whenever you can.

I picked this because it tells about Australian colonists and their relationship to Aboriginals. This – plus the endless, time correct misogyny – makes it often an infuriating story.

The descriptions of life in the Coorong and the backbone of main character Hester balance this out often enough to keep you reading, but it still isn’t an easy, light story. Salt Creek offers a frustrating view on Christian missionaries, traditional ideas that still hurt women and racist views that have never left (since).

View it as an informative slice of life, not as accessible entertainment.

Salt Creek, Lucy Treloar, Picador 2015

De witte weg

Ik ben in China.

Hoe kom ik nu weer terecht bij een boek over (de geschiedenis van) porselein? Oh ja, de algemene kennis verbreden, en vast ergens een enthousiaste recensie. Dit is wel non-fictie aan de kant van één hoofdstuk per dag, zeker in het begin en wanneer de auteur erg persoonlijk en/of navelstaarderig wordt.

Wat is er verder? Een reis over drie continenten (Noord Amerika, Europa, Azië) om te bekijken hoe porselein koninklijke huizen en rijkelui helemaal van het padje kunnen krijgen. Leren hoe porselein wordt gemaakt en hoeveel soorten er zijn, en wat voor impact de mijnen en fabrieken op dagelijkse levens heeft.

Op die manier wordt het een geschiedenisboek van/voor de gewone mens, iets waar ik altijd graag over lees. Lees De Waal’s mijmeringen met een half oog en houd de aandacht voor de porseleinen paleizen en Duitse alchemisten.

De witte weg: verslag van een obsessie, Edmund de Waal, De Bezige Bij 2015

Team Foxcatcher

90 min.

Soms merk ik dat ik liever een documentaire kijk over iets waar ik maar heel weinig van af weet. Ik heb deze documentaire aan mijn Netflix-lijst toegevoegd toen de film Foxcatcher uitkwam, en ik geen zin had in tegen Steve Carrell en Channing Tatum aan te kijken. Zo weet ik dus ook niet of de film dichtbij de realiteit blijft.

Team foxcatcher poster imdbDe realiteit is deze. Multimiljonair John DuPont is een vreemde vogel die op zijn landgoed een wereld creëert waarin atleten – vooral worstelaars – zich helemaal, zorgeloos, op de sport kunnen storten, want de VS is wel vaak genoeg nummer twee geworden. Dat vreemde vogel zijn toont zich eerst nog in redelijk onschuldige dingen, maar eindigt in dodelijke paranoia en jaloezie.

Dit speelt zich grotendeels in de 80s en 90s af en het beeld kan ook niet meer 80s worden. Er werd veel gefilmd bij team Foxcatcher, dus er is eens niet een monopolie van talking heads.

Het is vooral het tempo dat ik bewonderenswaardig vind. Amper interesse in zowel true crime als worstelen, en toch geen moment dat ik de documentaire als een sleur ervoer. Het is een enigszins surrealistische blik achter de schermen die zonder moord misschien nooit gedeeld was. De VS moet winnen tenslotte, en wat daar voor moet gebeuren gaat niemand iets aan.

Team Foxcatcher, Hattasan Productions 2016

Sugar Money

I was tethering the cows out by the pond when a boy came into our pasture saying that Father Cléophas himself want to see me tout suite in the morgue.

And even based on true events, although I have to admit that the note from the editor(s) and shared background information took away from the story, for me anyway. I could have not read them, of course.

The story here is how two slaves on Martinique are sent to another island to bring back the slaves the French Fathers think they own while the island is English now. Sounds like nothing could go wrong, right? Nothing fishy at all at sending two slaves to silently invite slaves to move islands.

Lucien and his brother Emile are the ones that are tasked with this, and Lucien is the one telling the story of these few days. He does so in a mix of English, French and Creole, which works well with their surroundings and situation.

The only gripe I have with the story only being about this one event, is that as the reader you feel slightly dropped into someone’s lives and left behind when you (probably) only want to learn more. Maybe Jane Harris should have gone with a bit more creative freedom there. But what she writes, she writes appealingly.

Sugar Money, Jane Harris, Faber & Faber 2017