De verdeelde Nederlanden

Een hevige cultuurstrijd splijt Nederland in tweeën.

De verdeelde Nederlanden, Sjoerd Beugelsdijk, Balans 2021

(pfaaaaah)

Ik had al redelijk snel het vermoeden dat dit boek ‘t niet zou worden voor mij. Ook omdat de informatie mij al bekend was (globalisering, individualisering etc.), maar vooral omdat Beugelsdijk geen centimeter buigt. Het kan zijn dat ik iets lees waar niets is, maar op mij kwam het allemaal erg over als “niet zeiken, lief spelen en bij de grootste groep aansluiten, hup!”. In een boek dat De Verdeelde Nederlanden heet..?

Mensen zijn makkelijk manipuleerbaar en politici en media zijn schuldig. Hier komt het echter over als de natuurlijke staat van dingen in plaats van gebrek aan kennis en inlevingsvermogen.

Mannen, ik haat ze

Op een dag schreef ik op mijn blog dat ik de apathie en het algemene gebrek aan interesse van mannen voor de vrouwenzaak moe was.

Mannen, ik haat ze, Pauline Harmange, atlas contract 2021

Kort maar krachtig. Pauline Harmange stipt aan dat mannen vrouwen geen enkele reden geven om ze niet te wantrouwen en te haten en dat is een fijn inzicht. Excuses om mannen te haten zijn dan ook niet nodig want de complete samenleving is er een verzameling van. Bondig essay, lekker duidelijk, ik ga zo door.

De onmisbaren

Als je studeert en hard genoeg werkt, dan kun je alles worden wat je wilt.

De onmisbaren – een ode aan mijn sociale klasse, Ron Meyer, Prometheus 2021

Sommige mensen zijn bang voor alles dat (mentaal) schuurt. Niet dat ik doelbewust op zoek ga naar oncomfortabele situaties, maar als je wilt leren, moet je confronteren. En nu we al jaren ervaren hoe “Ad en Ria” worden misbruikt door populisten, is het misschien eens tijd om bij hén achter de deur gaan kijken.

Dat wordt soms nogal melodramatisch gedaan, maar Ron Meyer verbindt wel het recente nieuws en (politieke) ontwikkelingen soepeltjes aan de (nieuwe) realiteit. Ik wist al een boel, maar nog niet alles. Voor hen die nog minder weten, zou dit verplichte kost moeten zijn.

Papyrus

Mysterieuze groepen mannen te paard trekken over de wegen van Griekenland.

Papyrus: Een geschiedenis van de wereld in boeken, Irene Vallejo, Meulenhoff 2021

De geschiedenis van boeken, de geschiedenis van de wereld aan de hand van boeken. Irene Vallejo heeft een lijvig boek geschreven en het merendeel ervan heeft niet eens de Middeleeuwen bereikt: moet je nagaan hoeveel er te vertellen is en hoe diep Vallejo is gegaan.

Omdat ze dit doet op een fijne, lichte toon waarin haar interesse en devotie hoorbaar is (complimenten voor de vertaler, aangezien het origineel in het Spaans is), wordt het geen moment een naslagwerk waar je doorheen moet ploegen. De auteur is duidelijk ‘van de taal’ en kan bij andere taligen het enthousiasme vergroten maar zaait zeker ook bij beginners het zaadje.

The Principles of Pleasure

3 x 50 min.

Enigszins arrogant dacht ik wel alles te weten over dit onderwerp. Hormonen, seksuele vrijheid, hokjesdenken etc. Je hersenen zijn je grootste seksuele orgaan en zo hebben we alles gehad.

Een deel was dan ook geen nieuws, maar hoe het werd gebracht was fris. Vrouw-gefocust, af en toe de giechels, veel informatie zonder het huiswerkgevoel te krijgen.

In drie afleveringen worden lichaam, geest en relaties behandeld. En seksspeeltjes zijn daar onderdeel van, mocht je van plan zijn dit samen met anderen te bekijken.

Essential viewing: voor vrouwen én mannen.

Oliebollen-Nel

“Je zou eigenlijk eens achter Oliebollen-Nel moeten aan gaan.”

Oliebollen-Nel: De Oorlog van een kermisdiva, Michèl de Jong, Nijgh & Van Ditmar 2021

Dit is non-fictie. Er is heel veel informatie over de Tweede Wereldoorlog, het verzet, maar ook het kermisleven aan het begin van de twintigste eeuw. Het is een compliment voor de auteur dat dit bijna nergens taai of encyclopendie-ig wordt.

Oliebollen-Nel is een vrouw van de kermis die van publiekstrekker uitgroeit naar verzetsheldin. Of verrader. Nel is namelijk nogal een bijzonder, larger-than-life type met een flink ego, maar maakte dat haar naïef of veinste ze dat alleen?

Aan de hand van Nel wordt het Nederlandse verzet (vooral in Den Haag) gevolgd. Een verhaal waar Hollywood haar vingers bij af zou likken, maar dus allemaal gebeurd. Tot aan de laatste hoofdstukken houdt De Jong het tempo erin en de scènes kleurrijk: pas bij de verslagen van de rechtzaken gaat gevoelsmatig de rem erop.

Desalniettemin een aanrader voor iedereen die ook maar enigszins nieuwsgierig is naar één van de behandelde onderwerpen.

How to be an Antiracist

I despised suits and ties.

How to be an Antiracist, Ibram X. Kendi, Penguin 2019

With certain books you feel bad about not loving it. This is important information, this is something to learn from, and I struggled from beginning to ending.

That’s partly because of the style of this book: much too often it felt like I was paging through a dictionary because definitions are added to everything and repeated often. It could be that I spend too much time online that I am already familiar with plenty of terms, but no matter if it’s for rookie or the more experienced: the message has to be delivered in an attractive way. And I know repetition is key to learning and remembering things, but now I just remember the repetition; not the message.

Kendi combines his own story with the story of racism and anti-racism and doesn’t protect himself in either. Maybe it’s better to look at this like a part of encyclopedia instead.

Tick… Tick.. BOOM!

115 min.

To start things off, I didn’t expect there to be so many songs. I did know this was based on a theater-piece (right?), but not musical theater. Nor that the main character was based on someone who really exists. Yeah, this is what you get when you just follow the hype.

Add the run time of almost two hours on top of this and I was ready to be let down again (earlier I didn’t particularly care about Hand of God and Goodfellas was too long as well).

Yes, it took me a bit to get used to the amount of sudden singing. And Jon’s (the protagonist) anxiety is quite anxiety-inducing as well, and I’m not even 29-I-have-to-make-it-big-before-30 anymore. Still, Andrew Garfield sells it all and sells it well. He’s almost manic, can’t stop even though he knows he should if he wants to keep relationships healthy, friendships alive and the lights on.

This reminded me of Rocketman from time to time: also someone suffering because of talent and anxiety. Tick.. Tick swings less, but definitely touches you as well.

Crying in H Mart

Ever since my mom died, I cry in H Mart.

Crying in H Mart, Michelle Zauner, Borza 2021

Another memoir, and I didn’t even consciously make that decision. This title buzzed around online accompanied by sentiments like “so good. Cried so hard.” and who wouldn’t view that as a recommendation?

In Crying in H Mart, Michelle’s mother dies. Her mother being Korean, Michelle being Korean-American and their time together having been.. all over the emotional wheel add layers to that ordinary story.

Not to sound glib, of course. We all die. But Chongmi does so at a too young age and suffering terribly. How can you give yourself room to say goodbye when you’re just taking care(/attempting to) full time?

Yes, there’s crying. Zauner doesn’t have things dawn on her; they crash on her. Hope, delusion and fight: none work. As the reader you take every hit to prove you’re wrong: there is no escaping that first sentence.

But this book is more than a memorial. It’s the memoir of an American family with Korean roots, a love for Korean food (those descriptions, get me those meals!), and a very honest look at what family does to and for you.

All that, and more than 50% shorter than the previous memoir read.

The Education of an Idealist

“What right has this woman to be so educated?”

The Education of an Idealist, Samantha Power, Harper Collins 2019

Pfew, this is a big one. I put this one on my list because I was curious about looking behind the curtains of the White House and the NATO, but those parts were the ones that made me lose (some) interest.

The idealist in question is Samantha Power and this book is her work memoir. Her resume includes foreign (war) correspondent), several functions within Obama’s team, author and US representative at NATO. Yeah, she went places.

All her experiences and insights into different systems are sad, frustrating and terrifying and they’re so many of them. Hundreds of pages on how American political actions work, sometimes even repeated (maybe to show how slow and grinding the system is?).

It’s all interesting, and I wouldn’t have had a deadline I might have spend more time on it, but for one week it’s just too much. A sharper edit, a tighter story telling or just more darlings killed might have left me feeling less relief when I finally reached the acknowledgments.