The Hunting Ground

103 min.

Of hoe de invloed van geld zó leuk is. Weer een documentaire, weer met een onderwerp waar elk fatsoenlijk mens niet vrolijk van zal worden: aanranding en verkrachting op Amerikaanse schoolcampussen. En dan niet alleen dat, maar vooral ook de manier waarop deze scholen er (helemaal niet) mee omgaan. Tientallen jonge vrouwen durven het aan om te vertellen over hun situatie en hoe ze werden afgeserveerd. Omdat verkrachting op campus slecht voor het imago van de school zou zijn, omdat de verkrachter een sportster is, omdat ze geen nadruk willen leggen op hoe makkelijk studenten aan alcohol kunnen komen, omdat de studentenverenigingen een inkomstenbron zijn en dus niet afgestoot moeten worden.
the-hunting-ground-poster

De hoge heren en dames van de scholen zeggen het natuurlijk niet zo duidelijk voor de camera, want denk vooral aan dat imago en die inkomsten. Het is de strijdbaarheid van alle vrouwen die delen en meedenken om deze realiteit te veranderen dat je niet als een woedend, huilend brok vreten zit te kijken. Sommige vrouwen vertellen zonder enig zichtbare moeite dat ze verkracht zijn, anderen kunnen niet eens de interviewer aankijken. Dit is de schaamte die de autoriteiten zouden moeten voelen, maar bij hen gaat het vooral om de portemonnee.

The Hunting Ground is een afwisseling van talking heads van beide kanten, plus een actie die op een gegeven moment nation wide groeit. Die actie van verschillende vrouwen is ook de hoge noot waarmee de documentaire sluit en je – hopelijk – het idee geeft dat er een einde aan de tunnel is. Dat deze helaas van de kant van de jeugd en studenten af moet komen, in plaats van degenen waarvan wordt verwacht dat ze voor hen zorgen … dat is misschien wel grond voor een andere documentaire, en hopelijk motivatie om je nooit door passiviteit te laten tackelen. Kijk de documentaire ook vooral om het idee dat de aanvaller altijd een grote, enge man is te vernietigen. Wie weet kan het iemand helpen.

The Hunting Ground, Chain Camera Pictures 2015, Netflix

De zaak 40/61

Zolang de historische mensheid bestaat, heeft zij het tafereel gekend van een eenzame man, oog in oog met zijn vernietiging, belichaamd tegenover hem in een college mannen, dat de samenleving vertegenwoordigt.

Om ons te schamen, hoeveel opmerkingen en ideeën uit dit boek (uit 1962) zo in het hedendaagse geplakt kunnen worden. De schuld die bij de slachtoffers gelegd wordt, “kunnen we nu er niet eens over ophouden”, het afschrijven van acties als ‘monsterlijk’ of ‘onmenselijk’ om zo geen verantwoordelijkheid te nemen. Combineer dit met de afwisselende beelden van Israël en hoe men zich er doorheen beweegt (van de Amerikaanse toeristen tot de journalisten) en je kan heel dit boek makkelijk afschrijven als te vreemd/grof/surrealistisch om waar te zijn.

Maar ja, tussendoor is er nog een zaak tegen Adolf Eichmann in Israël, de zaak uit de titel, de nazi die één van de hoofdverantwoordelijken was voor de Holocaust. Het boek is gedateerd, door de taal en sommigen van de gedachten, maar de conclusies zijn duidelijk.

Je zou denken dat we ten eerste dit allemaal al weten en ten tweede er ook naar leven, maar haha. Net zoals de herdenking elk jaar weer wordt betwist, is het lezen van zulke boeken, zo’n zestig jaar later, zeker ook nog nodig. Omdat beide opties niet als waarheid zijn aan te nemen.

De zaak 40/61, Harry Mulisch, De Bezige Bij 2010

Elementen ontraadseld

Toen ik een kind was, begin jaren tachtig, praatte ik vaak met dingen in mijn mond – eten, slangetjes bij de tandarts, ballonnen die anders wegvlogen, noem maar op – en als er niemand in de buurt was, praatte ik gewoon door.

Is dit de eerste non-fictie die ik lees dit jaar? Jeetje! Nou ja, het is in ieder geval weer eentje van mijn To Read list op Goodreads, een lijst die ik met groot genoegen verklein tot ik vind dat ik wel weer een dozijn mag toevoegen.

Hoe dan ook, Elementen ontraadseld. Zoals non-fictie wel vaker de neiging heeft, vertelt de titel gelijk waar het precies overgaat. Ik heb zeer weinig tot helemaal geen connectie met scheikunde (behalve dat de wereld om me heen en ikzelf er uit bestaan), maar het was het ‘passie, gekte en geschiedenis’ deel dat mij wel aansprak. Plus dat ik vind dat je ook buiten je eigen tuintje van interesses moet kijken, zo af en toe.

Er is in ieder geval genoeg scheikunde en natuurkunde. Het scheelt erg per hoofdstuk of passie enzovoorts ook langskomen, waardoor het voor de leek echt een één-hoofdstuk-per-keer-boek is. Ook dan blijf je vast achter met het gevoel over hoe vreemd deze planeet in elkaar zit, en al het leven daarop zeker ook.

Elementen ontraadseld; De verdwijnende lepel & andere verhalen over passie, gekte en de geschiedenis van het periodiek systeem, Sam Kean, Little Brown 2010

We Were Eight Years in Power

In 1895, two decades after his state moved from the egalitarian innovations of Reconstruction to an oppressive ‘Redemption”, South Carolina congressman Thomas Miller appealed to the state’s constitutional convention: we were eight years in power.

We Were Eight Years in Power isn’t a beach read. Ta-Nehisi Coates’ previous one had glimpses of light between all the rubble, but no such thing this time around. This time Coates has his bludgeon ready, and weighed it down with centuries of pain, abuse and inequality.
Because that’s what this book is, a collection of essays and articles in which is shown – again and again – how black people were mistreated by American authorities ever since they set foot on American soil. No, Obama didn’t create a post-racism society; there’s too many centuries of white supremacy and the ignoring of white guilt before his time. And well, just look at who’s in the White House right now.

It’s the kind of history lesson you probably don’t get in school, but if you want to join in on the conversation, you should be reading along.

We Were Eight Years in Power, Ta-Nehisi Coates, Penguin Random House 2017

Regen

De regen op Mars was zacht en welkom.

Ik weet niet of ik eerder zowel ‘think about it’ als ‘laat maar links liggen’ heb aangevinkt als categorie, maar hier zijn we dan. Elke dag kan een nieuwe ervaring brengen. Maar, waarom deze combinatie dan?

Vooral omdat de auteur van zeer brede geschiedenis, ruim de tweede helft van het boek inzoomt op de VS en Groot Brittannië, en daar op blijft inzoomen voor de rest van het boek. Ja, natuurlijk zijn feitjes over Thomas Jefferson en de eerste weermannen interessant, maar na een meer globale invalshoek valt het nogal rauw op het dak. Was de rest van de wereld wel genoeg bekeken?

Daarnaast verandert de toon in het laatste hoofdstukken van wetenschappelijk naar sprookjesachtig met een flinke dot toeristenheiligheid (oftewel; ‘gelukkig mag ik zoveel van deze inboorlingen leren’).

Beiden laten helaas een vervelende nasmaak achter bij een verhaal waar ik zeer enthousiast aan begon. Houd het anders bij de eerste helft.

Regen: Een natuur- en cultuurgeschiedenis, Cynthia Barnett,

Ginger: Het mysterie van roodharigen

Ik ben de enige roodharige in de familie, iets wat veel roodharigen bekend zal voorkomen.

Het boek was inderdaad regelmatig een feest van herkenning. Jammer dat Colliss Harvey zo vaak doorsloeg naar “eigenlijk is het gewoon echt discriminatie!” om dat gezellige gevoel heel de tijd vast te houden. Niet dat ik tegen een reality check ben, meer omdat het een beetje voelde als mee willen doen aan een competitie ver boven je niveau.

Hoe dan ook. Ginger: Het mysterie van roodharigen levert genoeg nieuwe feitjes en verbanden tussen bekende feiten om het beste soort non-fictie te worden; datgene je makkelijk weg leest en graag wilt (uit)delen.

De auteur is zichtbaar enthousiast, en voegt zichzelf daardoor misschien te veel aan het verhaal toe, maar deze filter zorgt er ook voor dat het show case van haar informatie wordt. Ja hoor, wij vinden zo’n roodharigendag ook spannend. Uitermate zwak einde over een boek vol mythologie en geschiedenis, dat wel.

Ginger: Het mysterie van roodharigen, Jacky Colliss Harvey, Terra 2015

Toen ik uit de lucht viel

Veel mensen vragen zich af hoe ik het voor elkaar krijg om toch steeds weer in een vliegtuig te stappen.

De complete titel op de voorkant van dit boek is Toen ik uit de lucht viel – en als enige een vliegtuigongeluk overleefde – hoe het oerwoud mijn leven redde en dat is wel een redelijk complete samenvatting van dit verhaal.

Waargebeurd, dus dan is er altijd iets meer ruimte om zulke manoeuvres te accepteren zonder al te veel kritiek. Want allememachies, Juliane Koepcke is dus écht uit een vliegtuig gevallen en heeft het overleefd, in een oerwoud, met maden in haar wonden, een zware hersenschudding en alleen wat zuurtjes voor de lekkere trek.

De rest van het boek wordt gevuld met het (vroege) (gezins)leven van Koepcke, daarmee niet alleen onderbouwing gevend voor de claims op de voorpagina, maar ook de boel aan het opvullen voor een kleine 300 pagina’s. Met daarnaast ook nog ruimte om de pers eens flink aan te spreken op brongebruik.

Het merendeel leest heel makkelijk weg, en de hoofdstukken over tijdens en na het vliegtuigongeluk zijn bijna te bizar om te bevatten. Voor zoiets mag de verdere aankleding best een beetje onevenwichtig zijn.

Toen ik uit de lucht vielen als enige een vliegtuigongeluk overleefde, Juliane Koepcke, House of Books 2012