Papyrus

Mysterieuze groepen mannen te paard trekken over de wegen van Griekenland.

Papyrus: Een geschiedenis van de wereld in boeken, Irene Vallejo, Meulenhoff 2021

De geschiedenis van boeken, de geschiedenis van de wereld aan de hand van boeken. Irene Vallejo heeft een lijvig boek geschreven en het merendeel ervan heeft niet eens de Middeleeuwen bereikt: moet je nagaan hoeveel er te vertellen is en hoe diep Vallejo is gegaan.

Omdat ze dit doet op een fijne, lichte toon waarin haar interesse en devotie hoorbaar is (complimenten voor de vertaler, aangezien het origineel in het Spaans is), wordt het geen moment een naslagwerk waar je doorheen moet ploegen. De auteur is duidelijk ‘van de taal’ en kan bij andere taligen het enthousiasme vergroten maar zaait zeker ook bij beginners het zaadje.

The Principles of Pleasure

3 x 50 min.

Enigszins arrogant dacht ik wel alles te weten over dit onderwerp. Hormonen, seksuele vrijheid, hokjesdenken etc. Je hersenen zijn je grootste seksuele orgaan en zo hebben we alles gehad.

Een deel was dan ook geen nieuws, maar hoe het werd gebracht was fris. Vrouw-gefocust, af en toe de giechels, veel informatie zonder het huiswerkgevoel te krijgen.

In drie afleveringen worden lichaam, geest en relaties behandeld. En seksspeeltjes zijn daar onderdeel van, mocht je van plan zijn dit samen met anderen te bekijken.

Essential viewing: voor vrouwen én mannen.

Oliebollen-Nel

“Je zou eigenlijk eens achter Oliebollen-Nel moeten aan gaan.”

Oliebollen-Nel: De Oorlog van een kermisdiva, Michèl de Jong, Nijgh & Van Ditmar 2021

Dit is non-fictie. Er is heel veel informatie over de Tweede Wereldoorlog, het verzet, maar ook het kermisleven aan het begin van de twintigste eeuw. Het is een compliment voor de auteur dat dit bijna nergens taai of encyclopendie-ig wordt.

Oliebollen-Nel is een vrouw van de kermis die van publiekstrekker uitgroeit naar verzetsheldin. Of verrader. Nel is namelijk nogal een bijzonder, larger-than-life type met een flink ego, maar maakte dat haar naïef of veinste ze dat alleen?

Aan de hand van Nel wordt het Nederlandse verzet (vooral in Den Haag) gevolgd. Een verhaal waar Hollywood haar vingers bij af zou likken, maar dus allemaal gebeurd. Tot aan de laatste hoofdstukken houdt De Jong het tempo erin en de scènes kleurrijk: pas bij de verslagen van de rechtzaken gaat gevoelsmatig de rem erop.

Desalniettemin een aanrader voor iedereen die ook maar enigszins nieuwsgierig is naar één van de behandelde onderwerpen.

How to be an Antiracist

I despised suits and ties.

How to be an Antiracist, Ibram X. Kendi, Penguin 2019

With certain books you feel bad about not loving it. This is important information, this is something to learn from, and I struggled from beginning to ending.

That’s partly because of the style of this book: much too often it felt like I was paging through a dictionary because definitions are added to everything and repeated often. It could be that I spend too much time online that I am already familiar with plenty of terms, but no matter if it’s for rookie or the more experienced: the message has to be delivered in an attractive way. And I know repetition is key to learning and remembering things, but now I just remember the repetition; not the message.

Kendi combines his own story with the story of racism and anti-racism and doesn’t protect himself in either. Maybe it’s better to look at this like a part of encyclopedia instead.

Tick… Tick.. BOOM!

115 min.

To start things off, I didn’t expect there to be so many songs. I did know this was based on a theater-piece (right?), but not musical theater. Nor that the main character was based on someone who really exists. Yeah, this is what you get when you just follow the hype.

Add the run time of almost two hours on top of this and I was ready to be let down again (earlier I didn’t particularly care about Hand of God and Goodfellas was too long as well).

Yes, it took me a bit to get used to the amount of sudden singing. And Jon’s (the protagonist) anxiety is quite anxiety-inducing as well, and I’m not even 29-I-have-to-make-it-big-before-30 anymore. Still, Andrew Garfield sells it all and sells it well. He’s almost manic, can’t stop even though he knows he should if he wants to keep relationships healthy, friendships alive and the lights on.

This reminded me of Rocketman from time to time: also someone suffering because of talent and anxiety. Tick.. Tick swings less, but definitely touches you as well.

Crying in H Mart

Ever since my mom died, I cry in H Mart.

Crying in H Mart, Michelle Zauner, Borza 2021

Another memoir, and I didn’t even consciously make that decision. This title buzzed around online accompanied by sentiments like “so good. Cried so hard.” and who wouldn’t view that as a recommendation?

In Crying in H Mart, Michelle’s mother dies. Her mother being Korean, Michelle being Korean-American and their time together having been.. all over the emotional wheel add layers to that ordinary story.

Not to sound glib, of course. We all die. But Chongmi does so at a too young age and suffering terribly. How can you give yourself room to say goodbye when you’re just taking care(/attempting to) full time?

Yes, there’s crying. Zauner doesn’t have things dawn on her; they crash on her. Hope, delusion and fight: none work. As the reader you take every hit to prove you’re wrong: there is no escaping that first sentence.

But this book is more than a memorial. It’s the memoir of an American family with Korean roots, a love for Korean food (those descriptions, get me those meals!), and a very honest look at what family does to and for you.

All that, and more than 50% shorter than the previous memoir read.

The Education of an Idealist

“What right has this woman to be so educated?”

The Education of an Idealist, Samantha Power, Harper Collins 2019

Pfew, this is a big one. I put this one on my list because I was curious about looking behind the curtains of the White House and the NATO, but those parts were the ones that made me lose (some) interest.

The idealist in question is Samantha Power and this book is her work memoir. Her resume includes foreign (war) correspondent), several functions within Obama’s team, author and US representative at NATO. Yeah, she went places.

All her experiences and insights into different systems are sad, frustrating and terrifying and they’re so many of them. Hundreds of pages on how American political actions work, sometimes even repeated (maybe to show how slow and grinding the system is?).

It’s all interesting, and I wouldn’t have had a deadline I might have spend more time on it, but for one week it’s just too much. A sharper edit, a tighter story telling or just more darlings killed might have left me feeling less relief when I finally reached the acknowledgments.

De leeuw van Alpi

Kil was het, en het motregende.

De leeuw van Alpi: Handel en wandel van een beestenman, Arie van den Berg, Atlas 2021

Denk niet dat ik eerder een geschiedenisboek in één dag uitlas. De leeuw van Alpi helpt daar wel mee door bijna honderd pagina’s aan bijlagen en noten te hebben, plus ook nog bundels aan beeld. Misschien heb ik dus ook boek van 120 beschreven pagina’s in één dag uitgelezen.

Meneer Alpi is een type in de achttiende eeuw waaraan verhalen over menageries en het begin van de dierentuin rond die tijd wordt opgehangen. Er is weinig over hem bekend, maar genoeg over hoe ‘exotische’ dieren naar Europa kwamen en hoe deze werden ontvangen door adel en het volk. En dat is vermakelijk.

Van den Berg heeft duidelijk zijn huiswerk gedaan, maar het boek blijft het leeuwendeel van de tijd meer roman-achtig dan de verzameling van feitjes waar non-fictie zo vaak in verzandt. En zo sloot ik 2021 nog af met nieuwe kennis ook.

Coded Bias

90 min.

Wat zegt het over mij dat ik al veel wist van wat in deze documentaire wordt besproken? Misschien lees ik te veel. Of genoeg, en de rest van de samenleving te weinig.

Want algoritmes beïnvloeden niet alleen wat wij wel doen en kopen, maar ook wat wij goedkeuren en afkeuren. Wat als de norm wordt beschouwd, en die norm wordt vastgelegd door (oude) witte mannen. Daardoor hebben zwarte vrouwen witte maskers nodig om gezichtsherkenning te gebruiken: waarom zou je als witte man de gezichtsherkenning aan zwarte gezichten laten wennen, tenslotte?

Naast die ongelijkheid laat de documentaire ook zien wat er nog meer mis is met het verafgoden van het technische. Mooi vond ik hoe ze zeiden hoe algoritmes in het verleden wortelen. Zij leren tenslotte van data, maar die data is seksistisch, racistisch en meer. We moeten dus nog véél meer kijken naar wat we de ritmes voeren.

Zei zij, op het internet.

De meest besproken man van Nederland

De meest besproken man van Nederland zit om 05.00 uur rechtop in zijn bed.

De meest besproken man van Nederland, Jeroen Pen, Uitgeverij Pluim 2021

Had een vrouw dit ook gepubliceerd gekregen, vraag ik mij af een paar uur na het uitlezen ervan.

Weinig verder aan te merken op deze ‘we doen alsof het een roman is’-roman, maar een man zonder journalistieke opleiding krijgt kansen die de vrouwelijke journalistieke student nooit zal ervaren omdat ze al na x aantal minuten uit gebrek aan betalend werk maar de communicatie in gaat. Ja, ik spreek uit ervaring en ben nog steeds bitter. Enfin.

Jeroen Pen schrijft over freelance/flexibele schil/vaste-contractenterreur in de mediamwereld. Over de dinosauriërs die wel de komeet aan zien komen, maar niet weten hoe er mee om te gaan. Allemaal – als mededertiger – veels te herkenbaar. Bek houden over de staat van de werkomgeving en doorbuffelen – dat ook.

Zo is dit een zeer milleniaanse klacht over media, de vorige generatie, de economie en hoe er tegen werk aan gekeken wordt. Vlot geschreven en zonder enige verdieping of oplossingen dus een lekkere aderlating.

Aan te merken? Het ouderwetse, seksistische gedrag van de vaste-contracters had vast wel alleen benoemd kunnen worden om Otto’s innerlijke feminist/one of the boys-strijd te tonen, in plaats van in detail te benaderen. Maar hier spreekt dan ook een sneeuwvlokje.