Murdoch’s World

The man at the center of the maelstrom sat across the parents of a dead girl, his head cradled in his hands.

Yet again, truth is stranger, more confusing, and more terrifying than fiction.

Rupert Murdoch may not be a name someone unrelated to the world of media can recognise. Fox News, News of the World (hacking scandal), Wall Street Journal may be mainstream names enough to give an inkling about to where the man’s tentacles reach. This book tells about News Corp, but mostly the man in charge: Rupert Murdoch.

It is impressive, how he took over the (media) world, buying and influencing and pushing in any way he wanted to and could. Politicians, law and other authorities have experienced what working with and against him could result in, and thousands of people can thank him for a job.

But (isn’t there always a but): Murdoch thinks he’s above and beyond the law. Uses his power and channels to affect societies, and that’s when a very dystopian look of things shows. The one media that is a fortress, acting like it has The Truth and attacking those that are not with them.

It’s a detective times horror story times family drama, which left me very curious about what will happen when this empire falls. And not just because of the deserved reckoning for a lot of people involved.

Murdoch’s World: The last of the old media empires, David Folkenflik, PublicAffairs 2013

Made in Europe

Denkend aan Europa zie ik de kathedraal van Chartres en de Sixtijnse Kapel.

Lap en een beetje, ik heb mijn eerste non-fictie boek (ook een leesvoornemen, meer non-fictie) uit. Een fijne, niet zo eentje dat aanvoelt als encyclopendie of geschiedenisboek.

Ik vond het in de ebooksectie van mijn bibliotheek en als ik niet reizende was geweest (waar die ebooks dus voor nodig waren), was ik het misschien nooit tegengekomen. Kijk die titel dan toch, moet dat aantrekkelijk zijn?
Gelukkig is auteur Pieter Steinz ook journalist en weet dan ook hoe onderwerpen op de juiste manier aan te bieden. De slordige foutjes komen hopelijk alleen door de ebookversie, al toont dit wel gelijk aan dat zulke boeken dus ook eindredactie nodig hebben.

Maar dat is een klein punt voor een boek vol “Oh ja!” en “Ja, echt?” feitjes. Soms zijn Steinz’ bruggetjes niet zo heel sterk, maar maakt dat echt wat uit als je kunt leren over de invloed die ABBA op Nirvana had?

Kleurrijk en aantrekkelijk dus, zo’n cadeauboekje waar je mensen wél blij mee kunt maken.

Made in Europe: De kunst die ons continent bindt, Pieter Steinz, Nieuw Amsterdam uitgevers 2014

Pina

103 min. 

Kijk je als eerste film van het nieuwe jaar iets waar maar weinig touwtjes aan zijn vast te knopen. “Dansfilm” zegt de omschrijving. “Dansers vertellen waarom ze dansen.”
“Dance, dance, or we are lost”, zegt choreografe Pina Bausch waar de film om draait.

pina wim wenders jeremy thomasMaar dat hoor je pas als je door heel de film heen bent getrokken. Dit is geen evenwichtige documentaire met een nette verdeling van achter de schermen, interviews en toneel. Stukken van optredens worden je ogen ingegoten, je oren uitgebikt door de begeleidende (soms dan) muziek. Interviews? Korte, in ieders moerstaal, dus regel ondertitels. Achter de schermen? Rationele inzichten? Nee joh.

Het is heel erg een film waarvoor je open moet staan, waar bij je alles uit moet zetten om alleen te ontvangen, in plaats van knibbig te raken (plot? logica? haha!). Het is een kunststuk, en zoals men geen Vivaldi bij McDonald’s verwacht, is dit geen filmvermaak zoals “gewoon”.

Maar hè. Voor de mensen die overdonderd, verdwaasd en kriebelig iebelig willen worden, is dit een film om je dag mee te veranderen.

Pina, Wim Wenders & Jeremy Thomas 2011

Zout: Een wereldgeschiedenis

Ik stond een keer aan de oever van een rijstveld in de Chinese provincie Sichuan, waar een magere, bejaarde Chinese boer, gekleed in een veertig jaar oude verschoten blauwe kiel die nog door de maoïstische regering in de eerste jaren van de revolutie was verstrekt, tot aan zijn knieën in het water stond en zonder enige aanleiding uitdagend tegen me schreeuwde: ‘Wij Chinezen hebben een heleboel dingen uitgevonden!’

Een non-fictie boek moet heel interessant zijn om niet een klein beetje als huiswerk aan te voelen. Dat deed dit wel, redelijk regelmatig. Pas wanneer de anekdotes weer wat sappiger werden, verdween het idee dat Kurlansky vooral Heel Veel feiten aan zijn verhaal wilde toevoegen.

Het is dus een boek om – net als zout – in kleine doses tot je te nemen. Een fijne verzameling van feiten die je kunt spuien tijdens de aankomende feestdagen is het resultaat.

Zie dit inderdaad een beetje als huiswerk, maar wel de soort waar je van leert en iets aan hebt.

Zout: Een wereldgeschiedenis, Mark Kurlansky, Anthos 2005

Belle

105 min.

Eindelijk, eindelijk heb ik Belle gezien, het op waarheid gebaseerde verhaal van Dido, een ‘mulatta’, een vrouw van een blanke vader en een donkere moeder. Of hoe social media het zei “Eindelijk eens geen blanke in een kostuumstuk”.

DJ Films 2013
DJ Films 2013

Dido komt op jonge leeftijd op een Engels landgoed terecht. Ze mag redelijk meedoen aan de wereld om haar heen, maar door haar moeders bloed zijn er natuurlijk nog meer grenzen.

Naast een verhaal over (onmogelijke) liefde, komt ook de slavernij en of slaven (betere) rechten verdienen langs, naar aanleiding van de Zong zaak.

Soms valt de film iets te veel terug op gewoontes die kostuumdrama’s zo herkenbaar maken, maar Gugu Mbatha-Raw geeft aan elk afgestreept cliché een heart-felt draai, met koppige oogopslag of zachte tranen.

Hopelijk was Belle niet de laatste in haar soort.

Belle, DJ Films 2013

Pride

120 min.

Kun je een film maken over homoseksualiteit in de jaren tachtig zonder HIV en aids te noemen?

Pride, gebaseerd op een echte gebeurtenis, begint met een homo- en lesbiennesbeweging die de stakende mijnwerkers wilt helpen. Zij hebben tenslotte ervaring in de pispaal zijn, in uitgekotst te worden door samenleving, media en overheid.

BBC Films
BBC Films

Maar dit zijn de jaren tachtig. Dertig jaar later zijn opmerkingen als “Denk aan de kinderen” en “Heb je wel eens geprobeerd normaal te doen” nog redelijke reacties en dan is een groot deel van de wereld tenminste wijzer geworden over aids. De mijnwerkers vinden het geld van “die homo’s” afkomt dan nog net oké, maar moeten ze dan ook nog hun gedrag naar het dorp brengen?

Natuurlijk is er een change of mind en leren ze van elkaar, proberen verkeerde keuzes terug te draaien en eerlijker te zijn. De slechterik trekt aan het kortste eind en de naieveling die de kijker meeneemt het verhaal in, groeit een ruggegraat.

Wat Pride vooral zo fijn en bitterzoet maakt, is de nuchterheid van alles. Hollywood had vast een grote hoeveelheid violen en close ups van betraande wangen toegevoegd, terwijl deze productie ongelooflijk ingetogen en toch cheeky Engels blijft.

Helaas is de film maar in een beperkt aantal bioscopen te zien, maar het is de beetje extra moeite helemaal waard.

Pride, BBC Films (e.a), 2014

Afrikaners

‘Wat neuk ons so met die Hollanders?’ vroeg columnist Max Du Preez zich ooit af in het dagblad Beeld.

Hebben blanken een plek in Zuid Afrika? Hebben Afrikaners een plek in Zuid-Afrika? Net zoals het niet zo makkelijk is om deze vraag te beantwoorden, is het ook niet simpel om dit boek te omschrijven. Fred de Vries schreef eerder over het onderwerp voor verschillende tijdschriften, en woonde ook in Zuid Afrika. Door middel van geschiedenis en heden, interviews en persoonlijke ervaringen probeert hij een beeld te scheppen van de regenboognatie die maar geen regenboog wil vormen. Als dat al een goed idee is.

Als liefhebber van Zuid Afrika waren er genoeg (geschiedkundige) feiten om mij toch nog mee te verrassen. Vooral het onderscheid tussen Afrikaner en Boer en Afrikaners pro en contra een (afgescheiden) blanke staat was nieuws voor mij. Zo vaak is Boer nog synoniem voor elke witte Zuid Afrikaan, en wordt hij dan weggezet als een extremist à la Eugene Terre’blanche.

Genoeg nieuwe informatie dus, en op de af en toe overdosis aan noten na, vlot geschreven. Enige nadeel is de aanwezigheid van (in deze druk) meerdere typfouten. Ik weet niet of dit met haast naar de drukkerij moest, maar het is storend.

Dit boek gaat niet alleen over Afrikaners, maar ook racisme, minderheid versus meerderheid en misplaatste superioriteitsgevoelens. Ondanks de smetjes is het zeker de leestijd waard.

Afrikaners: een volk op drift, Fred de Vries, Nijgh & Van Ditmar 2012

In Cold Blood

The village of Holcomb stands on the high wheat plains of western Kansas, a lonesome area that other Kansans call ‘out there’.

For the category Classic with a capital C It took me a while to get into it, but I liked it tons better than my previous Classic, Despair.  I think the very densely printed lines were the biggest struggle to get used to.

As the complete title says, it’s an account of multiple murder. But calling it just a detective, a chronological story of murder and murderers caught, wouldn’t be sufficient, nor complimenting. This is every piece of the puzzle, from the life of the victims to the trails of the murderers, the homes of the police men and the setting of the court.

Truman Capote calmly sets out the pawns and the play-field, sketching a situation only overlay it with ink later. The account is the main character and it all fits needly together. It’s a slow burner that you will keep close after entering the field.

In Cold Blood: a true account of a multiple murder and its consequences, Truman Capote, Random House 1965

Fruitvale Station

Zwarte jonge man wordt op oudjaarsavond na een opstootje – samen met zijn vrienden – uit de metro getrokken. De sfeer slaat heel snel om door de agressieve, zenuwachtige politie. Er wordt getrokken, geduwd, gescholden. Dan gaat er een wapen af in plaats van een taser en is Oscar – na een lange nacht in het ziekenhuis – aan het begin van een jaar waarin hij zichzelf beloofd had het beter te doen, op 22-jarige leeftijd dood. Dit is een waargebeurd verhaal. De film laat Oscar en zijn familie zien.

poster Fruitvale Station film
Weinstein Company 2013

Er was kritiek over deze film. Oscar wordt te veel opgeheiligd terwijl het toch echt een slampamper was die drugs bezat, die vreemd ging en er niet altijd was voor zijn dochtertje. De film zou de politie als Super Schurk afschilderen in plaats van een evenwichtig beeld tonen. Ik ben het met geen van beiden eens. Alle personages in deze film zijn mensen en het falen is menselijk. Heeft metropolitie een wapen nodig? Naar mijn mening niet. Is het heel pijnlijk dat de politie alleen de groep zwarte mannen uit de metro trok? Zeker weten.

Fruitvale Station blijft op afstand. Niet mooier dan het was, niet lelijker dan het was. Dit is er gebeurd, op deze manier zijn er tientallen levens geraakt in minder dan een dag. Dat is indrukwekkend en zeurt onder de huid, met welke intentie de film ook is gemaakt.

Fruitvale Station, The Weinstein Company 2013

Vinexvrouwen

Ik ben een Marokkaan in een vinexwijk.

Ik weet dat ze depressief was tijdens het schrijven van dit boek (hopelijk is ze het nu niet meer), maar ik vraag me af in hoeverre haar nare gedrag resultaat er van is. Misschien is ze wel altijd chagrijnig en levensmoe.

El Bezaz vertelt over haar leven in een vinexwijk. Haar karakteriseringen zijn herkenbaar, treurig en hilarisch tegelijkertijd. Haar toon (wanneer er geen zelfmedelijden is) is aantrekkelijk en heel het verhaal is zeer toegankelijk.
Het gaat er dan ook niet om of ze een goed ‘door de ogen van de allochtoon’ boek heeft geschreven. Ook niet of het vrouwvriendelijk/racistisch/’Je wilt alleen allochtonen als ze exotisch zijn’ waardoor ik het geen aanrader vind.

Het was gewoon allemaal ongemakkelijk en niet op zo’n manier die tot nadenken aanzet. Er is alleen maar frustratie en frustratie over het gefrustreerd zijn. Ik ga wel haar andere, niet-biografische romans eens proberen.

Vinexvrouwen, Naima El Bezaz, Querido 2010