Lady Chatterley’s Lover

Ours is essentially a tragic age, so we refuse to take it tragically.

Voor de lijst met klassieken. Lady’s Chatterley’s Lover was zo shockerend voor zijn tijd dat er rechtzaken over waren. Er werd niet alleen seks in beschreven (buiten een huwelijk), maar ook nog uit haar perspectief en dan genoot ze er nog van ook. Oei.

Het verhaal is simpel. Een jongedame (Constance) trouwt met een lord na een redelijk frivool leven. Voor ze aan haar zaken kan beginnen als lady of the house (damesachtig zijn, kinderen baren), krijgt haar man een ongeluk waardoor hij verlamd raakt. Met een achtergrond van casual contacten realiseert Constance zich dat het landgoed en haar man steeds meer in een gevangenis veranderen die haar noden niet kunnen bevredigen. Gelukkig is daar Oliver, de opzichter.

D.H. Lawrence toont een zo’n gedetailleerde wereld dat zijn karakters er bijna in weg vallen. Ik wil liever naar zijn Venetië dan Constance of Oliver ontmoeten. Constance’s lot is sneu, maar ik was niet echt met haar begaan en moest zelf enige moeite doen om het einde te herinneren.

In deze editie waren rechtspapieren toegevoegd, waardoor de laatste pagina’s voor de kaft toch nog een beetje pittig werden. Lady’s Chatterley’s Lover is bijna een bladerboek om sfeer mee op te snuiven. Groots en meeslepend wordt het niet.

Lady Chatterley’s Lover, D.H. Lawrence, Penguin Books 1960

Paper Towns

The way I see it, every person gets a miracle.

Another YA novel that doesn’t need fantasy elements to stay upright or trigger any emotions (usually frustration). Basically a YA novel from before the time that Young Adult was synonymous to covers with mopey witch teens and love-triangles involving vampires and/or mermaids.

Paper Towns is about plain teenagers who suffer from unrequited love, feel lost and directionless and try hard because they feel like they have to, instead of because they want to. Protagonist Quentin is an inbetweener – not a loser, nor a winner. Some friends, but not a lot. Not exactly sure what he wants in life and rather floats than battles currents. Margo Roth Spiegelman is everything that he isn’t, adventurous and popular. She’s also his neighbour,  possibly love of his life and after one shared night full of adventure, she disappears.

At first Quentin tries to continue with his life, she’ll come back and he’s just a neighbour to her anyway. But then he starts finding hints and something takes him. He has to find Margo. What follows is an endearing trip through known and unknown surroundings. Quentin discovers that everyone has a different version and he becomes less sure if he wants to find Margo’s version of Margo.

Especially that – the who are we when we’re alone, who are we surrounded by others –  lifted this book from road trip to coming of age, getting to see the familiar from strange angles and handling disappointment. The people in these books are real humans, and that’s refreshing and frustrating at the same time.

Paper Towns, John Green, Penguin Group 2008

Cat’s Cradle

Call me Jonah.

My boyfriend recommended this to me with “It’s really weird, but I think you’ll like it”. I didn’t find it that ‘really weird’. I don’t know what that says about me or the books I read.

Jonah (or whatever his name is) tries to write a book about the children of the Father of the Atomic Bomb. Those three are not your ordinary humans. Which is a good thing, because Jonah isn’t either.
Things happen, they travel to San Lorenzo, more things happen; as does the end of the world.

Cat’s Cradle was like a Where’s Waldo of metaphors and hints to real life during the time Vonnegut wrote it. Recognizing the commentary added a second layer to the novel. Usually I’m not such a big fan of working to Get The Message, but Vonnegut manages to communicate it without smacking you around the head with it. The embarrassing Americans? The “illegal” religion kept alive by the government? The fictional country of San Lorenzo? I wish I could have read this book for English, so I could dissect it until the final comma and discuss the whats and whos. Now I’ll have to find another way.

If I remember correctly I wasn’t sure about Kurt Vonnegut after reading  Slaughterhouse 5. If I liked his work or if I liked his ideas and how slim his novels were. I’m pretty sure I like his work.

Cat’s Cradle, Kurt Vonnegut, Penguin Books 2008

The Well of Lost Plots

Making one’s home in an unpublished novel wasn’t without its compensations.

Thursday Next, part of Jurisfiction, moves into an unpublished novel to take some time off of her life, including the erasure of her husband.  She replaces a fictional character and lives with her pet dodo in a flying boat. If this sounds out of the ordinary to you, you must be unfamiliar with the Thursday Next books. Jasper Fforde creates books in which nursery rhyme characters are alive (except when they’re a victim of murder), and there is a world of fiction in which real people can exist and book-jump.

Of course the easy life of a fictional character (she even gets lines to say) doesn’t last long. Not only does she start small mayhem in the novel she lives in (one of the characters is desperate to make it better and stray from the plot line), but she also stumbles into a plot to take over the world of books.

I really like the worlds in Fforde’s books, but feel that he dropped the ball with this one. Just a little bit. He got stranded in too much detail about how the fictional world works, up to the committees, layers and several repeats of why the office was on the 26th floor because there were few author names that started with Q-Z. It makes the story drag, I rather had more scenes with Thursday’s pet dodo Pickwick. There always seems to be more space for the slightly absurd (there is also a nursery rhyme characters strike) anyway.

Just skip to the other Thursday Next books.

The Well of Lost Plots, Jasper Fforde, Penguin Books 2003

In Defence of Food

Eat food.

Michael Pollan is een schrijver die erg veel van eten houdt. Écht eten, in plaats van het overgeproduceerde poeder dat je in de supermarkten kunt kopen. Hij preekt voor seizoensgebonden groente en fruit, producten uit eigen land en niets dat je niet kunt herkennen als voedsel. Daarnaast sabelt hij de (Amerikaanse) voedsel- en ‘gezondheids’industrie neer, verhemelt hij allerlei niet-Westerse diëten en benadrukt hij dat Amerikanen echt eens moeten leren genieten van eten.

Michael Pollan is nogal een preker. En ondanks dat het boek maar 200 pagina’s is, doet hij het op zo’n manier dat het vrij snel irritant wordt. Natuurlijk is In Defence of Food geen roman die je in een nachtje uitleest, maar ik heb meer dan zes maanden over dit boek gedaan. Na de eerste vijftig pagina’s heb je tenslotte al de boodschap. Een boodschap die ik zelfs al kende door mijn beroepsgedeformeerde vader-kok. Maar dan waren er tenslotte nog de shocking facts. Die verdwenen na pagina 50, terwijl de boodschap bleef. En bleef.

Daarom zou ik eerder voorstellen (want het is wel een belangrijke boodschap) om online meneer Pollan op te zoeken, samen met termen als nutritionism, Western diet en Don’t get your food where you get your gas. Of lees dit boek en leg het opzij na vijftig pagina’s. Het scheelt het gevoel van ‘Heb ik dit niet al een keer gelezen?’

 

In Defence of Food: The Myth of Nutrition and The Pleasures of Eating, Michael Pollan, Penguin Books 2008