All of the coastline of Sri Lanka is indented, mysterious, and beautiful – but not place is more mysterious than Batticaloa.

Amnesty, Aravind Adiga, Picador 2020

I finished this not long after watching White Tiger, the film that’s based on Aravind Adiga’s previous novel. Without much of a plan – it just came together like that.

Amnesty poses the question about how to follow the law when you’re not following it to start with. Sort of. Danny has overstayed his visa in Australia and is viewed as an illegal immigrant, but he also thinks that he knows who the murderer of one of his cleaning clients is. Will his wrong be righted by doing the right thing?

I was embarrassed by the amount of time it took me to recognise that this isn’t a crystal-clear-cut situation. If you’re viewed as illegal, society thinks it owns you nothing and will throw you out as soon as you’re noticed. One good action won’t outbalance the horrible (air quotes) action of you outstaying your welcome. Danny flits through life and always has to wonder where the hits will come from. He’s surviving, not thriving because he’s invisible – not seen by authorities and government, moving below the surface.

You can’t yell at him to stop picking up the phone and go to the police right away: he’s just trying to keep his feet on Australian soil.

This is Going to Hurt

In 2010, after six years of training and a further six years on the wards, I resigned from my job as a junior doctor.

There’s very little joy to be found here, but heck – even the title tells you that. Besides that, it’s non-fiction and about the NHS (Britain’s national health). Even if you don’t know anything about that subject, the sum of these must ring a small alarm bell.

Adam Kay isn’t a doctor anymore, and these are his diary notes that have led up to that decision. Mostly it’s terribly politics and how hospitals deal with it, but patients don’t go scot-free either. This way even the awkward giggles feel bad because there’s lives at stake here and only those that can’t do anything about it, seem to care.

There are bits when Adam sounds a bit too full of himself, and maybe some more background would be nice, but this is a man’s personal story. Use it as motivation to do your own background research. If you’re sure that you want to know more about the state NHS is in, anyway.

This is Going to Hurt, Adam Kay, Picador 2017

Salt Creek

Mama often talked of this house when I was a child, and of its squirrels with particular fondness.

For a book of less than 400 pages, this took me quite a long time to finish, mostly because the first 100 – 150 pages are so hard to get into/through. It’s one of those books that are readable when you found the flow of the story, but aren’t particularly called to it, have that feeling that you want to read it whenever you can.

I picked this because it tells about Australian colonists and their relationship to Aboriginals. This – plus the endless, time correct misogyny – makes it often an infuriating story.

The descriptions of life in the Coorong and the backbone of main character Hester balance this out often enough to keep you reading, but it still isn’t an easy, light story. Salt Creek offers a frustrating view on Christian missionaries, traditional ideas that still hurt women and racist views that have never left (since).

View it as an informative slice of life, not as accessible entertainment.

Salt Creek, Lucy Treloar, Picador 2015

Station Eleven

The king stood in a pool of blue light, unmoored.

Tsja, dan moet je van een boek als Everything I Never Told You weer door. Niet dat Station Eleven verschrikkelijk, slecht of saai was, maar ik had mij al laten overreden om het te lezen (ik ben niet zo van post-apocalyptisch), dan moet het heel goed zijn dat ik mijn boekinstinct niet vertrouw.

Er is een heel extreem geval van de varkensgriep en dat roeit 99 procent (waarschijnlijk) van de wereld uit. Een deel van de één procent, in Noord Amerika, worden gevolgd. Daar ligt al mijn eerste punt, waarom maken we het einde van de wereld (en de wereld er na) alleen op dat continent mee?

Tussen het dagelijks leven na de epidemie door zijn er flashbacks naar het leven van een beroemd auteur en de man in wiens armen hij stierf. Er zijn geen hints waarom zij deze flashbacks waard zijn, maar door de vele exen van de auteur zijn er in ieder geval meerdere karakters aan elkaar te linken.

Het is niet alsof het verhaal slecht geschreven is, voor mij blijft het gewoon te veel aan de oppervlakte. Een happy ending is niet nodig, maar dit voelt alsof ik een encyclopendie in handen had waar verschillende hoofdstukken uit verwijderd waren. Een bepaald deel van de vragen die je opwerpt als auteur, mogen best beantwoord worden.

Station Eleven, Emily St. John Mandel, Picador 2015

God Is Dead

Disguised as a young Dinka woman, God came at dusk to a refugee camp in the North Darfur region of Sudan.

I wonder what made people angrier about this book. The fact that God shows in a woman, an African woman, or him being without any real power. I’m sure there was many a pearl necklace clutched. But is the death of God in war-torn Africa a gimmick, or does the story bring something to the image of how the world looks at (Christian) religion?

First of all, God Is Dead is closer to a collection of stories, the death being what drives but the fall out definitely being the direction they are taken in. Except for one recurring character, all stories are independent. They are about losing not just religion but faith, a purpose, and how society is clambering for replacement.

Personally, I wondered a few times why other religions wouldn’t have carried on, or if there would be more new ones than the one mentioned. The stories are mostly based in the United States, while the experience in Hindu India might have been very interesting as well.

Still, the stories are half adventurous novel, half terrifying future. It’s a very bleak future, how humankind will look without anything to believe in, but for the small size of the novel, it is very doable.

God Is Dead, Ron Currie, Picador 2007

The Kills

John Jacob Ford’s morning began at 3:03 with a call from Paul Geezler, Advisor to the Division Chief, Europe, for HOSCO International.

Maybe ‘epic’ is the right word for this. With 1000 pages spanning continents, characters, genres and different kinds of media, it certainly aims high. It’s a shame about the sloppy editing from time to time, creating mistakes like missing words or typos. Yet in a way adds to the thrill. The meta feeling of reading a book about a book while being part of every level of the story. Like Richard House had to put it down in a hurry, running around like the people in The Kills.

So what is the story? What are the four stories, combined in this one, huge, creation? It’s about the Middle East, intervening and building there. It’s about a multinational company that doesn’t seem to do anything else besides making sure that the right men and material arrive at the necessary spot, wherever it is. It’s about a man who sheds identities like dandruff but seems to be unsure about who he was originally. It’s about a thriller that was fictional, but gets a real life following, resulting in a mess with prostitutes and tourists. It’s about desert roads that are only being build to launder money, it’s about cats that are being killed. It’s about a lot.

As with every series, there are better and lesser books. In the first two books the connections are very clear, the backgrounds and surroundings similar. Book 3 goes completely off that grind (I still don’t know its place)  and book 4 doesn’t neatly tie up every plot line either. And yet, it’s an easy accessible world. To read feels to passively participate, even though there are very little clues to cling to. Take you time for The Kills. It might as well turn out to be an exciting adventure.

The Kills: Books 1 – 4, Richard House, Picador 2013

A Beautiful Place To Die

Detective Sergeant Emmanuel Cooper switched off the engine and looked out through the dirty windscreen.

Cop stories are always a bit risky in my opinion. Will there be plenty of world building, did the author dodge enough clichés to make it feel original. After all, it’s always a case that will or won’t be solved. And the protagonist is usually a bitter cop. There are plenty of clichés in A Beautiful Place To Die, but Malla Nunn knits them together with a layered plot.

A Beautiful Place To Die plays out in apartheid South Africa. A white police man is killed, another is put on the job. Because the victim is white, quick result is expected. When the detective realizes that there is much more going on than just a murder, and the National Security Branch starts meddling, things start rolling. Fast.

Nunn shows how idiotic and crippling all the apartheid laws are, how humans are still human, even when some consider others less. She shows that there is a difference between personal life and social appearance but mostly just – with easy looking sketches – creates real characters. Possibly more exciting than this entire whodunnit case.

A Beautiful Place To Die, Malla Nunn, Picador 2009

The Transformation of Bartholomew Fortuno

Light from April’s full moon swept over the Museum’s facade and down the building’s marble veneer.

Bartholomew Fortuno is een vreemde vogel. Gelukkig komt dat goed uit, want hij is onderdeel van een rariteitenkabinet, een museum vol vreemde creaturen in de zestiger jaren van de negentiende eeuw. Hij ziet zijn staat van zijn (“Dunste man ter wereld”) als een talent en zijn bestaansrecht. Tot er een nieuw talent komt en hij controle over zijn hoofd, lijf en acties verliest.

The Transformation of Bartholomew Fortuno leest als het rariteitenkabinet als waar het in afspeelt. Het is kleurrijk, gedetailleerd en luidruchtig. Bartholomew zelf heeft een andere kijk op zaken, maar roept daar eerder medelijden dan frustratie mee op. Zijn geschiedenis is onduidelijk, zijn dagelijks leven – op een lichte vriendschap met de dikste vrouw na – erg kaal. De transformatie komt door Iel, een vrouw met een baard, omringd door mysterie. Bartholomew gaat naar buiten, hij komt onder de mensen en vreemd genoeg: hij eet weer. Naast de ontwikkelingen in het museum zorgt dit voor een kakafonie van ontwikkelingen.

Bartholomew is geen sympathiek type en waar hij pas laat achter komt, is misschien voor de lezer vrij snel duidelijk. Aan de andere kant geeft zijn zelf-medelijden en arrogantie (naar ‘normale’ mensen) misschien wel de nodige filter aan het verhaal. Dit is namelijk meer dan een opsomming van creaturen, dit zijn mensen die nergens anders terecht kunnen. Hoe kleurrijk ook de decors en kledingstukken, niets menselijks is hen vreemd.

The Transformation of Bartholomew Fortuno is een tijdsbeeld en een studie van wat dan wel de mens is.

The Transformation of Bartholomew Fortuno, Ellen Bryson, Picador 2011

The Satanic Verses

‘To be born again,’ sang Gibreel Farishta tumbling from the heavens, ‘first you have to die.’

The Satanic Verses was one of those books, for me. One of those you aren’t very eager to read, can easily not read for a couple of days but when you read, you stay around and take the story with you when you close the book.

The main plot is the story of Saladin and Gibreel. They survive a fall from an exploded plane, and that doesn’t leave them unchanged. Saladin seems to grow into hate and transforms into the classic image of the devil. Where’s evil, there is good and Gibreel becomes his name sake: the archangel Gabriel.
Next to their transformations there are different stories throughout the ages and continents. The start of the sharia, actor’s vanities, pilgrimage. Some are less interesting while others show Rushdie’s talent for richly detailed, colorful writing.

The Satanic Verses, Salman Rushdie, Picador 1988

Self Help

He was relieved to be again among the Russian.

Self Help bouwt langzaam een ruwe wereld met interessante karakters. Soms een beetje te langzaam (het komt zo weinig voor dat flash backs enig nut hebben. Ook hier tellen ze niet allemaal mee). Tot BAM de laatste twintig pagina’s beginnen, de gehinte ontknoping maar een deel van de echte ontknoping is – zo is het gebeurd – oh, het einde van het boek is nabij – goedendag.

Ik denk dat het wel bekend is hoe frustrerend ik een boek met een ongebalanceerd tempo vind. Gelukkig heeft Self Help andere elementen die wel werken. Het verhaal van een tweeling die na de dood van hun moeder ontdekken dat ze een half-broer hebben, is bedriegelijk simpel. De beschrijvingen van Sint Petersburg, Londen en Parijs maken deze plaatsen bijna karakters. De menselijke karakters zijn 3D, hebben een geschiedenis en maken (slechte) beslissingen.

Terugkijkend vind ik dat dit boek meer gaat over plaatsen en karakters dan over haar verhaallijn. Neem de tijd om die in je op te nemen en je hebt zo’n 500 pagina’s aan goed leesmateriaal.

Self Help, Edward Docx, Picador 2007